Το άρωμα προς το οποίο πηγαίνει το χέρι σας

Σταθείτε μπροστά σε οποιονδήποτε πάγκο αρωμάτων και παρατηρήστε το ίδιο σας το χέρι. Πριν από το όνομα, πριν από την τιμή, πριν από την οσφρητική πυραμίδα τυπωμένη στην κάρτα, κάτι μέσα σας γέρνει προς ένα μπουκάλι και απομακρύνεται από ένα άλλο. Εσείς το ονομάζετε γούστο. Εμείς θα το λέγαμε αναγνώριση. Το άρωμα προς το οποίο πηγαίνει το χέρι σας, χρόνο με τον χρόνο, σχεδόν ποτέ δεν είναι τυχαίο. Είναι η φύση σας που εκφράζεται στη μόνη γλώσσα αρχαιότερη από τις λέξεις: την οσμή.

Αυτό που το χέρι σας ήδη γνωρίζει

Μια οσφρητική οικογένεια είναι μια ιδιοσυγκρασία. Οι πράσινες συμφωνίες, που λάμπουν από χυμό, τσαλακωμένο φύλλο και κομμένο μίσχο και πρώτο απαλό ανοιξιάτικο πρωινό, ανήκουν σε εκείνες που προχωρούν μπροστά, που το δέρμα τους ζεσταίνεται και λάμπει λίγο στους κροτάφους, που νιώθουν πιο πολύ τον εαυτό τους όταν κάτι ξεκινά. Αυτή είναι η υπογραφή του Ξύλου, και διαβάζεται στο πρόσωπο σαν ορμή και μια κάποια ζωντάνια στο φρύδι.

Άλλες περνούν πέρα από το πράσινο προς κάτι που φλέγεται: τη φωτεινή, ακτινοβόλα, σχεδόν καυτή καρδιά ενός περγαμόντου ή ενός πικάντικου τριαντάφυλλου κάτω από τον ήλιο. Ένα πρόσωπο φωτισμένο από το μέτωπο, έτοιμο να κοκκινίσει, λαμπερό όταν είναι χαρούμενο, σβησμένο όταν είναι κουρασμένο. Αυτό είναι το μητρώο του καλοκαιριού, ο παλμός της Φωτιάς, και η μύτη που το αγαπά ακολουθεί τη δική της ομοιότητα.

Έπειτα υπάρχουν τα αρώματα πούδρας, παρηγορητικά, εκείνα που θυμίζουν ζεστό δέρμα και πιεσμένο ρύζι, οι συμφωνίες που ακουμπούν αντί να αναγγέλλονται. Μαζεύονται στο κέντρο, μαλακώνοντας τη μύτη και το μάγουλο σε μια σταθερότητα, και ανήκουν στο τέλος του καλοκαιριού, στη Γη, στην ιδιοσυγκρασία που κρατά ένα δωμάτιο ενωμένο απλώς μένοντας ήρεμη από μέσα. Αν το αγαπημένο σας άρωμα είναι εκείνο που κανείς δεν προσέχει αλλά χωρίς το οποίο δεν θα μπορούσατε ποτέ να ζήσετε, διαβάστε το προσεκτικά.

Ο καπνός, το Νερό, και ο χώρος ανάμεσά τους

Γυρίστε τον τροχό πιο πέρα και ο χαρακτήρας λεπταίνει. Κάποια χέρια πηγαίνουν κατευθείαν στα ξηρά, εκλεπτυσμένα, ορυκτά αρώματα, λιβάνι και ίριδα και καθαρό κέδρο, οι νότες με ακμές και μια κάπως απόμακρη δροσιά. Αυτή είναι η υπογραφή του φθινοπώρου, το Μέταλλο, και αποκαλύπτεται κατά μήκος του σαγονιού και στις λεπτές, ακριβείς γραμμές ενός προσώπου που εκτιμά τη διαύγεια περισσότερο από την αφθονία. Η ακρίβεια δεν είναι ψυχρότητα. Είναι μια μορφή κομψότητας, και έχει το δικό της άρωμα.

Και κάποια πηγαίνουν, πάντα, προς το βάθος: τις υδάτινες, θαλασσινές συμφωνίες, τις βαθιές νότες αλατιού και πέτρας, ή τις σκοτεινές ρητίνες που μοιάζουν απύθμενες. Αυτά είναι τα αρώματα του χειμώνα, εκείνα που κρατούν τη σιωπή και το μυστήριο. Ανήκουν στο Νερό, που κατοικεί στα μάγουλα και κάτω από τα μάτια, στη σκιά και στο κοίλωμα, στην ήρεμη και στοχαστική ιδιοσυγκρασία που κρατά την απόστασή της και νιώθει πιο ζωντανή στους σκοτεινούς και φωτεινούς μήνες.

Πέντε πόρτες, πέντε εποχές, πέντε τρόποι να σας ελκύει κάτι. Οι περισσότερες από εμάς επιστρέφουμε στη μία, με μια δεύτερη που δανειζόμαστε σε ορισμένες εποχές ή διαθέσεις. Η έλξη είναι σταθερή γιατί αυτό που έλκεται είναι κι αυτό ίδιο. Ό,τι εσείς νιώθετε ως απόλαυση, η φύση σας το καταγράφει ως σπίτι.

Να το σημείο στο οποίο αξίζει να σταθείτε. Διαβάζοντας αυτό, σχεδόν σίγουρα νιώσατε το χέρι σας να πηγαίνει προς μια παράγραφο και να αναπαύεται εκεί. Αυτή η κλίση είναι πραγματική, και είναι μια πληροφορία, αλλά δεν είναι ακόμη η απάντηση. Μια προτίμηση μπορεί να είναι δανεική, μαθημένη από μια μητέρα, κρατημένη από έναν παλιό εαυτό που έχετε ήδη ξεπεράσει. Το στοιχείο σας δεν είναι μια διάθεση. Εγγράφεται νωρίτερα από αυτό, από την ίδια την ημέρα που ξεκινήσατε, και δεν αλλάζει όταν αλλάζει η εποχή.

Το τίμιο ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιο άρωμα αγαπάτε σήμερα. Είναι σε ποιο στοιχείο ανήκει αυτή η αγάπη, και αν η ευωδιά που το χέρι σας βρίσκει πάντα είναι η αληθινή σας φύση που εκφράζεται, ή μια παλιά συνήθεια που φορά το άρωμά της. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που ο πάγκος δεν μπορεί να σας πει, και το μόνο που αξίζει να γνωρίζετε πριν διαλέξετε το επόμενο.