Αγαπάτε το Κυπαρίσσι: ποιο μπορεί να είναι το στοιχείο σας
Το να αγαπάτε το κυπαρίσσι, αυτή την πράσινη, όρθια ακινησία, είναι συχνά μια διακριτική ένδειξη ότι το Ξύλο είναι το στοιχείο που είναι δικό σας.
Φανταστείτε το κυπαρίσσι: ένα ψηλό, σκούρο, αειθαλές βέλος ορθωμένο ενάντια σε έναν παράκτιο άνεμο, ίσιο και σταθερό, κρατώντας τη γραμμή του εκεί όπου τα γύρω πεύκα λυγίζουν και λικνίζονται. Δεν μαλακώνει για να αρέσει στον καιρό. Υψώνεται, ήρεμο, διατηρώντας την κατακόρυφή του ακόμη κι όταν ο αλμυρός αέρας το σπρώχνει στο πλάι. Το άρωμά του φέρει τον ίδιο χαρακτήρα — φρέσκο και ξηρό, πράσινο-ξυλώδες και ρητινώδες, χωρίς τίποτα από τη γλύκα που προσφέρουν τα άλλα κωνοφόρα. Είναι μια ευωδιά που στέκεται όρθια παρά που απλώνεται.
Αν το κυπαρίσσι είναι η νότα στην οποία επιστρέφετε διαρκώς, αυτή η προτίμηση ίσως σας λέει κάτι για τη φύση που κουβαλάτε. Δεν αναζητούν όλοι ένα άρωμα τόσο ίσιο και τόσο λίγο συναισθηματικό. Εκείνοι που το κάνουν είναι συχνά πλάσματα χτισμένα όπως είναι χτισμένο το δέντρο.
Ποιους τείνει να καλεί το κυπαρίσσι
Μια φύση Ξύλου κινείται προς τα πάνω. Υπάρχει μέσα της ορμή, μια επιθυμία να αναπτυχθεί και να φτάσει, μια αυτοπεποίθηση που αγαπά την κίνηση και μια καθαρή κατεύθυνση προς την οποία προχωρά. Όταν το Ξύλο είναι άνετο, αυτή η ενέργεια μοιάζει με χάρη εν κινήσει. Όταν πιέζεται, η ίδια δύναμη μπορεί να σκληρύνει — σε ευερεθιστότητα, σε απογοήτευση, σε μια κάποια ακαμψία που προτιμά να κρατά τη γραμμή της παρά να υποχωρεί. Το δέρμα μιας φύσης Ξύλου μιλά συχνά στους κροτάφους, όπου μπορεί να γυαλίζει και να γεμίζει με μαύρα στίγματα όταν ο εσωτερικός ρυθμός επιταχύνεται.
Για ένα τέτοιο πλάσμα, το κυπαρίσσι θα μπορούσε να μοιάζει με αναγνώριση. Το όρθιο πράσινό του είναι η νότα της στάσης μέσα στην κίνηση — η σταθερότητα του να στέκεστε ίσια χωρίς να αγκαλώνεστε, του να κρατάτε την κατεύθυνσή σας χωρίς να αντιστέκεστε σε ό,τι σας περιβάλλει. Για το Ξύλο, είναι κάτι σπάνιο και ευπρόσδεκτο να το αισθάνεται: η υπενθύμιση ότι μπορείτε να υψώνεστε παραμένοντας εύκαμπτος, ότι η σταθερότητα και η άνεση δεν είναι αντίθετα. Πάνω στο δέρμα, το κυπαρίσσι θα μπορούσε να φαίνεται δροσερό και καθαριστικό σε μια φύση Ξύλου, ένα ξηρό και καθαρό πράσινο που μοιάζει να συναντά τη λιπαρότητα των κροτάφων με μια αίσθηση τάξης παρά βάρους. Μια δυνατότητα, προσφερόμενη με λεπτότητα, όχι μια υπόσχεση που δίνεται.
Ή μήπως είναι η νότα κάποιου άλλου
Εδώ γίνεται ενδιαφέρον, γιατί το να αγαπάτε το κυπαρίσσι δεν είναι το ίδιο σε κάθε χέρι. Ένα πλάσμα του οποίου το σημάδι είναι το Μέταλλο, με ξηρό σαγόνι και γούστο για εκλέπτυνση, θα μπορούσε να διαβάσει αυτή την ίδια ρητινώδη φρεσκάδα ως λιτότητα και ήσυχη κομψότητα παρά ως ορμή προς τα εμπρός. Ένα πλάσμα φύσης Νερού, του οποίου τα μάγουλα τείνουν προς τη σκιά και μια κούφια, αφυδατωμένη όψη, θα μπορούσε να έλκεται από το βάθος του δέντρου και το σκιερό αειθαλές πράσινό του παρά από την κατακόρυφή του. Το έλαιο δεν αλλάζει. Αυτό που αλλάζει είναι το στοιχείο που αγαπά.
Γι’ αυτό το άρωμα που σας καλεί αξίζει να το προσέξετε. Μια έλξη προς το κυπαρίσσι μπορεί να είναι το Ξύλο που ζητά να σταθεί ίσια και να παραμείνει εύκαμπτο — να κρατήσει την ανοδική του γραμμή χωρίς να σκληρύνει, και να αναγνωριστεί για τη σταθερότητα κάτω από την ορμή. Ή μπορεί να είναι ένα εντελώς άλλο στοιχείο, που δανείζεται το ίδιο δέντρο για τους δικούς του λόγους. Ποιο είναι το δικό σας είναι το ήσυχο ερώτημα που η ευωδιά αφήνει ανοιχτό, αιωρούμενο στον αέρα σαν αλμυρός άνεμος μέσα από μια σειρά από σκούρα πράσινα βέλη.