Γιατί αποτραβιέστε ακριβώς τη στιγμή που γίνεται όμορφο

Το ξέρετε αυτό το σημείο. Κάτι πηγαίνει καλά. Ένας άνθρωπος πλησιάζει, μια ζεστασιά εγκαθίσταται ανάμεσά σας, και το μέλλον αρχίζει να μοιάζει γλυκό και δυνατό. Και τότε, διακριτικά, σκιτσάρετε μια μικρή κίνηση προς τα πίσω. Μια πιο ψυχρή απάντηση. Μια γεμάτη εβδομάδα επινοημένη από το τίποτα. Μια πρόφαση για να κρατήσετε το ένα χέρι στην πόρτα. Τίποτα θεαματικό, τίποτα που θα ονομάζατε φωναχτά σαμποτάζ, κι όμως το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ακριβώς τη στιγμή που γίνεται όμορφο, αποτραβιέστε.

Αυτό δεν είναι ελάττωμα χαρακτήρα. Είναι μια μορφή αυτοπροστασίας, και η αυτοπροστασία έχει σχήμα. Ο τρόπος που αποτραβιέστε δεν έχει τίποτα τυχαίο. Ακολουθεί τις ίδιες γραμμές που διατρέχουν το πρόσωπό σας, τον ίδιο ρυθμό που είναι δικός σας στον τρόπο που η επιδερμίδα σας συμπεριφέρεται υπό πίεση, τον τρόπο που κουβαλάτε την ένταση, τον τρόπο που μαλακώνετε. Υπάρχουν πέντε τέτοιες υπογραφές, και μία από αυτές είναι δική σας.

Οι πέντε τρόποι να κάνετε πίσω

Παρατηρήστε από κοντά και μπορείτε σχεδόν να διαβάσετε την αποτράβηξη πριν συμβεί.

Κάποιοι κάνουν πίσω με ζεστασιά. Η ορμή που τους έσπρωχνε μπροστά γίνεται πυρετώδης. Το βλέπετε στους κροτάφους, όπου η επιδερμίδα γυαλίζει λίγο υπό το στρες, όπου μια ενέργεια που θα ήθελε να χτίσει θέλει ξαφνικά να ξεφύγει. Αυτή είναι η αποτράβηξη της κίνησης, εκείνη που προτιμά να φύγει πρώτη παρά να συγκρατηθεί. Ονομάστε το υπογραφή του Ξύλου.

Άλλοι αποτραβιούνται καίγοντας πολύ έντονα, και μετά σωπαίνοντας. Το μέτωπο κοκκινίζει, το χρώμα ανεβαίνει ψηλά στο πρόσωπο, και για μια στιγμή δεν είναι παρά ακτινοβολία και άνοιγμα, σχεδόν υπερβολικά. Μετά το φως χαμηλώνει από μόνο του, σαν η οικειότητα να ζήτησε μια λάμψη που δεν μπορούσαν να αντέξουν. Αυτή είναι η Φωτιά, και η αποτράβηξή της δεν είναι ψυχρότητα αλλά κερί που φουντώνει και πρέπει να ξεκουραστεί.

Έρχεται μετά η αποτράβηξη που δεν μοιάζει με τίποτα. Μια σταθερότητα που γίνεται ακινησία, μια ζεστασιά που γίνεται βάρος. Το κέντρο του προσώπου, γύρω από τη μύτη, νιώθεται πυκνό και σταθερό, λίγο φορτωμένο, συγκρατημένο. Αυτός ο άνθρωπος δεν φεύγει ούτε φουντώνει. Γίνεται απλώς αμετακίνητος, μένοντας ακριβώς εκεί που είναι ενώ η οικειότητα περνά δίπλα του. Αυτή η βαρύτητα ανήκει στη Γη.

Κάποιοι αποτραβιούνται μέσα στην εκλέπτυνση. Όλα γίνονται πιο ακριβή, πιο συνθεμένα, ένα τσικ πιο απόμακρα. Το σαγόνι σφίγγει. Η επιδερμίδα κατά μήκος του διαβάζεται στεγνή, λεπτή, απαιτητική. Το συναίσθημα δεν αρνείται, μάλλον ταξινομείται, κρατιέται καθαρό και σωστό πίσω από μια υπέροχα ελεγχόμενη επιφάνεια. Αυτή η φροντισμένη και δροσερή σύνθεση είναι η υπογραφή του Μετάλλου.

Και κάποιοι κάνουν πίσω γινόμενοι βαθείς και αδιαπέραστοι. Τα μάγουλα χάνουν το χρώμα τους, σκιές μαζεύονται απαλά κάτω από τα μάτια, και μια σιωπή γεμίζει το πρόσωπο όπως το νερό βρίσκει το επίπεδό του. Δεν συζητούν ούτε φεύγουν. Αποτραβιούνται προς τα μέσα, σε ένα βάθος όπου κανείς δεν καλείται να τους ακολουθήσει. Αυτό είναι το Νερό, και η αποτράβηξή του είναι η πιο σιωπηλή απ’ όλες.

Γιατί μοιάζει με ένστικτο

Δεν διαλέξατε τον τρόπο που κάνετε πίσω. Τον κληρονομήσατε, όπως κληρονομήσατε το σχέδιο του σαγονιού σας ή το κοκκίνισμα που ανεβαίνει στο μέτωπό σας. Είναι η φύση σας που προστατεύει ό,τι αγαπά περισσότερο, με τη μόνη γλώσσα που ξέρει.

Γι’ αυτό η θέληση σπάνια το διορθώνει. Μπορείτε να υποσχεθείτε στον εαυτό σας να μείνετε ανοιχτοί, να μην ψυχραθείτε, να απαντήσετε στο μήνυμα απόψε, και να νιώσετε ακόμα την παλιά κίνηση να υπερισχύει. Το ένστικτο είναι παλαιότερο από την υπόσχεση. Μιλά πριν από εσάς. Αυτό που αλλάζει τα πράγματα δεν είναι η δύναμη αλλά η αναγνώριση. Από τη στιγμή που βλέπετε καθαρά τη δική σας υπογραφή, που ονομάζετε τη ζεστασιά της ή τη λάμψη της, το βάρος της, την ακρίβειά της, το βάθος της, η αποτράβηξη παύει να είναι ένα μυστήριο για το οποίο ντρέπεστε και γίνεται ένα σχέδιο που μπορείτε να υποδεχτείτε με τρυφερότητα.

Υπάρχει εδώ μια παράξενη ανακούφιση. Να μάθετε ότι ο τρόπος που κλείνεστε δεν είναι ένα σπάσιμο αλλά ένα συνεκτικό στυλ, που το μοιράζονται άλλοι που φέρουν το ίδιο στοιχείο, και που διαβάζεται από τα ίδια χαρακτηριστικά που βλέπετε κάθε πρωί στον καθρέφτη. Το πρόσωπό σας αφηγείται αυτή την ιστορία από πάντα. Και η ημέρα της γέννησής σας επίσης, που περιέχει το στοιχείο σας όπως ο σπόρος περιέχει το φυτό που θα γίνει.

Έχετε διαβάσει τα πέντε, τώρα. Νιώσατε ένα να γέρνει πιο κοντά από τα άλλα, αναγνωρίσατε μια ζεστασιά ή μια ηρεμία που ακουγόταν σαν δική σας. Το μόνο που μένει είναι να μάθετε με βεβαιότητα ποιο είναι το δικό σας, και να το αφήσετε να το ονομάσει για εσάς αντί να μαντεύετε. Εκεί αρχίζει η ανάγνωση.