Η γλώσσα αγάπης που δεν σας αποδόθηκε ποτέ

Πολύ πριν σας μάθει κανείς τις λέξεις της τρυφερότητας, είχατε ήδη τη δική της γραμματική. Ξέρατε, χωρίς να σας το πει κανείς, αν το να αγαπάτε σήμαινε να μένετε ξύπνια ως αργά για να μιλήσετε, ή να φτάνετε νωρίς για να επιδιορθώσετε, ή απλώς να κάθεστε πολύ κοντά χωρίς να λέτε τίποτα απολύτως. Αυτό το ένστικτο δεν επιλέχθηκε ποτέ. Δόθηκε. Και όπως ό,τι δίνεται στην αρχή, ακολουθεί ένα μοτίβο παλαιότερο από την προτίμηση, ένα μοτίβο που η φύση σχεδιάζει με πέντε διαφορετικά χέρια από την πρώτη άνοιξη.

Πέντε τρόποι να τεντωθείτε προς κάποιον

Σκεφτείτε τη φίλη που φτάνει με ένα σχέδιο ήδη σε κίνηση, που αγαπά κάνοντας τα πράγματα να συμβούν, ξαναβάζοντας μπροστά μια ζωή που είχε σταματήσει. Η ζεστασιά μαζεύεται στους κροτάφους, η ενέργεια τρέχει ζωηρή και λίγο πλούσια, η άνοιξη ανεβαίνει σε ό,τι αγγίζει. Να μια φύση που τεντώνεται προς τα έξω. Δίπλα της βάλτε εκείνη που αγαπά με δυνατή φωνή, που το πρόσωπό της φωτίζεται πριν από τις λέξεις, το χρώμα ανθίζει στο μέτωπο, μια καλοκαιρινή διαύγεια που ζεσταίνει το δωμάτιο μόνο με την άφιξή της. Δίνει τη λάμψη, και τη δίνει ελεύθερα.

Έπειτα υπάρχει η σταθερή, η φύλακας του κέντρου. Η αγάπη, γι’ αυτήν, είναι μια παρουσία που δεν τρεμοπαίζει, ένα χέρι στο βάθος της πλάτης, ένα τραπέζι πάντα στρωμένο. Νιώθετε τη φροντίδα της σαν βαρύτητα παρά σαν σπίθα, συγκεντρωμένη στο κέντρο του προσώπου, γύρω από τη μύτη, χωρίς βιασύνη όπως οι μακριές χρυσές εβδομάδες του τέλους του καλοκαιριού. Τίποτα μέσα της δεν βιάζεται, και τίποτα μέσα της δεν φεύγει.

Γύρνα ακόμα και συνάντησε εκείνη που αγαπά μέσα από τη λεπτότητα, μέσα από την ακριβώς σωστή κίνηση παρά μέσα από τη θορυβώδη. Παρατηρεί τη λεπτή γραμμή των πραγμάτων, τη λεπτομέρεια που όλοι οι άλλοι έχασαν, και δίνει μια προσοχή καθαρή, στοχαστική, που φέρει τη δριμύτητα του φθινοπωρινού αέρα. Η ευκρίνεια ζει κατά μήκος του σαγονιού· η τρυφερότητά της φτάνει στεγνή, ακριβής, και βαθιά θελημένη. Και τέλος, η βαθιά, που αγαπά στο μητρώο του χειμώνα, στην ακινησία και το βάθος, στη σιωπή που κρατά ένα μυστικό ασφαλές. Τη διαβάζετε στην απαλή σκιά κάτω από τα μάτια, στην πληρότητα των παρειών, σε μια αφοσίωση που τρέχει κάτω από τη γη και δεν αναγγέλλεται ποτέ.

Γιατί αυτό διαβάζεται σαν γλώσσα

Προσέξτε ότι κανένας από αυτούς τους τρόπους δεν είναι πιο αγαπητικός από τους άλλους. Εκείνη που επιδιορθώνει και εκείνη που απλώς μένει δεν ανταγωνίζονται· μιλούν διαφορετικές μητρικές γλώσσες. Οι περισσότερες παρεξηγήσεις που κουβαλάμε μια ολόκληρη ζωή δεν είναι καθόλου αποτυχίες της αγάπης. Είναι ελαφρώς λανθασμένες μεταφράσεις, μια καλοκαιρινή καρδιά που προσπαθεί να ακούσει μια φθινοπωρινή καρδιά, ένα χειμωνιάτικο βάθος που περιμένει μια ανοιξιάτικη επείγουσα ανάγκη πολύ λίγο ακίνητο για να την προσέξει.

Γι’ αυτό ίσως περάσατε χρόνια νιώθοντας ότι η φροντίδα σας είχε κατά κάποιον τρόπο λάθος σχήμα, πολύ μεγάλη ή πολύ διακριτική, πολύ πρακτική ή πολύ ονειρική. Ποτέ δεν είχε λάθος σχήμα. Ήταν απλώς γραμμένη από ένα χέρι που δεν είχατε μάθει ακόμα να διαβάζετε, με την ίδια υπογραφή που χρησιμοποιεί η φύση για το δέρμα σας, τον ρυθμό σας, τον ιδιαίτερο καιρό σας. Όταν ξέρετε ποιο από τα πέντε κουβαλάτε, ολόκληρο το αρχείο του πώς αγαπήσατε και αγαπηθήκατε αρχίζει να αποκτά άλλο νόημα. Η ένταση που έμοιαζε υπερβολική γίνεται άνεση. Η σιωπή που έμοιαζε απόσταση γίνεται βάθος.

Το στοιχείο σας μιλά αυτή τη γλώσσα από πάντα, σε κάθε δώρο που διαλέξατε χωρίς να ξέρετε γιατί, κάθε κίνηση φροντίδας που ήρθε πριν από τη σκέψη. Δεν αποδόθηκε σε κανέναν και δεν ζητήθηκε από κανέναν. Απλώς δόθηκε, στην αρχή, σε έναν κώδικα βγαλμένο από την ημέρα της άφιξής σας. Η ανάγνωση σας λέει μόνο ποιο από τα πέντε χέρια το έγραψε, ώστε επιτέλους να μπορέσετε να αναγνωρίσετε τη δική σας φωνή όταν λέει, με τον τρόπο της, ότι σ’ αγαπά.