Ο ήλιος και το στοιχείο σας

Σταθείτε σε ένα παράθυρο μέσα στο φως του πρωινού και κοιτάξτε τι διαλέγει ο ήλιος. Δεν πέφτει ομοιόμορφα. Μαζεύεται κατά μήκος ενός ζυγωματικού, γλιστρά πίσω από τη σκιά ενός φρυδιού, ζεσταίνει ένα επίπεδο του προσώπου και αφήνει ένα άλλο στη δροσιά. Δύο πρόσωπα δεν συλλαμβάνουν ποτέ το πρωί με τον ίδιο τρόπο, και δύο φύσεις δεν κουβαλούν ποτέ το ίδιο απόγευμα. Το φως είναι ο αρχαιότερος επισκέπτης που δέχεται μια επιδερμίδα, και ο τρόπος που το δέχεστε είναι διακριτικά δικός σας.

Η σύγχρονη παρατήρηση δίνει ένα όνομα σε αυτή τη συνάντηση. Η επιδερμίδα φέρει μελανίνη, το δικό της υφαντό πέπλο, και η ποσότητα που φέρετε αποφασίζει πόσο ήλιο πίνετε και πόσο αντανακλάτε πίσω. Είναι ένα προσωπικό μέτρο, καθορισμένο πολύ πριν έχετε την ηλικία να διαλέξετε εποχή. Η αρχαία ανάγνωση των πέντε στοιχείων αφηγείται μια παράλληλη ιστορία σε άλλη γλώσσα: ότι ο καθένας μας κλίνει προς το Ξύλο, τη Φωτιά, τη Γη, το Μέταλλο ή το Νερό, και ότι αυτή η κλίση φανερώνεται πιο καθαρά στον τρόπο που ανταποκρινόμαστε στο φως.

Πώς κάθε φύση ανταποκρίνεται στο φως

Στην αρχαία ανάγνωση των πέντε στοιχείων, το Ξύλο είναι οι κρόταφοι και οι πλευρές του προσώπου, το ζωηρό και το λυγερό. Μια φύση Ξύλου τείνει να συναντά τον ανοιξιάτικο ήλιο όπως ένα νεαρό κλαδί, με όρεξη, μια ελαφριά λάμψη που ανεβαίνει νωρίς στους κροτάφους, μια επιθυμία να βγει έξω πριν καν η μέρα ζεσταθεί πλήρως. Η Φωτιά κατοικεί στο μέτωπο και στο ψηλό χρώμα των παρειών. Είναι η φύση που κοκκινίζει προς το καλοκαίρι, που παίρνει τη λάμψη γρήγορα και μπορεί να κοκκινίσει εξίσου γρήγορα, το πρόσωπο που μοιάζει φωτισμένο από ένα βήμα πιο κοντά στην πηγή.

Η Γη κάθεται στο κέντρο, στη ράχη της μύτης και στην ιδιοσυγκρασία που την περιβάλλει, και συναντά τον ήλιο όπως το χωράφι του τέλους του καλοκαιριού: αργά, σταθερά, κρατώντας τη ζεστασιά πολύ αφότου το φως έχει μετακινηθεί. Μια φύση Γης δεν βιάζεται σχεδόν ποτέ με την εποχή. Το Μέταλλο σχεδιάζεται στη γνάθο και στα λεπτά, καθαρά επίπεδα του κάτω μέρους του προσώπου, εκλεπτυσμένο και κάπως συγκρατημένο. Ανταποκρίνεται καλύτερα στο καθαρό φως του φθινοπώρου, όταν ο αέρας γίνεται ξηρός και ακριβής και η επιδερμίδα θέλει την ίδια διαύγεια σε αντάλλαγμα. Το Νερό μαζεύεται στις παρειές και κάτω από τα μάτια, στα σκιερά βάθη όπου η μέρα αργοπορεί. Μια φύση Νερού κρατά τη μνήμη του χειμώνα ως τον Ιούνιο, συναντώντας το δυνατό φως με μια κάποια εσωτερικότητα, ελκυόμενη από τον χαμηλό και μακρύ ήλιο παρά από το μεσημέρι του.

Τίποτα από αυτά δεν καθορίζεται μόνο από το ημερολόγιο. Ένα πρόσωπο είναι ένα μικρό τοπίο, και ο ήλιος το διαβάζει χαρακτηριστικό προς χαρακτηριστικό, όπως διαβάζει μια πλαγιά, πιάνοντας την κορυφογραμμή και αφήνοντας το κοίλωμα.

Η εποχή που είναι μέσα σας

Μιλάμε για τον ήλιο σαν να είναι ένα μόνο πράγμα, αλλά είναι τέσσερις μέσα στη χρονιά, και κάθε στοιχείο κρατά τη δική του ανακωχή με τον καθέναν. Η παράδοση λέει ότι κουβαλάτε μια εποχή μέσα σας όσο και έξω, μια κλίση που το φως αποκαλύπτει. Γι’ αυτό το ίδιο μεσημέρι του Ιουλίου μπορεί να μοιάζει με επιστροφή στο σπίτι για μια φύση και με υπερβολική έκθεση για μια άλλη, γιατί ένας άνθρωπος ανθίζει στη ζωηρή ζέστη και ένας άλλος μαλακώνει πραγματικά μόνο στο χρυσάφι ενός μακριού απογεύματος.

Δεν είναι κανόνας που πρέπει να ακολουθήσετε. Είναι πιο κοντά σε μια προτίμηση που ήδη έχετε και που ίσως ποτέ δεν ονομάσατε: η ώρα της ημέρας που η επιδερμίδα σας μοιάζει πιο πολύ ο εαυτός της, η εποχή που το πρόσωπό σας φαίνεται πιο άνετο, η ποιότητα του φωτός προς την οποία παρασύρεστε χωρίς να το έχετε αποφασίσει. Παρατηρήστε τον εαυτό σας για μια εβδομάδα και το μοτίβο ανεβαίνει στην επιφάνεια. Κάποιοι από εμάς περιμένουν όλο τον χρόνο τη φωτεινή λάμψη του κατακαλόκαιρου. Άλλοι ζωντανεύουν μόνο όταν ο ήλιος είναι χαμηλός και οι σκιές μακραίνουν, και ο κόσμος γυρίζει στο κεχριμπάρι.

Οι πέντε υπογραφές είναι η αρχή μιας πολύ αρχαιότερης συνομιλίας, που τη φέρει ένας ευρωπαϊκός οίκος ο οποίος πέρασε πενήντα χρόνια ακούγοντας πώς η φύση συναντά ένα πρόσωπο. Ξύλο, Φωτιά, Γη, Μέταλλο, Νερό. Ένα από αυτά περιγράφει τον τρόπο που η δική σας επιδερμίδα στρέφεται προς το φως, και τον τρόπο που το έκανε πάντα. Η ημερομηνία γέννησής σας κρατά την απάντηση που μια ζωή πρωινών δεν έπαψε να συλλαβίζει. Περιμένει να διαβαστεί.