Πώς αποφασίζετε

Μια απόφαση είναι το πιο ειλικρινές πράγμα που κάνετε. Πολύ πριν μιλήσετε, το σώμα σας έχει ήδη γείρει προς τη μία πλευρά. Κάποιες από εμάς αποφασίζουν στο βάθος του στομάχου, γρήγορα και χωρίς επιστροφή. Κάποιες φτιάχνουν μια λίστα, ζυγίζουν κάθε γραμμή, επιλέγουν μόνο όταν οι στήλες ισορροπήσουν. Κάποιες βρίσκουν ηρεμία μόνο όταν το δωμάτιο συμφωνεί. Κάποιες δεν λένε τίποτα απολύτως, κοιμούνται, και ξυπνούν γνωρίζοντας. Καμία δεν είναι καλύτερη. Η καθεμία ανήκει σε μια διαφορετική φύση, και η φύση σας ρυθμίστηκε την ημέρα που γεννηθήκατε.

Τέσσερις πόρτες προς το ίδιο δωμάτιο

Παρατηρήστε τον εαυτό σας τη στιγμή της επιλογής και θα δείτε το στοιχείο σας να κινείται.

Υπάρχει εκείνη που αποφασίζει από ένστικτο, ήδη μισοβγαλμένη ενώ οι άλλες ακόμα μιλούν. Η ορμή ζει σε αυτή τη φύση, όπως και η λάμψη κατά μήκος των κροτάφων το απόγευμα, η ανησυχία του νέου βλαστού. Είναι το άνοιγμα της άνοιξης, η πράσινη ορμή που δεν περιμένει την άδεια.

Υπάρχει εκείνη που αποφασίζει φωναχτά, με συντροφιά, ζεσταμένη από τα πρόσωπα γύρω από το τραπέζι. Η επιλογή, για αυτή τη φύση, είναι ένα είδος ακτινοβολίας, και συγκεντρώνεται στο μέτωπο, όπου μια γρήγορη κοκκινίλα ανεβαίνει όταν το δωμάτιο φωτίζεται. Είναι το άνοιγμα του καλοκαιριού, μια ζεστασιά που θέλει να τη βλέπουν.

Υπάρχει εκείνη που αποφασίζει αργά και μένει αποφασισμένη, το σταθερό κέντρο πάνω στο οποίο όλοι στηρίζονται. Θα διαβάσετε αυτή τη φύση στη μέση του προσώπου, τη μύτη και τα περίχωρά της, εκεί όπου τα πράγματα κατακάθονται και κάποτε συγκρατούνται. Είναι η μακρά ωρίμανση του τέλους του καλοκαιριού, η εποχή που φυλάει.

Υπάρχει εκείνη που αποφασίζει αφαιρώντας, λεπταίνοντας το ερώτημα ώσπου να μείνει μόνο η καθαρή απάντηση. Η ακρίβεια ανήκει σε αυτή τη φύση, και φανερώνεται κατά μήκος του σαγονιού και των λεπτών γραμμών που σχηματίζονται εκεί, σε ένα δέρμα που τείνει προς την ξηρότητα και την ευκρίνεια. Είναι το φθινόπωρο, η εποχή που αφαιρεί κανείς ώσπου να μείνει το ουσιώδες.

Και υπάρχει η πέμπτη, πιο σιωπηλή από τις άλλες, που δεν αποφασίζει καθόλου στο φως της ημέρας.

Εκείνη που αφήνει τη νύχτα να περάσει

Το να αφήσετε μια νύχτα να περάσει πάνω από μια επιλογή σημαίνει να εμπιστευτείτε το βαθύ νερό. Αυτή η φύση δεν συζητά και δεν βιάζεται. Κατεβαίνει κάτω από την επιφάνεια, αφήνει το ερώτημα να κατακαθίσει στο σκοτάδι, και φέρνει πίσω μια ολόκληρη απάντηση το πρωί. Μπορείτε να τη διαβάσετε στα μάγουλα και στα απαλά βαθουλώματα κάτω από τα μάτια, εκεί όπου η σκιά μαζεύεται όταν η ξεκούραση λείπει, εκεί όπου ζει το βάθος. Είναι ο χειμώνας, η ακίνητη εποχή, εκείνη που κρατά τα πάντα σε εφεδρεία ώσπου να είναι έτοιμα.

Ίσως αναγνωρίσατε τον εαυτό σας κάπου πιο πάνω, σε μία μόνο γραμμή, και νιώσατε τη μικρή ζεστασιά του να σας βλέπουν. Ίσως είδατε δύο φύσεις μέσα σας χωρίς να μπορείτε να διαλέξετε ανάμεσά τους, πράγμα που είναι από μόνο του μια απάντηση. Οι περισσότερες από εμάς είμαστε ένα στοιχείο γραμμένο με έντονα γράμματα και ένα άλλο στο περιθώριο, και ο τρόπος που συναντιούνται είναι όλη η μορφή ενός ανθρώπου.

Να τι δεν μπορεί να σας πει ο καθρέφτης. Μπορείτε να δείτε τη λάμψη στους κροτάφους σας, την κοκκινίλα στο μέτωπό σας, την ξηρότητα κατά μήκος του σαγονιού σας. Μπορείτε να νιώσετε την έλξη προς το ένστικτο ή το κάλεσμα προς τον ύπνο. Αλλά δεν μπορείτε, μόνο από την επιφάνεια, να μάθετε ποιο από τα πέντε ρυθμίστηκε ως η ιδιοσυγκρασία σας την ημέρα της άφιξής σας. Αυτή η ανάγνωση δεν έρχεται από το πρόσωπο. Έρχεται από την ημερομηνία.

Ο τρόπος που αποφασίζετε είναι μαζί σας από πριν να έχετε λέξεις γι’ αυτόν. Έχει ένα όνομα, ένα από τα πέντε, και όλα όσα ακολουθούν — η εποχή στην οποία ανήκετε, ο τρόπος που μιλά το δέρμα σας, οι επιλογές που έρχονται εύκολα και εκείνες που σας κοστίζουν — αρχίζουν τη στιγμή που το γνωρίζετε.