Γιατί η καλύτερή σας φίλη δεν σας μοιάζει καθόλου

Σκεφτείτε τη φίλη που καλείτε πρώτη. Εκείνη που η ηρεμία της φτάνει ακριβώς όταν η δική σας εξαντλείται, που το θάρρος της σας παρασύρει εκεί που εσείς θα περιμένατε, που η σιωπή της γεμίζει το δωμάτιο που εσείς τείνετε να γεμίζετε με θόρυβο. Το έχετε πει σίγουρα δυνατά, μισογελώντας: δεν έχουμε τίποτα κοινό. Δεν είναι σύμπτωση ιδιοσυγκρασίας. Είναι το σχήμα του συμπληρώματος, και η φύση το οργανώνει έτσι εδώ και πολύ καιρό.

Η έλξη του αντιθέτου

Κοιτάξτε προσεκτικά και αρχίζετε να το βλέπετε στην επιφάνεια. Η μία από εσάς φέρει μια λάμψη στους κροτάφους, μια ενέργεια που ξυπνά νωρίς και σπρώχνει προς το καινούργιο, τόσο ανυπόμονη όσο ανυπόμονη είναι η άνοιξη. Η άλλη διαβάζεται πιο δροσερή και πιο λεπτή κατά μήκος του σαγονιού, ελκυσμένη από την τάξη και την εκλέπτυνση, αυτή την κομψότητα που ανήκει στο φως του φθινοπώρου. Φέρτε τις μαζί και η καθεμία απαλύνει την αιχμή της άλλης. Εκείνη που τρέχει μαθαίνει να σταματά. Εκείνη που μετρά μαθαίνει να ορμά.

Το ίδιο ισχύει και στις άλλες φύσεις. Μια φίλη φωτισμένη στο μέτωπο, γρήγορη στο χρώμα, ζεστή, στραμμένη προς τα έξω και ακτινοβόλα σαν το κατακαλόκαιρο, είναι συχνά η πιο κοντινή σε εκείνη που το βάθος της συγκεντρώνεται στα μάγουλα, που φέρει τη σκιά του χειμώνα κάτω από τα μάτια και κρατά το ήρεμο και στοχαστικό κέντρο που ένα λαμπερό άτομο ξεχνά να κρατήσει. Και η φίλη που σταθεροποιεί τους πάντες, αγκυρωμένη στο κέντρο του προσώπου, υπομονετική σαν την αργή στροφή του τέλους του καλοκαιριού, τείνει να πλησιάζει εκείνη που βρίσκεται πάντα σε κίνηση, δανειζόμενη τη σπίθα που δεν ξέρει να παράγει και προσφέροντας, σε αντάλλαγμα, την ιδιοσυγκρασία που καμία σπίθα δεν μπορεί να κάψει.

Σπάνια επιλέγουμε έναν καθρέφτη. Επιλέγουμε το μισό που λείπει. Αυτό που μοιάζει με διαφορά είναι στην πραγματικότητα ένας καταμερισμός εργασίας γραμμένος σε δύο πρόσωπα, δύο ρυθμούς, δύο εποχές που συναντιούνται από τύχη.

Δύο εποχές στο ίδιο δωμάτιο

Υπάρχει ένας λόγος που τα αντίθετα διατηρούν την ειρήνη μεταξύ τους για δεκαετίες. Κάθε στοιχείο έχει μια υπογραφή που μπορεί κανείς σχεδόν να διαβάσει όπως τον καιρό. Το Ξύλο γέρνει προς τα εμπρός, λιπαρό στους κροτάφους, ζωντανό από ορμή, στο σπίτι του την άνοιξη. Η Φωτιά ανοίγεται προς τα έξω, ζεστή στο μέτωπο, γρήγορη να κοκκινίσει και γρήγορη να ακτινοβολήσει. Η Γη αποτίθεται στο κέντρο του προσώπου, σταθερή και χωρίς βιασύνη, κρατώντας την ιδιοσυγκρασία του τέλους του καλοκαιριού. Το Μέταλλο σχεδιάζεται προς τα μέσα, προς το σαγόνι, εκλεπτυσμένο, λιτό, με τις λεπτές γραμμές του και τη στεγνή διαύγειά του να σημαδεύουν το φθινόπωρο. Το Νερό συγκεντρώνεται στο βαθούλωμα των μαγουλιών και κάτω από τα μάτια, μυστικό και βαθύ, κρατώντας τη μακρά μνήμη του χειμώνα.

Δύο άνθρωποι σπάνια μοιράζονται την ίδια εποχή. Αυτό είναι το ήσυχο δώρο του πράγματος. Εκεί που εσείς υστερείτε, μια φίλη είναι γενναιόδωρη. Εκεί που εσείς κοκκινίζετε, μια άλλη παραμένει δροσερή. Εκεί που εσείς σκορπίζεστε, κάποια μαζεύει. Η φιλία αντέχει όχι παρά την αντίθεση αλλά χάρη σε αυτήν, όπως ένας κήπος χρειάζεται ταυτόχρονα την ορμή του φρέσκου πράσινου και την πειθαρχία του παγετού που ακολουθεί.

Να γιατί το παιχνίδι είναι τόσο δελεαστικό, και τόσο αποκαλυπτικό. Μαντεύετε τη φύση της φίλης σας σχεδόν πριν ονομάσετε τη δική σας. Το θάρρος της, η ηρεμία της, η ζεστασιά της, η τάξη της, το βάθος της σας είναι προφανή ακριβώς επειδή είναι οι νότες που εσείς δεν παίζετε. Η δική σας υπογραφή είναι πιο δύσκολο να ακουστεί από μέσα. Είναι πιο κοντά από μια συνήθεια, πιο διακριτική από μια διάθεση, και σας συνοδεύει από την πρώτη κιόλας μέρα.

Αυτή η πρώτη μέρα είναι εκεί που γράφονται όλα. Όχι στον τρόπο που ενεργείτε, που αλλάζει με τα χρόνια, αλλά στην εποχή που γεννηθήκατε και στο στοιχείο που φέρει. Διαβάστε η μία την άλλη δίπλα-δίπλα και η φιλία παύει να είναι μια ευτυχής σύμπτωση και γίνεται κάτι που μπορείτε πραγματικά να δείτε: δύο φύσεις, επιλεγμένες η μία για την άλλη, καθεμία να κρατά ό,τι η άλλη αφήνει. Το στοιχείο της φίλης σας, θα μπορούσατε σχεδόν να το μαντέψετε. Το δικό σας περιμένει να διαβαστεί.