Σας αρέσει η μέντα: τι θα μπορούσε να αποκαλύψει το στοιχείο σας

Υπάρχει μια ψυχρή ανάσα στην κορυφή ενός μπουκαλιού μέντας, μια ζωηρή και καθαρή μενθόλη που ανοίγει την κορυφή του κρανίου σαν παράθυρο ορθάνοιχτο στην πάχνη. Πριν γίνει οτιδήποτε άλλο, η μέντα είναι μια ακμή: κρυστάλλινη, ακριβής, μια πνοή καθαρού αέρα εκεί όπου, μια στιγμή νωρίτερα, ο αέρας ήταν βαρύς. Τα περισσότερα αρώματα ζεσταίνονται όσο σκύβετε πάνω τους. Αυτό κρατά τις αποστάσεις του, και κάτι μέσα σας είτε τραβιέται πίσω είτε σκύβει ακόμα περισσότερο.

Ποιος σκύβει περισσότερο

Παρατηρήστε ποιος στρέφεται προς τη μέντα και θα βρείτε συχνά μια φύση Μετάλλου. Το Μέταλλο είναι η ιδιοσυγκρασία της διαύγειας και της φινέτσας, της ήσυχης και αυτάρκους λέξης «αρκετά» — εκείνης που θέλει το συρτάρι αδειασμένο, τη φράση συντομευμένη, το δωμάτιο λιτό και σωστό. Όταν το Μέταλλο πιέζεται, αυτή η ίδια διαύγεια μπορεί να σφίξει σε μελαγχολία, σε μια προσκόλληση που δεν καταφέρνει εντελώς να αφήσει το παλιό. Και το δέρμα τείνει να αφηγείται την ίδια ιστορία: μια ξηρότητα και μια θαμπάδα που εγκαθίστανται πρώτα κατά μήκος του σαγονιού, οι πρώτες λεπτές γραμμές χαραγμένες εκεί, όπου το πρόσωπο κρατά την έκφρασή του.

Για μια φύση Μετάλλου, το κρύο της μέντας θα μπορούσε να διαβάζεται λιγότερο ως άρωμα και περισσότερο ως κατάσταση. Η κρυστάλλινη ζωντάνια του είναι η νότα μιας καθαρής ανάσας και ακμών που ξαναβρίσκουν την ευκρίνειά τους, του περιττού που αφαιρείται μέχρι να μείνει μόνο ό,τι μετράει. Αυτό που κάποιος άλλος βρίσκει λιτό, εσείς ίσως το βρίσκετε σαν καθαρό πρωινό. Εκεί όπου το φορτωμένο και το γλυκό μοιάζουν υπερβολικά, αυτή η δροσερή ακρίβεια θα μπορούσε να μοιάζει, διακριτικά, με ανακούφιση — σαν να σας συναντούν επιτέλους.

Ή μήπως σκύβει ένα άλλο στοιχείο

Παρατηρήστε, ωστόσο, ότι δεν σκύβουν όλοι με τον ίδιο τρόπο, και ο λόγος σπάνια είναι το έλαιο. Αν το κρύο της μέντας διαβάζεται για εσάς όχι ως διαύγεια αλλά ως βάθος — αν το νιώθετε στα βαθουλώματα παρά στην κορυφή — το στοιχείο σας θα μπορούσε να είναι το Νερό, εκείνο του οποίου το δέρμα εκφράζεται με σκιασμένα μάγουλα και μαύρους κύκλους, με ένα βλέμμα στραμμένο προς τα μέσα και προς τα κάτω. Και αν αυτή η ίδια φρεσκάδα έρχεται ως κάτι που αναζητάτε για να καταπραΰνετε μια ζέστη που ανεβαίνει ψηλά στο πρόσωπο — την έξαψη και τις κοκκινίλες που συγκεντρώνονται στο μέτωπο — τότε το στοιχείο που είναι δικό σας θα μπορούσε να είναι η Φωτιά, τεντωμένη προς το κρύο όπως η ζέστη τεντώνεται προς το αντίθετό της.

Το ίδιο μπουκάλι, λοιπόν, τρεις διαφορετικοί λόγοι για να το κρατάτε κοντά σας. Αυτό είναι το ήσυχο επιχείρημα των στοιχείων: το άρωμα δεν αλλάζει, αλλά αυτό που είστε αλλάζει ό,τι προσφέρει, και ό,τι αναζητάτε μέσα του. Η μέντα θέτει μια απλή ερώτηση και δέχεται μια απλή απάντηση — κρύο ή όχι κρύο, κοντά ή μακριά, αρκετά ή υπερβολικά.

Έτσι, μια αγάπη για αυτό το ιδιαίτερο κρύο θα μπορούσε να είναι από μόνη της μια ένδειξη. Αν η μέντα μοιάζει με καθαρό αέρα που μπαίνει σε ένα κλειστό δωμάτιο, με ακμές που ξαναβρίσκουν την ευκρίνειά τους και με το περιττό που εξαφανίζεται, τότε μπορεί να είναι το Μέταλλο που ζητά μέσα από εσάς — που ζητά διαύγεια, λιτότητα, το αρκετό και το σωστό, και που, με τον δικό του δροσερό και αθόρυβο τρόπο, ζητά απλώς να αναγνωριστεί.