Romy Schneider, ή το στοιχείο του Νερού
Το βάθος, η επιφύλαξη, ό,τι αναδύεται χωρίς να λέγεται: στη γλώσσα των στοιχείων, η Romy Schneider διαβάζεται ως Νερό. Ένα πορτρέτο ερμηνείας.
Υπάρχουν πρόσωπα που δείχνουν και πρόσωπα που αφήνουν να μαντέψετε. Η Romy Schneider ανήκει στη δεύτερη οικογένεια — κι αυτό ακριβώς κάνει τις εικόνες της τόσο δύσκολο να τις αφήσετε. Κάτι στέκεται πίσω από το βλέμμα, κάτι που δεν θα ειπωθεί, κι ο θεατής το νιώθει πριν το καταλάβει.
Στη δική μας ανάγνωση των πέντε στοιχείων, αυτή η ποιότητα έχει όνομα. Διαβάζεται, στα μάτια μας, ως μια μορφή του Νερού — μια ανάγνωση της εικόνας που μας άφησε, ένα πορτρέτο ερμηνείας χαραγμένο από τη δημόσια μορφή και μόνο.
Το στοιχείο που κρατά
Το Νερό ανήκει στον χειμώνα, στην επιφύλαξη, σε ό,τι στέκεται κάτω από την επιφάνεια. Δεν προσφέρεται: αναδύεται.
Είναι το στοιχείο του βάθους, και ο τρόπος έκφρασής του είναι το υπονοούμενο. Μια ηθοποιός αυτής της φύσης δεν παίζει το συναίσθημα — το συγκρατεί, κι αυτό που φαίνεται είναι η συγκράτηση. Πολλά έχουν γραφτεί για τον τρόπο που κρατούσε ένα πλάνο χωρίς να κάνει τίποτα. Δεν είναι τίποτα: είναι συγκράτηση, κι η οθόνη καταγράφει τη συγκράτηση.
Ό,τι το Νερό δεν σηματοδοτεί
Είναι το πιο αδυσώπητο χαρακτηριστικό αυτής της φύσης: δεν δίνει κανένα ενδιάμεσο σήμα.
Κρατά, κρατά, κρατά — κι ύστερα αφήνεται. Όχι από αδυναμία, αλλά επειδή ο τρόπος λειτουργίας της συνίσταται ακριβώς στο να μη δείχνει ό,τι ξοδεύει. Μια επιφύλαξη που πιέζεται για πολύ δεν καθυστερεί την ορατή εκδήλωση· αδειάζει.
Είναι η μόνη από τις πέντε φύσεις για την οποία η ξεκούραση πρέπει να προγραμματίζεται παρά να γίνεται αισθητή. Το να περιμένετε να κουραστείτε, όταν είστε αυτής της φύσης, ισοδυναμεί με το να περιμένετε να αδειάσετε.
Τι κάνει το Νερό στο πρόσωπο
Διαβάζεται στα μάγουλα και στο βαθούλωμα κάτω από τα μάτια. Η σκιά εγκαθίσταται εκεί, οι όγκοι κατεβαίνουν μια βαθμίδα, και το πρόσωπο αποκτά μια σοβαρότητα που το άτομο συχνά βρίσκει άδικη επειδή δεν νιώθει λυπημένο.
Και διαβάζεται στο ξύπνημα, ποτέ το βράδυ. Μια φύση Νερού κρίνει τον εαυτό της το πρωί.
Κι εσείς
Ένα βάθος δεν μιμείται και μια επιφύλαξη δεν αποφασίζεται. Ό,τι κρατά κανείς από κάτω του ανήκει.
Αυτό που σας ανήκει είναι η δική σας οικονομία — ό,τι ξοδεύετε, ό,τι κρατάτε, και η ταχύτητα με την οποία αναπληρώνετε. Αποφασίζει για πολλά περισσότερα από το πρόσωπό σας, και δεν συνάγεται από ένα είδωλο.
Διαβάζεται από την αρχή.