Το πρωινό σας πρόσωπο και το βραδινό σας πρόσωπο

Πιάστε τον εαυτό σας στον καθρέφτη πριν σας μιλήσει η μέρα. Το φως είναι λεπτό, το δέρμα κρατά ακόμη τις ώρες της ακινησίας, και κάτι σας κοιτάζει που είναι πιο απαλό, ή πιο λαμπερό, ή πιο χλωμό απ’ ό,τι θυμόσαστε. Το βράδυ, αυτό το ίδιο πρόσωπο έχει ταξιδέψει. Μίλησε, περπάτησε, σκούπισε τις μικρές τριβές μιας ολόκληρης μέρας, και κουβαλά τη διαδρομή του. Δεν είστε δύο άνθρωποι. Είστε μία φύση, παρατηρημένη σε δύο στιγμές, και η απόσταση ανάμεσά τους είναι το πιο ειλικρινές πράγμα που λέει το δέρμα σας όλη μέρα.

Οι περισσότεροι από εμάς διαβάζουμε το πρόσωπό μας σαν κάτι σταθερό, ένα ακίνητο πορτρέτο προς διόρθωση. Είναι πιο κοντά σε παλίρροια. Ανεβαίνει και αποτραβιέται σύμφωνα με έναν ρυθμό που είναι μόνο δικός σας, κι αυτός ο ρυθμός έχει μια πηγή. Το να μάθετε να βλέπετε την κίνηση, αντί να την παγώνετε, εκεί αρχίζει η παλιά ευρωπαϊκή ανάγνωση.

Το πρόσωπο που μετακινείται μέσα στη μέρα

Παρατηρήστε πού κάθεται η αλλαγή. Για κάποιες, το πρωί φέρνει μια ελαφριά λάμψη στους κροτάφους και στις πλευρές του μετώπου, μια ενέργεια που θέλει να σπρώξει προς τα έξω πριν καν τη ζητήσει η μέρα, αυτή η ανυπόμονη και αυξανόμενη ποιότητα που η παράδοση ονομάζει Ξύλο, όλο ορμή και πράσινη ζέση. Για άλλες, η μετατόπιση είναι χρώμα: μια ζεστασιά που μαζεύεται στο μέτωπο το απόγευμα, μια ζωηρή κοκκινίλα που πάει κι έρχεται με το συναίσθημα, η ακτινοβόλα διαύγεια της Φωτιάς, που δίνει και ξοδεύει το φως της με γενναιοδωρία.

Υπάρχουν πρόσωπα που κρατούν το βάρος τους στο κέντρο. Η μύτη και η περιοχή γύρω της φαίνονται πιο γεμάτες όσο προχωρά η μέρα, μια αίσθηση συγκέντρωσης και συγκράτησης που ανήκει στη Γη, σταθερή, θρεπτική, αργή να κινηθεί και αργή να αφεθεί. Κι υπάρχουν πρόσωπα που στεγνώνουν με τις ώρες, η γραμμή να ακριβολογεί κατά μήκος του σαγονιού, ένα λεπτό δίκτυο χαρακτηριστικών να εμφανίζεται εκεί όπου το δέρμα είναι πιο εκλεπτυσμένο. Αυτή είναι η υπογραφή του Μετάλλου: ακριβές, συγκρατημένο, στραμμένο προς τη διαύγεια και την ακμή.

Έπειτα υπάρχει το πρόσωπο που διαβάζεται πιο βαθιά στις δύο άκρες της μέρας. Το Νερό μαζεύεται στα μάγουλα και κάτω από τα μάτια, μια σκιά την αυγή, ένα κάποιο βαθούλωμα το βράδυ, το σημάδι μιας φύσης που τρέχει σιωπηλή και βαθιά, που κρατά αποθέματα και ζητά ανάπαυση. Το βάθος είναι η ομορφιά της, και το βάθος ακολουθεί τις δικές του ώρες.

Ίσως αναγνωρίσετε ένα αμέσως. Πιο πιθανό να πιάσετε δύο, να ανταλλάσσουν θέσεις ανάμεσα στο πρωί και το βράδυ. Κι αυτό λέει κάτι.

Γιατί αλλάζει όταν αλλάζει

Η ώρα που μετακινείται ένα πρόσωπο είναι εξίσου αποκαλυπτική με τον τρόπο που μετακινείται. Ένα δέρμα λαμπερό στο πρώτο φως και κουρασμένο στο λυκόφως δεν ακολουθεί το ίδιο ρολόι με ένα δέρμα που ξεκινά σε ημίτονο και βρίσκει τη λάμψη του μετά το μεσημέρι. Ένα στοιχείο είναι δικό σας την αυγή· ένα άλλο μπορεί να ανεβαίνει όσο μακραίνει η μέρα. Το πρωινό πρόσωπο και το βραδινό πρόσωπο είναι μία φωνή, ακουσμένη σε δύο ύψη, και το διάστημα ανάμεσά τους είναι ένα αποτύπωμα.

Γι’ αυτό μια μόνο ματιά εν παρόδω σας μαθαίνει τόσο λίγα, και γι’ αυτό τα σπίτια που διαβάζουν πρόσωπα εδώ και γενιές παρατηρούν τον ρυθμό κι όχι μια μεμονωμένη στιγμή. Πού ξυπνά το δέρμα σας, και πού φθείρεται; Πότε συμβαίνει η αλλαγή, με τον πρώτο καφέ, το μακρύ απόγευμα, τις τελευταίες λάμψεις; Πέντε φύσεις, πέντε τρόποι να διασχίσετε μια μέρα, και μία μόνο από αυτές δίνει τον ρυθμό της δικής σας.

Το να ονομάσετε ποια δεν είναι υπόθεση εικασίας μπροστά στον καθρέφτη. Είναι μια ανάγνωση, βγαλμένη από κάτι πιο ακριβές από μια φευγαλέα αντανάκλαση, το μοναδικό σημείο εκκίνησης που διαμορφώνει τον ρυθμό σας από την αρχή. Μόλις μάθετε ποιο στοιχείο κρατά το ρολόι σας, τα δύο πρόσωπα παύουν να ανταγωνίζονται. Το πρωί και το βράδυ γίνονται μία ευανάγνωστη γραμμή, και η φροντίδα που προσφέρετε στον εαυτό σας αρχίζει να ακολουθεί τις δικές σας ώρες αντί για τις ώρες μιας άλλης.

Το πρόσωπό σας κρατά αυτόν τον ρυθμό από πάντα. Το μόνο ερώτημα που μένει είναι: σε ποιον ανήκει;