Αγαπάτε το Θυμάρι: ποιο θα μπορούσε να είναι το στοιχείο σας

Το θυμάρι φυτρώνει χαμηλά και πεισματάρικα σε πετρώδες έδαφος, ένα μικρό βότανο του λόφου που κρατά το άρωμά του κοντά του μέχρι να τρίψετε ένα κλωνάρι ανάμεσα στα δάχτυλά σας. Τότε ανοίγεται: ζεστό, χορταρένιο, ελαφρώς ρητινώδες, η μυρωδιά μιας ξερής πλαγιάς το μεσημέρι, όπου ο βράχος έχει κρατήσει τον ήλιο. Δεν είναι ένα γλυκό ή ζαχαρωτό άρωμα. Ζητά να το συναντήσετε με κάποια προσοχή, και ανταμείβει εκείνους που αγαπούν την ακρίβεια, που προτιμούν μια καθαρή γραμμή από μια πολυτελή.

Ποιος τείνει να στρέφεται προς αυτό

Αν το Θυμάρι είναι η νότα στην οποία επιστρέφετε διαρκώς, υπάρχουν πολλές πιθανότητες να σας οδηγεί μια φύση Μετάλλου. Το Μέταλλο είναι εκλέπτυνση και αφαίρεση, η στάση εκείνου που ξέρει πότε ένα πράγμα έχει ολοκληρωθεί και δεν χρειάζεται τίποτε άλλο, η ηρεμία του επαρκούς. Είναι η ιδιοσυγκρασία που κρατά μόνο ό,τι μετράει και αφήνει τα υπόλοιπα να πέσουν. Πιεσμένη υπερβολικά, αυτή η ίδια διαύγεια μπορεί να γείρει προς τη μελαγχολία, προς το να κρατά κανείς ό,τι έχει ήδη φύγει. Και το Μέταλλο εμφανίζεται νωρίς κατά μήκος της γνάθου, όπου το δέρμα μπορεί να διαβάζεται ξηρό, κάπως θαμπό, με τις πρώτες λεπτές γραμμές να σχεδιάζονται εκεί πριν από οποιοδήποτε άλλο σημείο.

Για μια φύση σαν κι αυτή, το Θυμάρι θα μπορούσε να είναι λιγότερο ένα άρωμα και περισσότερο μια ιδιοσυγκρασία σε μπουκάλι. Συχνά στέκεται ως η νότα μιας καθαρής ανάσας και ενός ήρεμου μυαλού, μιας ξηρότητας που φοριέται με χάρη αντί να πολεμιέται. Δεν είναι κάτι που το έλαιο κάνει στο δέρμα σας. Είναι κάτι που το άρωμα θα μπορούσε να σημαίνει για εσάς, επειδή μιλά στη δική σας γλώσσα, ζωηρό και λιτό και χωρίς συναισθηματισμό.

Αλλά διαβάστε τα δικά σας σημάδια

Η έλξη προς το Θυμάρι είναι μια ένδειξη, όχι μια ετυμηγορία, και το δέρμα κρατά το δικό του ειλικρινές μητρώο. Αν η λάμψη επιστρέφει διαρκώς στους κροτάφους σας, με το περιστασιακό μαύρο στίγμα να κάθεται εκεί, αυτή είναι η υπογραφή του Ξύλου, το σημάδι της ορμής και της κίνησης που εκνευρίζονται σε ευερεθιστότητα όταν εμποδίζονται, και αυτό το έλαιο θα σήμαινε για εσάς κάτι εντελώς διαφορετικό. Αν αντίθετα η ιστορία γράφεται στα μάγουλά σας και κάτω από τα μάτια, μια όψη αφυδάτωσης, σκιάς και ενός κάποιου βαθουλώματος μετά από μια μακρά περίοδο, αυτό ανήκει στο Νερό, το βαθύ απόθεμα και την ηρεμία που μπορούν να γλιστρήσουν προς τον φόβο ή μια κόπωση ως το κόκαλο όταν πέφτουν χαμηλά.

Παρατηρήστε λοιπόν πού μιλά πιο δυνατά το πρόσωπό σας, και πώς σας συναντά το βότανο. Το Θυμάρι βρίσκει τον πιο αληθινό ακροατή του σε μια φύση Μετάλλου, αν και η ίδια αυστηρότητα που ελκύει τον έναν μπορεί να αφήσει κάποιον άλλον ψυχρό, κάτι που αξίζει από μόνο του να το γνωρίζετε. Τίποτα εδώ δεν είναι θεραπεία και τίποτα δεν είναι υπόσχεση. Είναι ζήτημα συντονισμού, ενός αρώματος που σας μοιάζει ή δεν σας μοιάζει.

Το να αγαπάτε το Θυμάρι, λοιπόν, αξίζει να μείνετε εκεί. Θα μπορούσε να είναι το Μέταλλο μέσα σας, που ζητά απαλά να γίνει γνωστό.