Να διασχίζετε τα χρόνια με τη φύση σας, όχι εναντίον της

Ένα πρόσωπο κρατά τον δικό του χρόνο. Δύο γυναίκες γεννημένες την ίδια χρονιά, στις οποίες δίνετε τις ίδιες κρέμες, τις ίδιες τελετουργίες, τις ίδιες καλές προθέσεις, θα διασχίσουν ωστόσο τα χρόνια ακολουθώντας διαφορετικές γραμμές, σε διαφορετικά σημεία, με διαφορετικό ρυθμό. Οι παλιοί ευρωπαϊκοί οίκοι το είχαν παρατηρήσει πολύ πριν επιχειρήσει κανείς να το περιορίσει σε μία και μόνη ρουτίνα. Παρατήρησαν, και κατέληξαν σε ένα συμπέρασμα ήσυχα ριζοσπαστικό: η ομορφιά αντέχει περισσότερο όταν η φροντίδα σας εναρμονίζεται με τη φύση μέσα στην οποία γεννηθήκατε, και ξοδεύεται πιο γρήγορα όταν πηγαίνετε εναντίον της.

Αυτή είναι όλη η ιδέα, ειπωμένη απλά. Όχι μια φόρμουλα για να σας διορθώσει. Μια κατεύθυνση προς την οποία να προχωρήσετε.

Το νήμα του ξύλου

Όποιος έχει δουλέψει το ξύλο ξέρει πως κόβετε κατά μήκος του νερού του, ποτέ κόντρα σε αυτό. Πιέστε τη λάμα εγκάρσια και η επιφάνεια σκίζεται· ακολουθήστε το και το ίδιο ξύλο γίνεται μεταξένιο. Ένα πρόσωπο έχει κι αυτό το νήμα του, καθορισμένο στη γέννηση, και διαπερνά τον τρόπο που συμπεριφέρεται η επιδερμίδα σας, το σημείο όπου κουράζεται πρώτα, τη διάθεση που αναδύεται πιο κοντά στην επιφάνεια.

Στην παλιά ανάγνωση των πέντε στοιχείων, αυτό το νήμα παρουσιαζόταν σε πέντε υπογραφές, και η καθεμία φέρει τη δική της ομορφιά και τον δικό της τρόπο να την ξοδεύει.

Το Ξύλο ζει στους κροτάφους και κατά μήκος του μετώπου, σε μια επιδερμίδα που τρέχει λιπαρή και ζωηρή, σε μια ορμή που θέλει να πάει μπροστά. Αφημένο ελεύθερο και ρυθμισμένο, αυτό το σφρίγος διαβάζεται σαν μια νεότητα που κρατιέται πολύ καιρό· υποχρεωμένο να τρέχει χωρίς ανάσα, ξεφτίζει στα σημεία που προτιμά. Η Φωτιά συγκεντρώνεται στο μέτωπο και ανεβαίνει εύκολα στο χρώμα, μια ζεστασιά που γίνεται ακτινοβολία όταν τη συναντάτε με ηρεμία και που μετατρέπεται σε κοκκίνισμα όταν την ανάβετε υπερβολικά. Η Γη κεντράρεται στη μύτη και στο στρογγύλεμα του μάγουλου, σταθερή και γενναιόδωρη, επιρρεπής στο να συγκρατεί και να βαραίνει, στα καλύτερά της όταν ούτε υπερτροφοδοτείται ούτε αφήνεται στη βαρύτητα. Το Μέταλλο σχεδιάζεται στο σαγόνι και στη λεπτή γραμμή, εκλεπτυσμένο, κάπως ξηρό, ακριβές στη δομή του, φωτεινό όταν τρέφεται και εύθραυστο όταν απογυμνώνεται. Το Νερό ακουμπά στο κάτω μέρος του μάγουλου και κάτω από το μάτι, εκεί όπου το βάθος και η σκιά κατοικούν μαζί, μαγνητικό όταν είναι ξεκούραστο και θαμπό, με μαύρους κύκλους, όταν είναι εξαντλημένο.

Ίσως ήδη νιώθετε μία από αυτές τις φύσεις να σας τραβά περισσότερο από τις άλλες. Αυτή η έλξη είναι η αρχή της ανάγνωσης, όχι το τέλος της. Αυτό που μοιάζει με ελάττωμα σε μια φύση δεν είναι παρά το ειλικρινές τίμημα της δικής της μορφής ακτινοβολίας.

Να πηγαίνετε με το ρεύμα

Μόλις γνωρίσετε το νήμα σας, η φροντίδα επιλέγεται σχεδόν από μόνη της, όπως και ο ρυθμός γύρω της.

Τα πέντε στοιχεία δεν αφορούσαν ποτέ μόνο το πρόσωπο. Ήταν ένας τρόπος να διαβάζετε μια ολόκληρη ζωή μέσα από έναν και μόνο φακό: μια γεύση που σας τρέφει, μια εποχή που σας ταιριάζει, ένα συναίσθημα που εδρεύει στο κέντρο σας. Υπήρχε ο κύκλος όπου το ένα στοιχείο τρέφει το άλλο, το νερό τρέφει το ξύλο, το ξύλο τρέφει τη φωτιά, και ο κύκλος όπου το ένα συγκρατεί το άλλο, ώστε τίποτα να μην ξεφεύγει. Αυτό διαβάζεται σήμερα ως ένα πολιτισμικό πλαίσιο, ένας παλιός και κομψός τρόπος να σκέφτεστε την ισορροπία παρά ένα σύνολο οδηγιών. Αλλά η διαίσθηση που το κατοικεί είναι στέρεη, και έχει διασχίσει καλά τον χρόνο: πηγαίνετε κόντρα στη φύση σας και την κουράζετε· προχωρήστε μαζί με την εποχή που προτιμά και τη γεύση που ευνοεί, και ανανεώνεται.

Το λάθος δεν είναι η προσπάθεια. Είναι η προσπάθεια κακώς κατευθυνόμενη, γενναιόδωρα σπαταλημένη. Η φύση της Γης τρίβεται σαν να ήταν Ξύλο. Η φύση του Νερού κρατιέται αδιάκοπα σε δραστηριότητα όταν ανανεώνεται στην ανάπαυση. Η φύση του Μετάλλου απογυμνώνεται στο όνομα μιας ρουτίνας γραμμένης για μια επιδερμίδα που δεν ήταν ποτέ ξηρή. Η καθεμία δουλεύει σκληρά, και η καθεμία δουλεύει κόντρα στο νήμα, και το πρόσωπο, υπομονετικό και ειλικρινές, κρατά την απόδειξη.

Ο πιο ήπιος δρόμος δεν είναι να κάνετε περισσότερα. Είναι να κάνετε ό,τι ζητά η φύση σας και να σταματήσετε να δανείζεστε το καθεστώς μιας άλλης. Μια φροντίδα που εναρμονίζεται μαζί σας συνθέτεται σιωπηλά, χρόνο με τον χρόνο, όπως ένας καλά φροντισμένος κήπος μοιάζει λιγότερο περιποιημένος και πιο ζωντανός όσο τον αγαπάτε για καιρό.

Ποιο από τα πέντε είναι το δικό σας δεν είναι ζήτημα καθρέφτη, ούτε εικασίας από τις παραπάνω υπογραφές, όσο δελεαστική κι αν είναι. Καθορίστηκε στη γέννησή σας, και διαβάζεται από την ίδια την ημερομηνία, όπως το διάβαζαν πάντα εκείνοι οι οίκοι. Μόλις γνωρίσετε το στοιχείο που σας δόθηκε, τα υπόλοιπα — η γεύση, η εποχή, ο ρυθμός που κρατά τη λάμψη σας — παύουν να είναι συμβουλή και γίνονται δικά σας.