Αγαπάτε το μανταρίνι: ποιο θα μπορούσε να είναι το στοιχείο σας
Το γλυκό χειμωνιάτικο φρούτο που μένει γλυκό εκεί όπου τα άλλα εσπεριδοειδή γίνονται αιχμηρά, και γιατί μια έλξη προς το μανταρίνι είναι ίσως η Γη σας που ζητά διακριτικά να γίνει γνωστή.
Ξεφλουδίστε ένα μανταρίνι τους σκοτεινούς μήνες και όλο το χέρι ποτίζεται από αυτό: ένα μικρό φρούτο, χαλαρό στη φλούδα του, γλυκό και στρογγυλό εκεί όπου το λεμόνι ή το γκρέιπφρουτ θα έφταναν με μια αιχμή. Προσφέρεται χωρίς κόπο. Δεν υπάρχει τίποτα απέναντι στο οποίο να σκληρύνετε. Αυτή η γλυκύτητα είναι το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς σε όσους το αναζητούν περισσότερο.
Εκείνοι που το αναζητούν
Μέσα στις δεκαετίες που διαβάζουμε μαζί την επιδερμίδα και την ιδιοσυγκρασία, είδαμε να σχηματίζεται ένα μοτίβο. Εκείνοι που τους ελκύει ξανά και ξανά το μανταρίνι τείνουν να φέρουν μια φύση Γης: το σταθερό κέντρο ενός δωματίου, εκείνος προς τον οποίο γέρνουν οι άλλοι, περίεργος και υπομονετικός, αργός να φύγει. Είναι ένας γενναιόδωρος τρόπος ύπαρξης. Κι όμως, όταν μια φύση Γης πιέζεται, αυτή η σταθερότητα μπορεί να πήξει σε μηρυκασμό, η ίδια σκέψη γυρισμένη και ξαναγυρισμένη χωρίς ποτέ να καταλαγιάσει. Η επιδερμίδα κρατά συχνά το δικό της ίχνος από αυτό. Η Γη τείνει να συγκεντρώνεται στη μύτη και στο κέντρο του προσώπου, όπου οι πόροι ανοίγουν και η επιφάνεια μπορεί να πάρει μια όψη φορτωμένη, κάπως βαριά, σαν το μέσον σας να κρατά περισσότερα απ’ όσα μπορεί να κινήσει.
Για μια φύση έτσι πλασμένη, το μανταρίνι θα μπορούσε να είναι η νότα που σας συναντά εκεί όπου ήδη βρίσκεστε. Όχι διόρθωση, όχι δύναμη. Απαλά ζεστό, λίγο γλυκό, τείνει να στέκεται πολύ κοντά στην επιδερμίδα και θα μπορούσε, για μια φύση Γης, να μοιάζει με ένα χέρι ακουμπισμένο ανάμεσα στις ωμοπλάτες: ακουμπά ένα κέντρο που έχει επιβραδυνθεί, το ελαφραίνει χωρίς να το βιάζει. Αυτή η ήσυχη συμφωνία είναι ο λόγος που η έλξη προς αυτό το έλαιο μοιάζει τόσο σπάνια με προτίμηση. Μοιάζει με αναγνώριση.
Αν όμως δεν είναι δικό σας
Διαβάστε τον εαυτό σας με ειλικρίνεια πριν καταλήξετε. Αν η λιπαρή θαμπάδα επιστρέφει αδιάκοπα στους κροτάφους σας, αν εκεί κατακάθονται φαγέσωρες και η υπομονή σας θρυμματίζεται σε ευερεθιστότητα υπό πίεση, αυτή είναι η υπογραφή του Ξύλου, όχι της Γης, και το μανταρίνι θα σήμαινε για εσάς κάτι εντελώς διαφορετικό. Αν αντίθετα η ιστορία του προσώπου σας γράφεται κατά μήκος της γνάθου, ξηρότητα και μια κάποια θαμπάδα, οι πρώτες λεπτές γραμμές σχεδιασμένες νωρίς, με μια ιδιοσυγκρασία που αντέχει και γίνεται μελαγχολική όταν κουράζεται, τότε το Μέταλλο είναι το στοιχείο που είναι δικό σας, και ο πόθος του τρέχει πιο δροσερός και πιο ξηρός από αυτό το μικρό ζεστό φρούτο.
Η διάκριση έχει σημασία, γιατί ένα άρωμα που αγαπάμε δεν είναι ποτέ απλή απόλαυση. Είναι ένα πειστήριο. Αυτό που μάθαμε, βλέποντάς το να εκτυλίσσεται μέσα στα χρόνια και στα πρόσωπα, είναι ότι το σώμα τείνει να γέρνει προς ό,τι του αντηχεί. Αναζητάτε το πράγμα που είναι ήδη κομμένο στο σχήμα του δικού σας κλίματος. Έτσι, η άνεση που νιώθετε ξεφλουδίζοντας ένα μανταρίνι τον χειμώνα, ο τρόπος του να μη ζητά τίποτα και να προσφέρεται πρόθυμα, λέει ίσως λιγότερα για το φρούτο και περισσότερα για την ιδιοσυγκρασία όπου στέκεστε. Μια αγάπη για το μανταρίνι μπορεί να είναι η Γη που ζητά, διακριτικά, να γίνει γνωστή.