Gabrielle Chanel, διαβασμένη ως Ξύλο
Η ορμή, η κοπή, το ένστικτο της τομής: στη γλώσσα των στοιχείων, η Gabrielle Chanel διαβάζεται ως Ξύλο. Ένα πορτρέτο ερμηνείας.
Συνήθως την κατατάσσουμε στην πλευρά της λιτής κομψότητας, κι αυτό είναι λάθος ανάγνωσης. Αυτό που εντυπωσιάζει στην ιστορία της δεν είναι η εγκράτεια: είναι η ορμή. Έκοψε μαλλιά, κοντύνεψε φούστες, αφαίρεσε κορσέδες, πήρε ένα ύφασμα ανδρικού εσωρούχου κι έφτιαξε ένα φόρεμα. Κάθε κίνηση είναι μια απόφαση που παίρνεται πριν προλάβουν οι άλλοι να ζυγίσουν.
Στη δική μας ανάγνωση των πέντε στοιχείων, αυτό έχει ένα όνομα. Διαβάζεται, στα μάτια μας, ως το αρχέτυπο του Ξύλου — μια ανάγνωση της εικόνας που μας άφησε, ένα πορτρέτο ερμηνείας χαραγμένο από τη δημόσια μορφή που έχτισε.
Το στοιχείο που ορμά
Το Ξύλο ανήκει στην άνοιξη, στον χυμό, στο κλαδί που αναζητά το φως χωρίς να ζητήσει άδεια. Είναι το στοιχείο της πρωτοβουλίας, της ορμής, της κίνησης προς τα εμπρός.
Δεν χαρακτηρίζεται από λιτότητα αλλά από κατεύθυνση. Αν αφαιρεί κάτι, δεν είναι από προτίμηση στο λίγο: είναι επειδή αυτό το κάτι εμποδίζει την κίνηση. Ένας κορσές εμποδίζει την κίνηση. Μια μακριά φούστα εμποδίζει την κίνηση. Η λιτότητα δεν ήταν ο στόχος — ήταν το αποτέλεσμα.
Είναι μια διάκριση που μετράει, και χωρίζει το Ξύλο από το Μέταλλο, με το οποίο συχνά το μπερδεύουμε.
Η ορμή και η ανάποδη όψη της
Το Ξύλο έχει μια αδιαπραγμάτευτη απαίτηση: χρειάζεται μια διέξοδο. Όταν την έχει, είναι υπέροχο. Όταν δεν την έχει, η ορμή γυρίζει ανάποδα — γίνεται ανυπομονησία, ξηρότητα, αιχμή.
Όσοι τη γνώρισαν περιγράφουν και τα δύο. Είναι η ίδια δύναμη, ανάλογα με το αν βρίσκει ή όχι πού να πάει.
Τι κάνει το Ξύλο στο πρόσωπο
Φανερώνεται στους κροτάφους — το δέρμα εκεί κυλά λίγο πιο πλούσιο, λίγο πιο λαμπερό, και η λάμψη επιστρέφει όταν ανεβαίνει η πίεση. Το σαγόνι σφίγγεται το βράδυ, ο αυχένας στο ξύπνημα, η γραμμή ανάμεσα στα φρύδια χαράζεται πριν από όλα τα υπόλοιπα.
Δεν είναι ένα πρόσωπο που πλαδαρεύει ούτε που βαθουλώνει: είναι ένα πρόσωπο που τεντώνεται. Γερνά από φθορά παρά από ατύχημα, κι αυτό που χρειάζεται δεν είναι ξεκούραση — είναι μια ορμή με κατεύθυνση.
Κι εσείς
Η αιχμή μιας πορείας δεν αντιγράφεται. Ό,τι ορμά μέσα σε κάποιον πηγάζει από τη φύση του, κι η φύση δεν δανείζεται.
Η δική σας ήδη αποφασίζει τον τρόπο που προχωράτε, τι σας τεντώνει και τι σας ανακουφίζει. Δεν διαβάζεται σε έναν καθρέφτη, που δείχνει μόνο καταστάσεις, αλλά από την αρχή — από τη μέρα που φτάσατε.