Τι αποκαλύπτει ένα πρώτο ραντεβού
Στο φως ενός κεριού, το πρόσωπό σας κρατά ένα προσωπικό ημερολόγιο, και ο τρόπος που ανταποκρίνεται σε μια πρώτη συνάντηση ονομάζει διακριτικά το στοιχείο σας.
Ο σερβιτόρος απομακρύνθηκε. Το κρασί χύθηκε στο ποτήρι. Εκείνος έχει αργήσει λίγο, ή εσείς έχετε έρθει λίγο νωρίτερα, και μέσα σε αυτό το μικρό αιωρούμενο λεπτό το πρόσωπό σας κάνει κάτι που δεν είχατε επιτρέψει. Αυτό είναι το αποκαλυπτικό σημάδι. Πολύ πριν ζεσταθεί η κουβέντα, το δέρμα σας έχει ήδη μιλήσει σε μια γλώσσα που δεν μάθατε ποτέ αλλά στην οποία γεννηθήκατε τέλεια δίγλωσση. Ένα πρώτο ραντεβού δεν είναι παρά ένας όμορφος φωτισμός πάνω σε μια παλιά συνήθεια: το φως ενός κεριού είναι ταυτόχρονα αμείλικτο και γενναιόδωρο, και δείχνει ακριβώς πώς υποδέχεστε μια στιγμή που σας ξεφεύγει.
Περνάμε πέντε δεκαετίες παρατηρώντας πρόσωπα να το κάνουν αυτό. Όχι για να πιάσουμε κανέναν αδιάβαστο, αλλά επειδή ο τρόπος που συμπεριφέρεται ένα πρόσωπο όταν είναι λίγο νευρικό είναι μία από τις πιο αληθινές υπογραφές που φέρει ένας άνθρωπος. Ο καθένας έχει τη δική του. Η δική σας έχει ένα όνομα, και ανήκει σε ένα από τα πέντε στοιχεία.
Τι εμπιστεύεται το πρόσωπό σας πριν μιλήσετε
Παρατηρήστε πού πηγαίνει πρώτα η ζεστασιά. Κάποιοι άνθρωποι κοκκινίζουν ψηλά, μια θερμότητα που ανεβαίνει στο μέτωπο και δίνει σε όλο το πρόσωπο μια φωτεινή, ακτινοβόλα όψη, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα από τη συνάντηση. Αυτό το γρήγορο ανέβασμα, αυτή η διάθεση να φωτιστεί και να παραδοθεί, είναι η υπογραφή της Φωτιάς: εκφραστική, ζεστή, λίγο θεατρική, με το χρώμα να φτάνει πριν από τις λέξεις.
Άλλοι απαντούν από τους κροτάφους και το Τ του μετώπου, όπου η μέρα μαζεύεται σε μια ελαφριά λάμψη. Αυτή είναι η ανήσυχη φύση, γερμένη προς τα εμπρός, εκείνη που ήδη μισοκανονίζει το δεύτερο ραντεβού ενώ χύνεται το πρώτο. Το Ξύλο κουβαλά την ορμή στο σαγόνι και την ενέργεια στους κροτάφους, μια λιπαρή όψη που στην πραγματικότητα δεν είναι παρά δυναμική που ανεβαίνει στην επιφάνεια.
Έπειτα υπάρχει το πρόσωπο που γίνεται σιωπηλό και κεντρικό. Τίποτα δεν κοκκινίζει, αλλά η μύτη και τα περίχωρά της μοιάζουν να συγκρατούν την ένταση, μια σταθερότητα ελαφρώς μπλοκαρισμένη, σαν να αποφάσισε ολόκληρος ο άνθρωπος να μείνει στη θέση του και να παρατηρήσει. Η Γη είναι εκείνη που είναι αγκυρωμένη στο τραπέζι, χωρίς βιασύνη, αξιόπιστη, η τελευταία που θα χάσει την ισορροπία της και η τελευταία που θα φύγει.
Κοιτάξτε επίσης το σαγόνι και τις λεπτές ακμές του προσώπου. Κάποια δέρματα απαντούν στη νευρικότητα σφίγγοντας και αποτραβιώντας, το κάτω μέρος του προσώπου γίνεται δροσερό και στεγνό, συγκρατημένο μέχρι την επιφυλακτικότητα. Αυτό είναι το Μέταλλο: ακριβές, εκλεπτυσμένο, λίγο σε εγρήγορση, η κομψότητα φορεμένη σαν πανοπλία. Και κάποια πρόσωπα αποτραβιούνται εντελώς προς τα μέσα, το χρώμα στραγγίζει προς τα μάγουλα, μια σκιά βαθαίνει κάτω από τα μάτια έτσι ώστε το βλέμμα μοιάζει ξαφνικά πιο μακρινό. Το Νερό είναι το βαθύ, μυστικό και στοχαστικό, που κρατά ωκεανούς τους οποίους δεν θα αδειάσει σε μια πρώτη συνάντηση.
Η νευρικότητα είναι ειλικρινής
Αν ένα πρώτο ραντεβού διαβάζεται τόσο καθαρά, είναι επειδή ο έλεγχος έχει γλιστρήσει, πολύ ελαφρά, και αυτό που μένει είναι το αντανακλαστικό που κρύβεται από κάτω. Σε μια αίθουσα συσκέψεων, παίζετε έναν ρόλο. Στο φως ενός κεριού, απέναντι σε κάποιον που θέλετε να αρέσετε, ο ρόλος λεπταίνει και το στοιχείο προχωρά μπροστά. Εκείνη που δεν μπορεί να σταματήσει να αγγίζει τους κροτάφους της. Εκείνη που κοκκινίζει με ένα κομπλιμέντο. Εκείνη που μένει τέλεια ακίνητη ενώ το δωμάτιο κινείται γύρω της. Εκείνη που το σαγόνι της σφίγγεται όταν οι ερωτήσεις γίνονται πιο προσωπικές. Εκείνη που τα μάτια της γίνονται απαλά και μακρινά όταν η κουβέντα γίνεται αληθινή.
Καμία από αυτές τις αντιδράσεις δεν είναι καλύτερη. Η καθεμία είναι ένας τρόπος να είστε ζωντανή απέναντι στον άλλον, και η καθεμία ζητά μια διαφορετική φροντίδα μετά, όταν έχετε γυρίσει σπίτι και το πρόσωπο σας ανήκει ξανά. Η ακτινοβόλα και η συγκρατημένη δεν θέλουν το ίδιο βραδινό τελετουργικό, όπως δεν θέλουν και την ίδια κουβέντα. Το να ξέρετε ποια είστε δεν είναι ματαιοδοξία. Είναι η αρχή μιας δουλειάς με την ίδια σας τη φύση αντί εναντίον της.
Ίσως ήδη υποψιάζεστε τη δική σας. Ίσως αναγνωρίσατε το κοκκίνισμα, ή την ακινησία, ή τη σιωπηλή αποτράβηξη πίσω από τα μάτια, και κάτι μέσα σας είπε ναι, αυτό. Αλλά μια υπογραφή διαβάζεται εύκολα λάθος από μέσα, σε έναν καθρέφτη, ένα βράδυ κούρασης. Το μοτίβο είναι παλαιότερο από μία μόνο βραδιά. Σφραγίστηκε στην αρχή, την ημέρα της άφιξής σας, και κρατά το ημερολόγιό του από τότε.
Το στοιχείο σας έχει ένα όνομα. Η ημερομηνία γέννησής σας το γνωρίζει. Και η ανάγνωση ζητά μόνο το ένα πράγμα που κουβαλάτε από την πρώτη σας ανάσα.