Isadora Duncan, ή το Ξύλο
Πρώτα η κίνηση, η ορμή που αρνείται την επιβεβλημένη φόρμα: στη γλώσσα των στοιχείων, η Isadora Duncan διαβάζεται ως Ξύλο. Ένα πορτρέτο ερμηνείας.
Έβγαλε τα πουέντ, τους κορσέδες, τις στάσεις, και σχεδόν ό,τι αποτελούσε τον χορό της εποχής της. Αυτό που κράτησε ήταν η κίνηση — μια κίνηση που ξεκινά από το κέντρο του σώματος και απλώνεται, χωρίς επιβεβλημένη φιγούρα.
Δεν είναι αισθητική. Είναι ένας τρόπος λειτουργίας: κάτι σπρώχνει προς τα έξω, και ό,τι εμποδίζει αυτή την ώθηση πρέπει να φύγει.
Στη δική μας ανάγνωση των πέντε στοιχείων, αυτό έχει ένα όνομα. Η Isadora Duncan διαβάζεται, στα μάτια μας, ως μια μορφή του Ξύλου — μια ανάγνωση της εικόνας που μας άφησε, ένα πορτρέτο ερμηνείας χαραγμένο από τη δημόσια μορφή και μόνο.
Το στοιχείο που προχωρά μπροστά
Το Ξύλο ανήκει στην άνοιξη, στον χυμό, στο κλαδί που ανεβαίνει να βρει το φως χωρίς να ζητήσει άδεια.
Είναι το στοιχείο της ορμής και της πρωτοβουλίας. Δεν σταθμίζει για πολύ· κόβει, φεύγει, ξαναφεύγει. Και ανέχεται πολύ δύσκολα ό,τι περιορίζει την κίνηση — ένα ρούχο, έναν κανόνα, μια σύμβαση, μια στάση που κρατιέται.
Το να βγάλει τον κορσέ δεν ήταν μια κίνηση λιτότητας. Ήταν μια κίνηση απελευθέρωσης.
Η ορμή που γυρίζει προς τα μέσα
Το Ξύλο έχει μια αδιαπραγμάτευτη απαίτηση: χρειάζεται μια διέξοδο.
Όταν την έχει, είναι υπέροχο. Όταν δεν την έχει, η ορμή δεν εξατμίζεται — γυρίζει προς τα μέσα. Γίνεται ένταση, ανυπομονησία, αιχμή. Η παράδοση το παρατηρούσε στο σώμα: το σαγόνι το βράδυ, ο αυχένας στο ξύπνημα, οι ώμοι που ανεβαίνουν ένα εκατοστό και δεν κατεβαίνουν πια.
Είναι επίσης η φύση που δεν ανταποκρίνεται στην ανάπαυση. Πείτε της να επιβραδύνει και θα επιβραδύνει τρεις μέρες, βαριεστημένα, πριν ξαναφύγει πιο γρήγορα. Αυτό που χρειάζεται δεν είναι λιγότερη ορμή: είναι μια ορμή με κατεύθυνση.
Τι κάνει το Ξύλο στο πρόσωπο
Φαίνεται στους κροτάφους — το δέρμα εκεί τρέχει λίγο πιο πλούσιο, η λάμψη επιστρέφει το απόγευμα, και αυξάνεται ακριβώς όταν αυξάνεται η πίεση.
Η γραμμή ανάμεσα στα φρύδια χαράζεται πριν από οτιδήποτε άλλο. Είναι ένα πρόσωπο που τεντώνεται, παρά που βαθουλώνει ή σκάβεται.
Κι εσείς
Μια τέτοια ορμή δεν αντιγράφεται, ούτε αποφασίζεται.
Αυτό που σας ανήκει είναι η δική σας κίνηση — αυτό που σας σπρώχνει, αυτό που σας τεντώνει, αυτό που πραγματικά σας ανακουφίζει. Σχεδόν όλες οι συνηθισμένες συμβουλές είναι γραμμένες για να ηρεμούν· χάνουν εντελώς τις φύσεις που χρειάζονταν να πάνε κάπου.
Ποια είναι η δική σας δεν διαβάζεται σε έναν καθρέφτη. Διαβάζεται από την αρχή.