Αγαπάτε τη δάφνη: ποιο θα μπορούσε να είναι το στοιχείο σας

Τρίψτε ένα φύλλο δάφνης ανάμεσα στα δάχτυλά σας και αποκαλύπτει αμέσως τα πάντα: ένα λαμπερό πράσινο, ρητινώδες, ζεστό και ελαφρώς πιπεράτο, το άρωμα που κάποτε πλεκόταν σε στεφάνια και στεφάνωνε ήρεμα κεφάλια μάλλον παρά θορυβώδη. Δεν είναι ένα γλυκό έλαιο, ούτε τρυφερό. Φέρει τη σταθερότητα εκείνου που έχει ήδη συμφιλιωθεί με την εγκράτεια. Σπάνια ερωτεύεται κανείς τη δάφνη τυχαία. Όταν πιάνετε τον εαυτό σας να επιστρέφει σε αυτήν, να επιλέγει τη στεγνή, ευθεία ζεστασιά της αντί για πιο γλυκά, πιο στρογγυλά αρώματα, η ίδια η έλξη αξίζει να παρατηρηθεί.

Ποιος τείνει να συλλάβει αυτή τη ζεστασιά

Υπάρχει μια φύση που ονομάζουμε Μέταλλο: φίλη των καθαρών γραμμών και των μικρών τελειοτήτων, άνετη στην ηρεμία του «αρκεί», με τάση να αφήνει το περιττό για να κρατήσει μόνο το ουσιώδες. Πιεσμένη υπερβολικά, αυτή η ίδια φινέτσα μπορεί να κλειστεί στη μελαγχολία, σε μια προσκόλληση που δεν θέλει να αφεθεί εντελώς. Ίσως αναγνωρίσετε την εξωτερική της υπογραφή κατά μήκος της γνάθου, όπου το δέρμα τείνει να ξηραίνεται πρώτα, χάνει λίγη από τη λάμψη του και δείχνει τις πρώτες λεπτές γραμμές ενώ το υπόλοιπο πρόσωπο φαίνεται ακόμη ανέπαφο.

Για μια φύση Μετάλλου, η δάφνη θα μπορούσε να διαβαστεί ως μια καθαρή ανάσα που παίρνεται σκόπιμα. Η ξηρή, πικάντικη πρασινάδα της τείνει να συναντά αυτή την ξηρότητα της γνάθου όχι ως αντίφαση αλλά ως ένα είδος συντροφιάς, ζεστασιά προσφερόμενη στην αυτοκυριαρχία, χάρη δανεισμένη σε ό,τι ήδη γέρνει προς την αυστηρότητα. Είναι μια δυνατότητα αίσθησης, όχι μια υπόσχεση: ο τρόπος με τον οποίο ένα άρωμα μπορεί να φαίνεται ότι απαντά σε μια ιδιοσυγκρασία που τυχαίνει να μοιράζεται. Αν η δάφνη μοιάζει λιγότερο με άρωμα και περισσότερο με μια στάση που ήδη κρατάτε, αυτή η αναγνώριση είναι το ενδιαφέρον κομμάτι.

Ή μήπως μιλάει ένα άλλο στοιχείο

Η έλξη προς αυτό το έλαιο δεν είναι ίδια για όλους, και αυτό ακριβώς την καθιστά ένδειξη. Αν το δέρμα σας κοκκινίζει και θερμαίνεται ψηλά στο μέτωπο, με το χρώμα να ανεβαίνει γρήγορα υπό την επίδραση του συναισθήματος, αυτή η ζεστασιά είναι η υπογραφή της Φωτιάς, και η δάφνη θα ακουμπούσε διαφορετικά πάνω σε μια φύση που τρέχει ζεστή και ακτινοβόλα. Αν αντίθετα η λάμψη επιστρέφει στους κροτάφους σας, με μικρά μαύρα στίγματα να συγκεντρώνονται εκεί παρά τη φροντίδα σας, αυτό είναι το σημάδι του Ξύλου, η φύση της ορμής και της κίνησης, και αυτό το ίδιο πικάντικο πράσινο θα σήμαινε και πάλι κάτι εντελώς διαφορετικό για εσάς. Ένα σταθερό βάρος στη μύτη και στο κέντρο, πόροι που φαίνονται φραγμένοι και αργοί, υποδηλώνει τη Γη. Και μάγουλα που διαβάζονται αφυδατωμένα, σκιασμένα κάτω από το μάτι, κάπως βαθουλωμένα ή εξαντλημένα, ανήκουν στο Νερό και στο βαθύ, σιωπηλό του απόθεμα.

Κάθε μία από αυτές τις φύσεις αγαπά και αγαπιέται διαφορετικά από ό,τι αναπνέει. Έτσι, το ερώτημα που θέτει η δάφνη δεν είναι τι κάνει το έλαιο, αλλά ποια είστε εσείς ώστε να σας καλεί. Ίσως είστε Μέταλλο, ελκυσμένη από τη στεγνή ζεστασιά που καθρεφτίζει τη δική σας κλίση προς την εγκράτεια και την απελευθέρωση. Ίσως δεν είστε, και η έλξη δείχνει αλλού. Στη μία ή στην άλλη περίπτωση, μια αγάπη για τη δάφνη μπορεί να είναι το Μέταλλο που ζητά διακριτικά να γίνει γνωστό.