Οι ερωτήσεις που κρατάμε για τον εαυτό μας στην καμπίνα

Υπάρχει εκείνη η στιγμή, ξαπλωμένη κάτω από το απαλό φως, όταν η συνοδός σας ακουμπά τα χέρια της στο πρόσωπό σας και σας λέει: «Χαλαρώστε, πάμε.» Κι εσείς σκέφτεστε εκείνη την ερώτηση που σας τριγυρίζει εδώ και εβδομάδες. Αλλά δεν λέτε τίποτα. Γιατί μπορεί να είναι χαζή. Γιατί εκείνη σίγουρα ξέρει ήδη. Γιατί δεν θέλετε να την ενοχλήσετε.

Κι όμως, αυτές οι ερωτήσεις, εκείνες που κρατάμε για τον εαυτό μας, είναι συχνά οι πιο χρήσιμες. Λένε ό,τι παρατηρούμε, ό,τι ανεχόμαστε, ό,τι ελπίζουμε. Και μια θεραπεύτρια που σας γνωρίζει καιρό δεν περιμένει τίποτα άλλο: να της μιλήσετε για την επιδερμίδα σας όπως μιλάμε σε κάποιον που εμπιστευόμαστε.

«Γιατί χρησιμοποιείτε πάντα αυτό το προϊόν πάνω μου;»

Τη βλέπετε να βγάζει το ίδιο μπουκαλάκι, συνεδρία με τη συνεδρία. Αναρωτιέστε αν είναι από συνήθεια, από ευκολία, ή επειδή πραγματικά αυτό χρειάζεστε. Και δεν τολμάτε να ρωτήσετε, από φόβο μήπως φανείτε καχύποπτη.

Όμως είναι από τις πιο όμορφες ερωτήσεις που μπορείτε να κάνετε. Γιατί η απάντηση αφηγείται μια ιστορία. Της επιδερμίδας σας, όσων περνά με τις εποχές, όσων διαβάζει ένα έμπειρο χέρι πριν καν αγγίξει. Μια θεραπεύτρια που σας παρακολουθεί χρόνια δεν επιλέγει μια περιποίηση στην τύχη. Θυμάται το πρόσωπό σας τον χειμώνα, εκείνη τη ζώνη που σημαδεύεται περισσότερο από τις άλλες, ό,τι της είπατε μια μέρα, πριν πολύ καιρό, χωρίς να το σκεφτείτε.

Να τη ρωτήσετε το γιατί, σημαίνει να μπείτε στο βλέμμα της. Να καταλάβετε ότι αυτό το προϊόν δεν είναι μια επαναλαμβανόμενη κίνηση, αλλά μια απάντηση σε ό,τι βλέπει πάνω σας. Και συχνά εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιούμε ότι δεν χρειάζεται να αλλάξουμε για να είμαστε καλά συνοδευμένες.

«Άλλαξε πραγματικά η επιδερμίδα μου, ή εγώ απλώς τη συνήθισα;»

Δεν βλέπουμε τον εαυτό μας να μεγαλώνει. Βλέπουμε τον εαυτό μας να σηκώνεται ένα πρωί, να περνά μπροστά από τον καθρέφτη και να λέει ότι κάτι δεν είναι πια εντελώς ίδιο. Αλλά τι; Δεν ξέρουμε να το ονομάσουμε. Οπότε σωπαίνουμε, γιατί το να το διατυπώσουμε θα σήμαινε ήδη ότι παραδεχόμαστε πως ο χρόνος περνά.

Η συνοδοιπόρος σας, εκείνη, βλέπει ό,τι εσείς δεν βλέπετε πια. Όχι επειδή έχει κάποιο χάρισμα, αλλά επειδή σας κοιτάζει με μάτια που ζητούν να καταλάβουν, όχι να κρίνουν. Βλέπει ότι η επιδερμίδα σας αντιδρά λιγότερο γρήγορα σε ό,τι την κούραζε παλιά, ή ότι κέρδισε απαλότητα εκεί που τραβούσε. Βλέπει μια εξέλιξη, όχι μια απώλεια.

Να τη ρωτήσετε αν άλλαξε η επιδερμίδα σας, δεν σημαίνει να ζητήσετε μια κολακεία. Σημαίνει να δεχτείτε να ακούσετε μια ειλικρινή ανάγνωση. Και συχνά εκεί μαθαίνουμε ότι αυτό που παίρναμε για χαλάρωση είναι στην πραγματικότητα μια νέα ισορροπία, ένας άλλος τρόπος να κατοικούμε το πρόσωπό μας. Μια θεραπεύτρια που σας γνωρίζει μπορεί να σας πει: «Ναι, κάτι μετακινήθηκε, και να τι θα έκανα τώρα.» Είναι ένα σημείο αναφοράς μέσα στον χρόνο που περνά, και είναι πολύτιμο.

«Κάνω κάτι λάθος στο σπίτι;»

Αυτή είναι η πιο δύσκολη ερώτηση. Γιατί προϋποθέτει ότι ίσως κάναμε λάθος. Ότι παραμελήσαμε μια κίνηση, ξεχάσαμε ένα βήμα, διαλέξαμε ένα προϊόν που δεν ταίριαζε. Και δεν θέλουμε να ακούσουμε ότι γελαστήκαμε.

Όμως μια θεραπεύτρια δεν σας βλέπει σαν μαθήτρια προς διόρθωση. Σας βλέπει σαν μια γυναίκα που κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, με όσα ξέρει, με όσα έχει. Να τη ρωτήσετε αν κάτι δεν πάει καλά στη ρουτίνα σας, δεν σημαίνει να ομολογήσετε ένα σφάλμα. Σημαίνει να της δώσετε την άδεια να σας συμβουλέψει χωρίς περιστροφές.

Και η απάντηση, συχνά, είναι πιο γλυκιά απ’ όσο φοβόμαστε. Δεν θα σας πει «τα κάνατε όλα λάθος». Θα σας πει μάλλον: «Αυτό που κάνετε είναι καλό, αλλά μπορούμε να το προσαρμόσουμε.» Θα σας μιλήσει για την επιδερμίδα σας τον χειμώνα, για το φως του μπάνιου σας, για τον τρόπο που απλώνετε την κρέμα σας χωρίς να το σκέφτεστε. Θα σας δώσει μια συμβουλή που λαμβάνει υπόψη τη ζωή σας, όχι ένα εγχειρίδιο.

Αυτό ακριβώς περιμένουμε από κάποιον που μας παρακολουθεί καιρό: να μας λέει τα πράγματα όπως είναι, με τη βεβαιότητα ότι η εμπιστοσύνη μας δεν θα κλονιστεί.

Τι κερδίζουμε όταν ρωτάμε

Το να κάνουμε αυτές τις ερωτήσεις δεν σημαίνει να αμφισβητούμε. Σημαίνει να εμβαθύνουμε. Να μετατρέπουμε μια περιποίηση σε συζήτηση, και μια συζήτηση σε διάρκεια. Οι γυναίκες που μένουν πιστές σε μια θεραπεύτρια για χρόνια δεν είναι εκείνες που δεν αμφέβαλαν ποτέ. Είναι εκείνες που τόλμησαν να ρωτήσουν, και που έλαβαν απαντήσεις που τις καθησύχασαν.

Μια περιποίηση δεν είναι μονόλογος. Είναι μια ανταλλαγή όπου μαθαίνουμε να γνωριζόμαστε, συνεδρία με τη συνεδρία. Και όσο περισσότερο μιλάμε, τόσο περισσότερο η θεραπεύτρια μπορεί να τελειοποιήσει την ανάγνωσή της, να προσαρμόσει τις κινήσεις της, να επιλέξει ό,τι πραγματικά σας ταιριάζει. Η εμπιστοσύνη δεν επιβάλλεται: χτίζεται, ερώτηση με την ερώτηση, απάντηση με την απάντηση.

Την επόμενη φορά λοιπόν, όταν θα είστε ξαπλωμένη και αυτή η ερώτηση θα περάσει από το μυαλό σας, αφήστε τη να βγει. Η συνοδός σας την περιμένει. Ξέρει ότι εκεί ξεκινούν όλα.