Σας αρέσει το περγαμόντο: ποιο μπορεί να είναι το στοιχείο σας

Αντιλαμβάνεστε το περγαμόντο πριν καν το αποφασίσετε. Το καπάκι σηκώνεται, αυτό το φρέσκο, πρασινοχρυσαφένιο εσπεριδοειδές αναδύεται, και κάτι μέσα σας υποχωρεί: οι ώμοι χαμηλώνουν λίγο, το σαγόνι που κρατούσατε σφιγμένο χαλαρώνει. Είναι πιο φωτεινό και πιο σκιερό από το γλυκό πορτοκάλι, πιο πράσινο, με μια ορμή που μοιάζει λιγότερο με λιχουδιά και περισσότερο με ένα παράθυρο που ανοίγει σε ένα δωμάτιο που είχε γίνει πολύ κλειστό.

Εκείνες κι εκείνοι που το αναζητούν

Παρατηρήστε ποιος κρατά ένα μπουκάλι περγαμόντο πάντα κοντά του, και θα βρείτε συχνά έναν συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου: κάποιον που τον παρασύρει η ορμή, η κίνηση, κάποιον που δεν είναι ποτέ τόσο καλά όσο όταν τα πράγματα προχωρούν. Αυτό είναι το σημάδι μιας φύσης Ξύλου. Όταν η ορμή είναι καθαρή, υπάρχει αυτοπεποίθηση και μια ξεκάθαρη αίσθηση κατεύθυνσης. Όταν μπλοκάρει, η ίδια ενέργεια σφίγγεται σε ευερεθιστότητα, σε απογοήτευση μπροστά σε ό,τι εμποδίζει. Το δέρμα μπορεί να αφηγηθεί την ίδια ιστορία: τείνει να γυαλίζει και να μαζεύει μαύρα στίγματα στους κροτάφους, εκεί όπου η ένταση μοιάζει να φωλιάζει.

Για μια φύση Ξύλου, το περγαμόντο είναι συχνά η φωτεινή νότα που έρχεται ακριβώς να τη συναντήσει. Φρέσκο, πράσινο, αέρινο, θα μπορούσε να δώσει την εντύπωση ότι αφήνει μια μπλοκαρισμένη ενέργεια να ξαναμπεί σε κίνηση, μια χαλάρωση περισσότερο από ένα άρωμα. Αυτή η μικρή ανάσα που νιώθετε, δεν είναι το έλαιο που σας κάνει κάτι. Είναι το έλαιο που συναντά κάτι ήδη παρόν μέσα σας, και του απαντά.

Μια ένδειξη, όχι μια σύμπτωση

Δεν γέρνουν όλοι έτσι προς το περγαμόντο, κι αυτό είναι το ενδιαφέρον. Εκείνος που το χρώμα ανεβαίνει στο μέτωπό του, που κοκκινίζει εύκολα και αντιδρά γρήγορα, συχνά έλκεται αλλού, προς μια φύση Φωτιάς με τη δική της υπογραφή και τις δικές της μυρωδιές. Εκείνος που το δέρμα του ξηραίνεται κατά μήκος του σαγονιού, που έχει τάση προς τις λεπτές γραμμές και μια διακριτική, εκλεπτυσμένη μελαγχολία, φέρει τα σημάδια του Μετάλλου, και η έλξη του είναι γενικά μιας άλλης τάξης ακόμη.

Έτσι, το γεγονός ότι για εσάς είναι το περγαμόντο, και όχι εκείνα, αξίζει να σημειωθεί. Το γούστο σπάνια είναι καρπός της τύχης. Αυτό προς το οποίο επιστρέφουμε λέει συχνά κάτι για τον τρόπο που είμαστε φτιαγμένοι, για τη νότα που η φύση μας αναζητά αδιάκοπα να κάνει να ηχήσει.

Την επόμενη φορά που θα φέρετε αυτή την πρασινοχρυσαφένια διαύγεια στο πρόσωπό σας και θα νιώσετε τους ώμους σας να χαμηλώνουν ξανά, αφήστε το ερώτημα ανοιχτό. Μια έλξη για το περγαμόντο είναι ίσως κάτι περισσότερο από μια προτίμηση. Θα μπορούσε να είναι το Ξύλο, το στοιχείο που είναι δικό σας, ζητώντας σιγανά να κυκλοφορήσει ξανά ελεύθερα.