Το μέλι προς το οποίο απλώνεται το χέρι σας

Υπάρχει μια μικρή στιγμή, στον πάγκο της λαϊκής ή στο τραπέζι του πρωινού, όπου το χέρι σας διστάζει πάνω από τα βαζάκια. Το ένα είναι χλωμό σαν το πρωί, σχεδόν διάφανο, πιάνοντας το φως σαν υγρό γυαλί. Ένα άλλο είναι βαθύ, ένα καφέ τόσο πυκνό που μοιάζει να κλείνει μέσα του τη δική του σκιά. Δεν σκέφτεστε. Απλώς απλώνεστε, ξανά, προς εκείνο προς το οποίο απλώνεστε πάντα. Αυτή η κίνηση λέει περισσότερα απ’ όσα φαντάζεστε.

Το μέλι θυμάται τα λουλούδια του. Μια ανοιχτόχρωμη, ανθάτη ακακία κλώθεται από μία μόνο ανθοφορία και μένει χρυσή, αργή να πήξει, πλούσια σε σάκχαρο που τη διατηρεί ρευστή και καθαρή. Ένα σκούρο μέλι φαγόπυρου, αντίθετα, είναι σχεδόν αδιαφανές, γήινο, σχεδόν συλλογισμένο πάνω στο κουτάλι. Ανάμεσά τους απλώνεται όλο το φάσμα του χρώματος και του χαρακτήρα, κάθε βαζάκι μια πιστή καταγραφή των τόπων απ’ όπου πέρασαν οι μέλισσες. Αυτό που διαλέγετε, χωρίς να το σκέφτεστε, είναι μια προτίμηση για ένα ορισμένο είδος γλυκύτητας, και μια προτίμηση είναι μια μικρή εκμυστήρευση.

Ανοιχτόχρωμο, ανθάτο ή βαθύ

Παρατηρήστε τον τρόπο με τον οποίο μια γεύση κατακάθεται μέσα σας. Αν σας ελκύουν τα ανοιχτόχρωμα, αρωματικά μέλια, εκείνα που διαβάζονται σχεδόν σαν άρωμα, ίσως ανήκετε σε εκείνες που ζουν κοντά στην επιφάνεια του δέρματος, εκεί όπου τα πράγματα φαίνονται γρήγορα και καθαρά. Οι παλιοί αναγνώστες των πέντε στοιχείων μιλούσαν για μια ζωηρή, ανοδική ποιότητα, το μέτωπο που ροδίζει και δίνει ζεστασιά, η όψη που ακτινοβολεί και δεν κρύβει τίποτα. Μια ανθάτη γλυκύτητα που ανυψώνει παρά που μένει, μοιάζει να ανήκει στην ίδια ιδιοσυγκρασία.

Άλλες προσπερνούν τα χλωμά βαζάκια για τα βαθιά, σκούρα μέλια, εκείνα που έχουν γεύση βύνης και λυκόφωτος και μένουν μέσα σας. Υπάρχει μια βαρύτητα σε αυτή την επιλογή. Στο παραδοσιακό πλαίσιο, τα βάθη ήταν ο τόπος της ακινησίας και της εγκράτειας, η ποιότητα που θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει στα μάγουλα και κάτω από τα μάτια, όπου μια ορισμένη σκιά μιλά για μια φύση που κρατά τα αποθέματά της πολύ κάτω από την επιφάνεια. Αν αγαπάτε ό,τι είναι πυκνό και αργό και λίγο μυστηριώδες, ίσως γνωρίζετε ήδη ποια κλίμακα είναι η δική σας.

Και υπάρχει μια μέση οδός, τα μέλια που δεν είναι ούτε ζωηρά ούτε συλλογισμένα αλλά απλώς σταθεροποιητικά, τα κεχριμπαρένια, τα ριζωμένα, εκείνα που κρατάτε στο ντουλάπι γιατί δεν απογοητεύουν ποτέ. Αυτή η σταθερότητα έχει τη δική της υπογραφή, το ήρεμο κέντρο του προσώπου, η μύτη και τα μάγουλα, μια ιδιοσυγκρασία που δεν ζητά το θέαμα αλλά την αξιοπιστία, μέρα με τη μέρα.

Στο φλιτζάνι ή πάνω στο δέρμα

Το σημάδι δεν σταματά στη γεύση. Σκεφτείτε τον τρόπο με τον οποίο το μέλι συμπεριφέρεται απέναντι στη ζέστη. Ανακατεμένα σε ένα τσάι, κάποια μέλια εξαφανίζονται αμέσως μέσα στη ζέστη, βιαστικά και γρήγορα· άλλα αντιστέκονται, καλύπτουν το κουτάλι, ζητούν υπομονή. Πάνω στο δέρμα, σε μια μακρά παράδοση τελετουργιών ομορφιάς, το μέλι εκτιμήθηκε πάντα για την αργή, παρηγορητική του υφή, τον τρόπο που τυλίγει παρά που πιέζει. Ποια από αυτές τις ποιότητες σας αρέσει, η βιασύνη ή η υπομονή, είναι ένα μικρό σημάδι ακόμα.

Παρατηρήστε επίσης ότι το ακατέργαστο μέλι καταλήγει να μεταμορφώνεται σε έναν τρυφερό κρύσταλλο, και ότι αυτό δεν είναι ελάττωμα αλλά το σημάδι ενός πράγματος που αφέθηκε τίμιο και ακέραιο. Κάποιες από εμάς ελκύονται από αυτή την κοκκώδη, αγυάλιστη αλήθεια· άλλες θέλουν τη διαυγή, ραφιναρισμένη ροή. Η επιθυμία για φινέτσα, για την καθαρή ακμή και το στεγνό, ακριβές τελείωμα, συνδέθηκε από παλιά με τις σμιλεμένες γραμμές του προσώπου, με το σαγόνι, και με μια ιδιοσυγκρασία που εκτιμά την κομψότητα και την εγκράτεια περισσότερο από την αφθονία.

Και έπειτα υπάρχει εκείνη που απλώνεται προς το μέλι όπως άλλες απλώνονται προς τον καφέ, ζωηρά, καθ’ οδόν προς κάτι άλλο. Η γρήγορη γλυκύτητα πριν από μια γεμάτη μέρα. Αυτή η ορμή, αυτή η πράσινη, ανοδική βιασύνη, ανήκει στην παλιά ανάγνωση στους κροτάφους και στο φρύδι, σε μια φύση που κινείται πριν σκεφτεί, που θέλει τη γλυκύτητα και μετά το έργο.

Μια προτίμηση που αξίζει να διαβαστεί

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι συνταγή. Είναι μόνο προσοχή, εκείνη που ένας ευρωπαϊκός οίκος μισού αιώνα έδινε πάντα στις μικρές αποκαλυπτικές συνήθειες των αισθήσεων. Αυτό που λαχταράτε σε ένα βαζάκι μέλι, ανοιχτόχρωμο ή σκούρο, γρήγορο ή αργό, ραφιναρισμένο ή ακατέργαστο, είναι ένα διακριτικό πορτρέτο της ίδιας σας της φύσης, χαραγμένο σε μια γλώσσα πιο παλιά από κάθε ετικέτα.

Γέρνετε ήδη προς τη μία πλευρά. Μπορούσατε να το γευτείτε πριν από λίγο, αποφασίζοντας ποιο βαζάκι θα φέρνατε στο σπίτι. Αυτή η κλίση έχει ένα όνομα στην πιο παλιά ανάγνωση των πέντε στοιχείων, και η ημερομηνία γέννησής σας κρατά το νήμα που συνδέει τη δική σας ιδιαίτερη γλυκύτητα με τη δική σας ιδιαίτερη φύση. Το μέλι προς το οποίο απλώνεται το χέρι σας είναι μόνο το πρώτο σημάδι. Τα υπόλοιπα περιμένουν να διαβαστούν.