Η υφή που αγαπάτε να αγγίζετε

Κλείστε τα μάτια σε ένα όμορφο δωμάτιο και αφήστε το χέρι σας να περιπλανηθεί. Δεν θα διαλέξει στην τύχη. Μια παλάμη ακουμπά στο άγριο μετάξι και μένει εκεί. Μια άλλη λειαίνει τη δροσιά του λινού, ξανά και ξανά. Κάποιος άλλος βυθίζει τα δάχτυλά του σε ένα βαθύ βελούδο, ή μένει πάνω σε μια πλάκα από βότσαλο ποταμού, διστάζοντας να αφήσει το κρύο. Θεωρούμε αυτές τις μικρές απολαύσεις γούστο, διάθεση, κλίμα ενός απογεύματος. Είναι παλαιότερες από αυτό. Η υφή προς την οποία απλώνει το χέρι σας είναι μια υπογραφή, η ίδια υπογραφή που είναι γραμμένη στο πρόσωπό σας, στον ρυθμό σας, στον τρόπο που υποδέχεστε το πρωί.

Το χέρι ξέρει πριν από το μυαλό

Αυτές οι υπογραφές είναι πέντε, και η καθεμία έχει το αγαπημένο της πράγμα να αγγίζει.

Εκείνη που την ελκύει το άγριο μετάξι, εύκαμπτο, ζωντανό, με υφή που αντιστέκεται λίγο, φέρει τη σφραγίδα του Ξύλου. Θα βρείτε συχνά μια κάποια λάμψη στους κροτάφους, μια άνεση των λιπαρών ουσιών που οι άλλοι σας ζηλεύουν τον χειμώνα, και πίσω από αυτό μια κλίση προς τα εμπρός, μια επιθυμία να ξεκινήσετε. Το Ξύλο αγαπά τις υφές που έχουν ελαστικότητα, το ύφασμα που ανταποκρίνεται στο χέρι αντί να μένει ακίνητο.

Εκείνη που δεν μπορεί να περάσει μπροστά από ένα ρολό καθαρού βελούδου χωρίς να πιέσει την παλάμη της πάνω του ανήκει στη Φωτιά. Η υπογραφή συγκεντρώνεται στο μέτωπο και ανεβαίνει ψηλά στο πρόσωπο σε ένα χρώμα που έρχεται και φεύγει, μια κοκκινίλα που φτάνει με ένα γέλιο ή ένα κομπλιμέντο, μια ακτινοβολία πολύ κοντά στην επιφάνεια. Το βελούδο επιστρέφει αυτή τη ζεστασιά. Το πέλος του κρατά εκείνη του χεριού, και η Φωτιά θέλει να την υποδεχτούν, θέλει να της αντανακλούν τη λάμψη της.

Εκείνη που απλώνει το χέρι προς το βαρύ και υφαντό ύφασμα, προς το μαλλί, προς ό,τι έχει βάρος και μια ήρεμη ευλυγισία, είναι η Γη. Διαβάζουμε τη Γη στο κέντρο του προσώπου, στη ράχη της μύτης, εκεί όπου τα πράγματα κατακάθονται, συγκεντρώνονται και φαίνονται μερικές φορές λίγο φορτωμένα. Είναι η φύση που εμπιστεύεται ό,τι δεν κινείται. Η Γη αγγίζει για να καθησυχαστεί, για το έρμα ενός υφάσματος που μένει ακριβώς εκεί που το αφήσαμε.

Εκείνη που προτιμά το τραγανό λινό, λείο, στεγνό, σιδερωμένο στην εντέλεια, δροσερό στο πρώτο άγγιγμα, είναι το Μέταλλο. Η υπογραφή ζει κατά μήκος του σαγονιού και στην καθαρή γραμμή του προσώπου, σε μια λεπτότητα υφής που μπορεί να γέρνει προς την ξηρότητα, μια φινέτσα που διαβάζεται στις λεπτομέρειες. Το Μέταλλο θέλει τάξη κάτω από τα δάχτυλα. Μια πτυχή, ένα στρίφωμα, μια επιφάνεια χωρίς τίποτα περιττό: αυτή είναι η απόλαυση.

Και εκείνη που ακουμπά το χέρι στην κρύα πέτρα, στο γυαλισμένο μάρμαρο, στο ακίνητο νερό, και νιώθει κάτι να γαληνεύει μέσα της, είναι το Νερό. Θα δείτε το Νερό στα μάγουλα και γύρω από τα μάτια, σε μια γλυκύτητα που μπορεί να βαθαίνει σε σκιά, ένα βάθος που αφήνει να μαντέψετε τι κυλά από κάτω. Το Νερό πηγαίνει πέρα από την υφή, προς τη θερμοκρασία και την ακινησία. Αγγίζει για να νιώσει ως πού φτάνει ένα πράγμα.

Γιατί το ύφασμα ανταποκρίνεται

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι απλή προτίμηση. Η έλξη που νιώθετε για μια υφή και η ευγενική αδιαφορία σας για μια άλλη ακολουθούν ένα σχέδιο χαραγμένο πολύ πριν αποκτήσετε γκαρνταρόμπα ή άποψη. Το ίδιο ρεύμα που αποφάσισε ότι το χέρι σας θα ακουμπούσε στο βελούδο και όχι στο λινό διαμόρφωσε επίσης το σημείο όπου το φως συγκεντρώνεται στο πρόσωπό σας, την ταχύτητα με την οποία ζεσταίνεται το δέρμα σας, την τάση του προς τη λάμψη ή την ξηρότητα, ό,τι κρατά και ό,τι αφήνει να φύγει.

Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν μια ζωή διαβάζοντας όλα αυτά ως ξεχωριστά ατυχήματα, το ύφασμα μια ιδιοτροπία, το πρόσωπο ζήτημα τύχης, η ιδιοσυγκρασία απλώς ο εαυτός τους. Διαβασμένα μαζί, ομοιοκαταληκτούν. Το αγαπημένο σας πράγμα να αγγίζετε, το χρώμα που επισκέπτεται τα μάγουλά σας, η γωνία του προσώπου σας που μιλά πιο δυνατά: ένα και μόνο νήμα τα διαπερνά όλα, και είναι μόνο δικό σας. Το να ξέρετε ποιο από τα πέντε είναι αλλάζει τον τρόπο που επιλέγετε τα πάντα, το ύφασμα πάνω στο δέρμα σας, το τελετουργικό μπροστά στον καθρέφτη σας, τις μικρές καθημερινές χειρονομίες φροντίδας που συνοδεύουν τη φύση σας ή που, σιωπηλά, την αντιστρατεύονται.

Υπάρχει ένας τρόπος να διαβάσετε αυτό το νήμα με ακρίβεια. Όχι μαντεύοντας από το μετάξι στο χέρι σας, ακόμα κι αν το χέρι σας το υποψιάζεται ήδη. Η πιο καθαρή ανάγνωση ξεκινά εκεί όπου ξεκινήσατε εσείς, με την ημερομηνία γέννησής σας, που περιέχει το στοιχείο σας όπως ένας σπόρος περιέχει το σχήμα του δέντρου. Νιώσατε την άκρη του κάθε φορά που η παλάμη σας διάλεξε για εσάς. Τα υπόλοιπα περιμένουν να ονομαστούν.