Αγαπάτε το σανταλόξυλο: ποιο θα μπορούσε να είναι το στοιχείο σας

Παρατηρήστε τι κάνει το σανταλόξυλο σε ένα ανήσυχο πνεύμα. Ένα δωμάτιο μπορεί να είναι γεμάτο από μικρές επείγουσες ανάγκες, από σκέψεις που γυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους, και τότε αυτό το ζεστό, κρεμώδες ξύλο φτάνει και κάτι μέσα σας κάθεται. Η περιδίνηση επιβραδύνεται. Οι ώμοι χαμηλώνουν κατά μία μοίρα. Το σανταλόξυλο δεν ορμά προς εσάς όπως θα έκανε ένα εσπεριδοειδές ή μια πράσινη νότα. Κάθεται, χαμηλά και χωρίς βιασύνη, και σας ζητά να καθίσετε μαζί του. Αν αυτή η ιδιαίτερη ηρεμία είναι αυτό που αγαπάτε περισσότερο σε αυτό, αξίζει την προσοχή σας, γιατί ίσως σας λέει κάτι για το στοιχείο που είναι δικό σας.

Εκείνος που στρέφεται προς το βαθύ και ήσυχο ξύλο

Το σανταλόξυλο τείνει να μιλά πιο καθαρά σε μια φύση Γης. Η Γη είναι το σταθερό κέντρο, το άτομο στο οποίο οι άλλοι στηρίζονται, περίεργη και υπομονετική και αργή να συγκινηθεί. Είναι επίσης η φύση που, όταν πιέζεται, γυρίζει γύρω από την ίδια ανησυχία ξανά και ξανά, ανίκανη να την αφήσει κάτω. Στο δέρμα, η Γη συχνά συγκεντρώνεται στη μύτη και στο κέντρο του προσώπου, όπου οι πόροι μπορεί να φαίνονται πιο διευρυμένοι και η επιφάνεια να αισθάνεται συμφορημένη και κάπως ταραγμένη. Για μια φύση χτισμένη γύρω από το να είναι η άγκυρα, ένα άρωμα που με τη σειρά του σας αγκυρώνει μπορεί να μοιάζει με ανακούφιση. Το σανταλόξυλο είναι αυτή η νότα που ριζώνει. Για τη Γη, θα μπορούσε να είναι αυτό που, στο τέλος μιας μακράς ημέρας που κρατούσατε τα πάντα ενωμένα, σας επαναφέρει απαλά στο κέντρο και αφήνει την περιδίνηση να σταματήσει.

Δεν είναι το σανταλόξυλο που δουλεύει πάνω στο δέρμα σας. Είναι το σανταλόξυλο που συναντά μια φύση ήδη στραμμένη προς το βάρος, τη σταθερότητα και την επιστροφή. Το έλαιο είναι καθρέφτης περισσότερο από θεραπεία. Αυτό που αγαπάτε σε αυτό είναι συχνά μια μορφή που ήδη φέρετε.

Ή μήπως είναι ένα άλλο στοιχείο που ζητά

Προσέξτε, ωστόσο, γιατί η έλξη που νιώθετε μπορεί να ανήκει σε ένα άλλο στοιχείο ντυμένο με τα ρούχα της Γης. Ένα άτομο φύσης Νερού έλκεται επίσης από το βάθος, αλλά το δέρμα του αφηγείται μια άλλη ιστορία: ο αέρας σκαμμένος στα μάγουλα, η αφυδάτωση και η σκιά κάτω από τα μάτια, ένα πρόσωπο που διαβάζεται ως κουρασμένο ακόμα και ξεκούραστο. Για το Νερό, ένα βαθύ ξύλο μπορεί να μοιάζει λιγότερο με ρίζωμα και περισσότερο με συντροφιά στην ηρεμία. Και μια φύση Φωτιάς έρχεται στο σανταλόξυλο από την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση, στρεφόμενη προς τη δροσιά του όταν η ζέστη ανεβαίνει στο μέτωπο ως κοκκίνισμα ή έξαψη, αναζητώντας την καταπράυνση παρά το βάρος.

Έτσι, το ερώτημα δεν είναι μόνο αν αγαπάτε το σανταλόξυλο. Είναι για ποιο λόγο το αγαπάτε. Εκείνος που θέλει να σταθεροποιηθεί, του οποίου οι σκέψεις τρέχουν σε κύκλους και του οποίου το δέρμα συγκεντρώνεται στο κέντρο, πιθανότατα διαβάζει τη Γη. Εκείνος που θέλει συντροφιά στα βάθη είναι ίσως το Νερό. Εκείνος που θέλει η ζέστη να καταλαγιάσει είναι ίσως η Φωτιά.

Το να αγαπάτε το σανταλόξυλο σπάνια είναι απλό γούστο. Τις περισσότερες φορές, είναι μια φύση που ονομάζει τον εαυτό της, απαλά, στη γλώσσα του αρώματος. Αν είναι η Γη που είναι δική σας, είναι η Γη που ζητά να σταθεροποιηθεί και, σταθεροποιούμενη, να γίνει γνωστή.