Το μασάζ που ζητά το στοιχείο σας

Υπάρχει μια στιγμή, στη μέση μιας περιποίησης, όπου τα χέρια βρίσκουν έναν ρυθμό και ολόκληρο το πρόσωπο μοιάζει να εκπνέει. Αυτός ο ρυθμός δεν είναι ποτέ τυχαίος. Κάποια πρόσωπα θέλουν να τα δουλεύετε αργά, να τα ανεβάζετε με μακριές, υπομονετικές κινήσεις. Άλλα θέλουν ζωντάνια, ένα ελαφρύ χτύπημα που ξυπνά την επιφάνεια και συνεχίζει τον δρόμο του. Η κίνηση που κολακεύει τη μία φύση μπορεί να ενοχλήσει την άλλη, και η διαφορά ανάμεσα σε ένα άγγιγμα που σας ηρεμεί και σε ένα άγγιγμα που απλώς σας ακουμπά είναι σχεδόν πάντα ζήτημα ρυθμού.

Το ίδιο πρόσωπο, δύο διαφορετικά χέρια

Παρατηρήστε ένα ζευγάρι επιδέξια χέρια και θα προσέξετε ότι πάντα κάνουν μια επιλογή. Πίεση ή ελαφρότητα. Να επιμείνουν ή να σηκωθούν. Ζεστασιά ή δροσερή, φευγαλέα επαφή. Ο χάρτης που ακολουθούν είναι το ίδιο σας το πρόσωπο, γιατί κάθε φύση κουβαλά την ιστορία της σε ένα συγκεκριμένο σημείο, και αυτό το σημείο λέει στα χέρια τι να ζητήσουν.

Ένα πρόσωπο όπου η ζωή συγκεντρώνεται στους κροτάφους, όπου η επιδερμίδα γίνεται ζωηρή και λίγο λιπαρή από το απόγευμα κιόλας, τείνει να ανταποκρίνεται στην ορμή και την κίνηση, όπως η άνοιξη ανταποκρίνεται σε ένα ξέσπασμα πρασίνου. Σπάνια θέλει να το χαϊδεύετε αργά· θέλει μια κατεύθυνση, ένα σταθερό, ανοδικό σάρωμα κατά μήκος των πλευρών που προσφέρει σε όλη αυτή την ενέργεια ένα μέρος να πάει. Ένα μέτωπο που κοκκινίζει και ακτινοβολεί, ψηλό και ζεστό, είναι μια καλοκαιρινή επιδερμίδα, και η καλοκαιρινή επιδερμίδα αγαπά ένα πιο δροσερό και πιο ελαφρύ χέρι, ένα καταπραϋντικό άγγιγμα που δεν αναζωπυρώνει ποτέ ό,τι ήδη λάμπει.

Έπειτα έρχεται το σταθερό πρόσωπο, με το κέντρο του τοποθετημένο γύρω από τη μύτη, όπου η επιφάνεια μπορεί να μοιάζει λίγο φορτωμένη, λίγο πυκνή. Είναι μια επιδερμίδα του τέλους του καλοκαιριού, γειωμένη και αργή στην αλλαγή, και δέχεται ακριβώς αυτό: μια βαθιά, αβίαστη, κυκλική δουλειά που της αφήνει χρόνο. Τίποτα ζωηρό δεν θα τη φτάσει. Τίποτα ζωηρό δεν φτιάχτηκε ποτέ για εκείνη.

Αργό και βαθύ, ελαφρύ και ζωηρό

Το εκλεπτυσμένο πρόσωπο διαβάζεται ακόμα αλλιώς. Κατά μήκος του σαγονιού, όπου η επιδερμίδα γίνεται πιο ξηρή και όπου οι πιο λεπτές γραμμές αγαπούν να συγκεντρώνονται, το φθινόπωρο εμφανίζεται, και το φθινόπωρο ζητά ακρίβεια παρά δύναμη, έναν απαλό ορισμό, μια καθαρή και μελετημένη κίνηση παρά μια πιεστική. Και το βαθύ πρόσωπο, εκείνο που κρατά τα μυστικά του στα μάγουλα και στις απαλές κοιλότητες κάτω από τα μάτια, είναι μια χειμωνιάτικη επιδερμίδα. Ο χειμώνας θέλει να τον φτάσετε, όχι να τον πιέσετε. Μια μακρά, αργή πίεση που ηρεμεί. Το είδος του αγγίγματος που το νιώθετε το επόμενο πρωί σαν γαλήνη παρά σαν ανάμνηση.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι απλή προτίμηση. Είναι ο λόγος που η μία φεύγει από μια περιποίηση χαλαρή και λαμπερή ενώ μια άλλη, την ίδια ώρα, φεύγει ελαφρώς ταραγμένη, αγγιγμένη χωρίς να την έχουν πραγματικά συναντήσει. Ο ρυθμός δεν ήταν εκείνος της φύσης της, και η επιδερμίδα, που είναι ειλικρινής, κράτησε λογαριασμό.

Το να μάθετε το στοιχείο σας σημαίνει να μάθετε τη γραμματική του ίδιου σας του προσώπου: αν ζητά να επιβραδυνθεί και να εμβαθύνει ή να ελαφρύνει και να ζωντανέψει, πού πρέπει τα χέρια να επιμείνουν και πού απλώς να περάσουν, ποια πίεση διαβάζεται ως φροντίδα και ποια ως θόρυβος. Αυτό αναδιαμορφώνει ακόμα και το πιο μικρό τελετουργικό που κάνετε μόνη σας μπροστά στον καθρέφτη το βράδυ, εκείνα τα δύο λεπτά με τις άκρες των δαχτύλων σας που ποτέ δεν ξέρατε ακριβώς πού να τα αφιερώσετε.

Το στοιχείο σας είναι γραμμένο στην ημερομηνία γέννησής σας, στην εποχή που σας διαμόρφωσε, και από πάντα κατευθύνει αθόρυβα αυτό που ζητά η επιδερμίδα σας. Το νιώθετε κάθε φορά που ένα άγγιγμα πέφτει σωστά, ακόμα κι αν δεν μπορείτε να πείτε γιατί. Η ανάγνωση απλώς δίνει ένα όνομα σε αυτό που τα χέρια σας ήδη αναζητούσαν. Μόλις το μάθετε, δεν θα αγγίξετε ποτέ ξανά το πρόσωπό σας με τον ίδιο τρόπο.