Ό,τι μένει όταν γυρίζετε σπίτι

Υπάρχει εκείνη η στιγμή, στην πολυθρόνα, όταν κλείνετε τα μάτια και αφήνεστε. Τα χέρια της αισθητικού μου γνωρίζουν το πρόσωπό μου καλύτερα από εμένα. Ξέρουν πού σφίγγομαι, πού τραβάει το δέρμα μου, πού κρατάω κάτι χωρίς να το καταλαβαίνω. Κι ύστερα ανοίγω τα μάτια, ντύνομαι, παίρνω το αυτοκίνητό μου. Στον δρόμο της επιστροφής, πιάνω τον εαυτό μου να περνάει το χέρι πάνω στο μάγουλό μου, απαλά, σαν να θέλω να βεβαιωθώ πως είναι ακόμα εκεί. Δεν είναι μόνο η απαλότητα του δέρματος. Είναι κάτι άλλο. Ένα βλέμμα που μου έμαθαν να ρίχνω στον εαυτό μου, και που δεν σβήνει με τον καιρό.

Αυτό που βλέπετε εκ των υστέρων

Για χρόνια κοιτούσα τον εαυτό μου στον καθρέφτη χωρίς να τον βλέπω πραγματικά. Έψαχνα ατέλειες, συνέκρινα, ανησυχούσα. Μια μέρα, η αισθητικός μου μού είπε: «Εδώ έχετε μια περίσσεια Φωτιάς. Κοιτάξτε πώς κοκκινίζει το δέρμα σας στα ζυγωματικά.» Δεν μου καταλόγιζε τίποτα. Με διάβαζε. Κι αυτή την ανάγνωση, την κράτησα. Τώρα, το πρωί, όταν κοιτάζομαι, δεν κρίνω πια τον εαυτό μου. Απλώς αναρωτιέμαι τι μου λέει το δέρμα μου. Είναι λίγο πιο ξηρό από ό,τι συνήθως; Το περίγραμμα των ματιών μου φαίνεται πιο έντονο; Δεν είναι ανησυχία. Είναι προσοχή. Κι αυτή την προσοχή, εκείνη μου τη μετέδωσε.

Το παράξενο είναι ότι δεν χρειάστηκε ποτέ να κρατήσω σημειώσεις. Οι λέξεις που χρησιμοποιεί, οι κινήσεις που κάνει, αποτυπώνονται. Σαν η περιποίηση να συνεχίζει να δουλεύει μέσα μου πολύ μετά τη συνεδρία. Θυμάμαι την πρώτη φορά που μου μίλησε για τα πέντε στοιχεία. Δεν τα καταλάβαινα όλα. Αλλά θυμάμαι τη φωνή της, ήρεμη, που δεν προσπαθούσε να με εντυπωσιάσει. Μου έδινε σημεία αναφοράς. Κι αυτά τα σημεία αναφοράς, τα χρησιμοποιώ ακόμα και σήμερα, χρόνια μετά.

Η κίνηση που επαναλαμβάνετε μόνη σας

Υπάρχει ένα βράδυ που γύρισα σπίτι και ξανάκανα την κίνηση. Χωρίς να το σκεφτώ. Την ίδια κυκλική κίνηση στα μάγουλα, την ίδια ελαφριά πίεση στους κροτάφους. Η αισθητικός μου μου την είχε δείξει μια μέρα, λέγοντάς μου: «Μπορείτε να την κάνετε μόνη σας, όταν νιώθετε ότι το δέρμα σας είναι κουρασμένο.» Την είχα κοιτάξει, λίγο δύσπιστη. Αλλά είχε δίκιο. Αυτή η κίνηση μού ανήκει πλέον. Είναι μέρος των συνηθειών μου, όπως κρατάτε μια συνταγή που σας έδωσε μια φίλη.

Αυτό που με συγκινεί είναι ότι αυτή η κίνηση δεν είναι μίμηση. Έγινε δική μου. Την προσαρμόζω, την επιβραδύνω, την επαναλαμβάνω όταν τη χρειάζομαι. Και κάθε φορά, τη σκέφτομαι. Όχι με νοσταλγία, αλλά με μια μορφή απλής ευγνωμοσύνης. Μου έδωσε κάτι που δεν φθείρεται. Μια περιποίηση μπορείτε να την αγοράσετε, να τη δεχτείτε, να την απολαύσετε εκείνη τη στιγμή. Αλλά μια κίνηση που σας μαθαίνουν, είναι κάτι άλλο. Δεν καταναλώνεται. Μεταδίδεται, και μένει.

Η εμπιστοσύνη που εγκαθίσταται στον χρόνο

Συνειδητοποιώ ότι δεν θέλησα ποτέ να αλλάξω αισθητικό. Όχι επειδή είμαι τεμπέλα ή από συνήθεια. Αλλά επειδή την εμπιστοσύνη, όταν υπάρχει, δεν θέλετε να την αντικαταστήσετε. Με ξέρει. Θυμάται πώς ήταν το δέρμα μου πριν από δέκα χρόνια, τι πέρασε, τις εποχές που ήμουν πιο κουρασμένη. Δεν μου προτείνει καινούργια πράγματα σε κάθε επίσκεψη. Μου προτείνει ό,τι είναι σωστό για εμένα, εκείνη τη στιγμή. Κι αν μου πει ότι μια συγκεκριμένη περιποίηση μου ταιριάζει, ξέρω ότι μπορώ να την εμπιστευτώ.

Αυτή η σχέση δεν επιβάλλεται. Χτίζεται, συνεδρία με τη συνεδρία, χρόνο με τον χρόνο. Και γι’ αυτό, μάλλον, μένω πιστή. Όχι σε μια μάρκα, όχι σε ένα προϊόν. Σε έναν άνθρωπο που ήξερε να με κοιτάξει, να με καταλάβει, και να μου μεταδώσει κάτι χρήσιμο. Όταν μιλάω για εκείνη στις φίλες μου, δεν λέω «πάω σε μια αισθητικό». Λέω «πάω να δω κάποια που εμπιστεύομαι». Δεν είναι το ίδιο.

Αυτό που διαρκεί πραγματικά

Συχνά πιστεύουμε ότι μια περιποίηση είναι μια στιγμή άνεσης. Κάθεστε, χαλαρώνετε, φεύγετε με απαλό δέρμα. Κι είναι αλήθεια, είναι ευχάριστο. Αλλά αυτό που μένει δεν είναι μόνο αυτό. Αυτό που μένει είναι ο τρόπος που κοιτάτε τον εαυτό σας μετά. Είναι η κίνηση που επαναλαμβάνετε μόνη σας, το βράδυ, μπροστά στον καθρέφτη. Είναι η αίσθηση ότι ξέρετε τι ταιριάζει στο δέρμα σας, και ότι δεν προχωράτε πια στα τυφλά.

Αυτό που μένει είναι επίσης μια μορφή πίστης στον εαυτό σας. Γιατί μαθαίνοντας να διαβάζετε το δέρμα σας, μαθαίνετε να αποδέχεστε τον εαυτό σας, να τον σέβεστε, να τον φροντίζετε χωρίς να τον βιάζετε. Δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ένας τρόπος να διαρκείς, απλά, με αυτό που είστε.

Κι αν θέλετε να καταλάβετε τι, στη φύση σας, αξίζει να συνοδευτεί με την ίδια σταθερότητα, ξεκινήστε κοιτάζοντας το στοιχείο σας. Όχι σαν μια παγιωμένη κατηγορία, αλλά σαν έναν τρόπο ύπαρξης στον κόσμο, που διαβάζεται στο πρόσωπό σας και στις συνήθειές σας. Αυτό που σας μετέδωσαν κάποτε, μπορεί να γίνει αυτό που μεταδίδετε εσείς στον εαυτό σας.