Αγαπάτε τη σμύρνα: τι θα μπορούσε να αποκαλύψει το στοιχείο σας
Η σμύρνα, σκοτεινή ρητίνη των ναών, και η διακριτική ένδειξη Γης που προδίδει η έλξη σας γι' αυτήν.
Μια ρητίνη βαθυκόκκινη, μαζεμένη σε χάντρες πάνω στον πληγωμένο φλοιό ενός δέντρου, κι ύστερα ξεραμένη ώσπου να γίνει πικρή στην πρώτη ανάσα και καπνιστή-γλυκιά από κάτω. Έκαιγαν τη σμύρνα στους ναούς πολύ πριν εμφανιστεί αυτό που σήμερα ονομάζουμε αρχαίο, κι εκείνη κρατά το βάρος του: ένα άρωμα που μοιάζει να επιβραδύνει το δωμάτιο και να το γαληνεύει. Αν πιάνετε τον εαυτό σας να καθυστερεί πάνω της, να γυρίζει ξανά και ξανά στο βαθύ, γειωμένο της βάθος ενώ άλλοι προσπερνούν, αυτή η έλξη αξίζει μια στάση. Συχνά λέει κάτι για τη φύση πάνω στην οποία είστε χτισμένοι.
Γιατί η Γη στρέφεται προς αυτήν
Είναι συνήθως οι ιδιοσυγκρασίες της Γης που αγαπούν τη σμύρνα. Η Γη είναι το σταθερό κέντρο ενός ανθρώπου, εκείνη πάνω στην οποία ακουμπούν οι άλλοι, η ιδιοσυγκρασία που συγκρατεί, συγκεντρώνει και παραμένει. Όταν όμως ζητιέται για πολύ, αυτή η ίδια σταθερότητα μπορεί να γίνει βαριά, οι σκέψεις να γυρίζουν γύρω από την ίδια έγνοια χωρίς ποτέ να λύνονται, και το δέρμα μπορεί να το καθρεφτίζει: μια πληρότητα στη μύτη και στο κέντρο του προσώπου, πόροι που ανοίγουν εκεί, μια όψη που δείχνει φορτωμένη και αργή να ελαφρύνει. Για μια τέτοια φύση, η σμύρνα θα μπορούσε να μοιάζει με αναγνώριση. Η σκοτεινιά της δεν ταράζει· σας συναντά εκεί που ήδη βρίσκεστε. Για μια φύση Γης, θα μπορούσε να είναι η νότα που γαληνεύει μια σκόρπια μέρα, ή που χαρίζει λίγη ελαφράδα σε ένα κέντρο που έγινε πυκνό, χωρίς ποτέ να βιάζει τον ρυθμό. Αυτή είναι η διακριτική συγγένεια: βαριά ρητίνη, γειωμένος άνθρωπος, ένα άρωμα που δεν ζητά τίποτα και που, απλώς, παραμένει.
Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι θεραπεία. Είναι μια αντήχηση, ο τρόπος που κάποιες μουσικές βρίσκουν κάποιους ανθρώπους. Η σμύρνα δεν αλλάζει τη φύση σας. Κολακεύει εκείνη με την οποία γεννηθήκατε, και είναι η Γη που κολακεύει περισσότερο.
Όταν η έλξη ανήκει σε άλλο στοιχείο
Διαβάστε το δικό σας πρόσωπο πριν αποφασίσετε ότι η σμύρνα είναι δική σας. Αν αυτό που επιστρέφει είναι μια ξηρότητα κατά μήκος του σαγονιού, μια θαμπάδα, οι πρώτες λεπτές γραμμές χαραγμένες εκεί, αυτή είναι η υπογραφή του Μετάλλου, και το Μέταλλο συχνά λαχταρά ένα άρωμα άλλου είδους, πιο καθαρό και πιο λιτό από αυτή την πυκνή, ρητινώδη σκοτεινιά. Για μια φύση Μετάλλου, η σμύρνα θα μπορούσε να φαίνεται πολύ κοντινή, πολύ τυλιχτική, εκεί που αυτό που ζητούσατε ήταν η διαύγεια.
Κι αν το σημάδι που γνωρίζετε καλύτερα διαβάζεται ψηλά στο πρόσωπο, μια ροή χρώματος στο μέτωπο, μια ζέστη που ανεβαίνει όταν η μέρα ξεφεύγει, κοκκινίλες που έρχονται και φεύγουν, αυτό είναι η Φωτιά, και η Φωτιά αντιλαμβάνεται έναν καπνιστό πυθμένα πολύ διαφορετικά, άλλοτε ως παρηγοριά, άλλοτε ως περίσσεια θράκας πάνω σε μια ήδη ζεστή φύση. Η ίδια ρητίνη, συναντημένη από άλλο στοιχείο, γίνεται κάτι εντελώς άλλο.
Έτσι, το ερώτημα δεν ήταν ποτέ αν η σμύρνα είναι ευχάριστη. Είναι αν η σμύρνα είναι δική σας, και γιατί το χέρι σας γυρίζει αδιάκοπα προς αυτήν. Μια αγάπη για αυτή την αρχαία, σκοτεινή ρητίνη, πατιναρισμένη από τους ναούς, θα μπορούσε να είναι η Γη μέσα σας, που ζητά διακριτικά να αναγνωριστεί.