Η γεύση προς την οποία κλίνετε
Η γεύση που λαχταράτε στο τέλος μιας μεγάλης μέρας είναι μια διακριτική ένδειξη του στοιχείου σας, και της ανάγνωσης που το ονομάζει.
Παρατηρήστε, ένα βράδυ, προς τι τείνει το χέρι σας. Όχι το γεύμα που σχεδιάζετε, αλλά η γεύση που λαχταράτε χωρίς να το έχετε αποφασίσει. Μια φέτα λεμόνι στυμμένη πάνω σε όλα. Η έλξη μιας σκούρας, πικρής σοκολάτας. Μια κουταλιά μέλι απαλά διαλυμένη σε ζεστό γάλα. Μια πρέζα αλάτι παραπάνω από ό,τι ζητά η συνταγή. Αυτή η μικρή, ασυναίσθητη κίνηση είναι παλαιότερη από την προτίμηση. Στην αρχαία ανάγνωση των πέντε στοιχείων, κάθε φύση κλίνει προς μια γεύση, και εκείνη στην οποία επιστρέφετε είναι ένας ψίθυρος του ποια είστε.
Μια γεύση για κάθε φύση
Η παράδοση οργανώνει τον κόσμο σε πέντε κινήσεις, και δίνει στην καθεμία τη δική της υπογραφή στη γλώσσα.
Το ξινό ανήκει στο Ξύλο, τη φύση της άνοιξης και της πράσινης φιλοδοξίας. Αν οι κρόταφοί σας είναι θερμοί και έτοιμοι να λάμψουν, αν υπάρχει μέσα σας μια ορμή που δύσκολα ανέχεται την ακινησία, η ξινή νότα είναι ίσως δική σας. Το Ξύλο αγαπά την αιχμηρή ακμή του ξυδιού και των εσπεριδοειδών, τη γεύση που κόβει και θέτει τα πράγματα σε κίνηση. Είναι η γεύση της όρεξης για ό,τι έρχεται μετά.
Το πικρό ανήκει στη Φωτιά, τη φύση που υψώνεται και ακτινοβολεί. Η Φωτιά ζει ψηλά στο πρόσωπο, κατά μήκος του μετώπου, στο χρώμα που φέρνει η κοκκινίλα και η ζωηρή θερμότητα μιας συγκίνησης. Όσες τη φέρουν συχνά έλκονται από την πικράδα, από τον μαύρο καφέ, την ποώδη πρασινάδα, το ραδίκι και το κακάο που άλλες αποφεύγουν. Το πικρό είναι η γεύση της διαύγειας και της επιστροφής στον εαυτό αφού η μέρα κάηκε ζωηρά.
Το γλυκό ανήκει στη Γη, το σταθερό κέντρο. Η Γη συγκεντρώνεται στη μέση του προσώπου, γύρω από τη μύτη και το τρυφερό επίπεδο των παρειών που την περιβάλλουν, εκεί όπου τα πράγματα μοιάζουν μερικές φορές λίγο συμφορημένα, λίγο συγκρατημένα. Η φύση της Γης είναι εκείνη που τρέφει και καθησυχάζει, και τείνει προς τη γλυκύτητα, όχι ως απόλαυση αλλά ως παρηγοριά, το σιτάρι και το μέλι και το ώριμο φρούτο που λένε ότι όλα είναι καλά, μείνετε λίγο ακόμα.
Το αλμυρό και το αρωματικό
Το πικάντικο ανήκει στο Μέταλλο, τη φύση του φθινοπώρου και της φινέτσας. Το Μέταλλο φαίνεται κατά μήκος της γνάθου και της καθαρής γραμμής του προσώπου, εκεί όπου το δέρμα τείνει προς την ξηρότητα και προς μια λεπτή, πειθαρχημένη υφή. Η πικάντικη γεύση είναι το αντίστοιχό του, τα ζωηρά αρώματα του τζίντζερ, του πιπεριού, του αρωματικού και του τραγανού. Το Μέταλλο αγαπά ό,τι καθαρίζει τον αέρα και ορίζει μια ακμή. Είναι η γεύση της τάξης, της επιστροφής στα ουσιώδη.
Το αλμυρό ανήκει στο Νερό, τη βαθύτερη φύση, εκείνη του χειμώνα και της ακινησίας. Το Νερό εδράζεται χαμηλά, στις παρειές και κάτω από τα μάτια, εκεί όπου οι σκιές συγκεντρώνονται και όπου η κούραση της μέρας διαβάζεται ως μια ορισμένη βιολετί βαθύτητα. Όσες ανήκουν στη φύση του Νερού συχνά λαχταρούν το αλάτι, τη μεταλλική έλξη της θάλασσας, τη γεύση που βρίσκεται πιο κοντά στις δικές μας απαρχές. Το αλμυρό είναι η γεύση ενός αποθέματος που κρατιέται σιωπηλά, μιας βαθύτητας που δεν χρειάζεται να αναγγελθεί.
Ξαναδιαβάστε τις και ίσως νιώσετε μία από αυτές να κλίνει προς εσάς περισσότερο από τις άλλες. Αξίζει να την ακούσετε, ακόμα κι αν δεν είναι ολόκληρη η ιστορία. Μια μόνο λαχτάρα είναι ένδειξη, όχι συμπέρασμα. Τα πέντε κινούνται μαζί, το ένα τρέφει το επόμενο, το ένα μετριάζει το επόμενο, όπως η άνοιξη παραχωρεί τη θέση της στο καλοκαίρι και το νερό καταπραΰνει τη φωτιά. Μπορεί να τείνετε προς το ξινό όταν είστε τεντωμένη στα άκρα και προς το αλμυρό όταν είστε εξαντλημένη, και το ένα όπως και το άλλο θα σας έλεγαν κάτι αληθινό για την ισορροπία που κρατάτε.
Αυτό που η γεύση δεν μπορεί να σας πει είναι ποια φύση είναι πραγματικά δική σας, εκείνη που γράφτηκε πριν αποκτήσετε την παραμικρή προτίμηση. Αυτό ανήκει σε μια άλλη μορφή ανάγνωσης, μια ανάγνωση που δεν ξεκινά από τη γλώσσα αλλά από την ημέρα της άφιξής σας. Το στοιχείο σας είναι καθορισμένο εξαρχής, και οι λαχτάρες δεν είναι παρά η ηχώ του, που αναδύεται εκεί όπου δεν το περιμένετε, στην άκρη ενός πιάτου, στο πράγμα προς το οποίο τείνετε όταν κανείς δεν κοιτάζει.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα πιάσετε τον εαυτό σας να προσθέτει αλάτι χωρίς να το σκεφτεί, ή να κυνηγά το ξινό, ή να συγχωρεί το πικρό, σταθείτε εκεί. Σας δείχνεται μια γωνιά από κάτι ευρύτερο. Η γεύση είναι η πόρτα. Αυτό που περιμένει πίσω της είναι η φύση σας, ονομασμένη πλήρως, και είναι πιο κοντά από όσο νομίζετε.