Αγαπάτε το αβοκέλαιο: ποιο μπορεί να είναι το στοιχείο σας

Κάποια έλαια μένουν στην επιφάνεια, γυαλιστερά και προσωρινά. Το αβοκάντο δεν ανήκει σε αυτά. Πιεσμένο από την πράσινη σάρκα κι όχι από τον πυρήνα, φτάνει με βάρος, με ένα βαθύ πράσινο χρώμα, με μια υφή πιο κοντά σε βάλσαμο παρά σε γάλα. Ζεσταίνετε μία μόνο σταγόνα ανάμεσα στα δάχτυλά σας κι εκείνο αλλάζει χαρακτήρα: μαλακώνει, απλώνεται, ύστερα χάνεται μέσα στην επιδερμίδα σαν να το περίμενε. Αυτός ο τρόπος να σβήνει είναι όλη του η γοητεία. Μια επιδερμίδα που στρέφεται στο αβοκάντο σπάνια είναι μια επιδερμίδα που ζητά περισσότερη λάμψη στην επιφάνεια. Είναι μια επιδερμίδα που θέλει να τη συναντήσουν πιο βαθιά, στα στρώματα που το φως δεν φτάνει.

Το έλαιο είναι ιδιαίτερα πλούσιο σε ελαϊκό οξύ, αυτό το εύκαμπτο ωμέγα-9 που το κάνει να εισχωρεί αντί να κάθεται, έτσι ώστε ό,τι μοιάζει πολυτελές στην παλάμη να μη γίνεται ποτέ φιλμ στο πρόσωπο. Κουβαλά τη δική του διακριτική πράσινη απόχρωση, μνήμη της χλωροφύλλης και του καρπού από τον οποίο προέρχεται. Είναι ένα έλαιο βάθους, όχι επιφάνειας, και το βάθος είναι μια ιδιότυπη μορφή επιθυμίας.

Η έλξη προς το Νερό

Όταν ένα πρόσωπο στεγνώνει από μέσα — χωρίς να ξεφλουδίζει πραγματικά, αλλά τεντωμένο, θαμπό κάτω από τα ζυγωματικά, διψασμένο με έναν τρόπο που κανένα ποτήρι νερό δεν μοιάζει να απαλύνει — η κίνηση προς κάτι τόσο θρεπτικό είναι αποκαλυπτική. Τα μάγουλα είναι τα πρώτα που το ψιθυρίζουν. Χάνουν το μαξιλάρι τους, σκεπάζονται με μια ελαφριά σκιά, ζητούν όγκο όπως η κοίτη ενός ποταμού ζητά τη βροχή. Αυτό είναι το πεδίο του Νερού: το βαθύ πηγάδι, το απόθεμα που αδειάζει πριν φανεί κάτι στην επιφάνεια. Η αργή και γενναιόδωρη διείσδυση του αβοκάντο μιλά κατευθείαν σε αυτό το πεδίο. Δεν φωτίζει τόσο όσο γεμίζει. Απαντά σε μια διακριτική και δομική δίψα, από εκείνες που τις αισθάνεστε περισσότερο παρά τις βλέπετε, και είναι ακριβώς οι επιδερμίδες που κουβαλούν αυτή την εξάντληση τη σκεπασμένη με σκιά εκείνες που δένονται πιο δυνατά μαζί του.

Υπάρχει εδώ και μια κάποια ιδιοσυγκρασία. Το Νερό είναι το στοιχείο της υπομονής και όσων μένουν σε απόθεμα, και να ένα έλαιο που ανταμείβει την υπομονή — πιεσμένο πηχτό, απορροφημένο χωρίς βιασύνη, δουλεμένο το βράδυ, όταν η επιδερμίδα είναι πιο έτοιμη να δεχτεί. Το αβοκάντο δεν το χρησιμοποιείτε βιαστικά.

Η ίδια έλξη, ειπωμένη με πέντε τρόπους

Κι όμως, μια έλξη δεν είναι ποτέ απόδειξη. Το έλαιο γέρνει προς το Νερό, αλλά το πρόσωπο που το διαβάζει ίσως αφηγείται μια εντελώς διαφορετική ιστορία, γιατί κάθε φύση εξομολογείται σε διαφορετικό σημείο.

Μια επιδερμίδα που γυαλίζει και φουσκώνει στους κροτάφους, επιρρεπής σε μια λιπαρή λάμψη, μιλά τη γλώσσα του Ξύλου — εκτατική, ανοδική, ανήσυχη. Ένα μέτωπο που κοκκινίζει και φλέγεται, ζεστό κάτω από τα ίδια του τα δάχτυλα, ακτινοβόλο τη μία ώρα και κοκκινισμένο την επόμενη, φέρει την υπογραφή της Φωτιάς. Όταν το κέντρο του προσώπου, η μύτη και το επίπεδο γύρω της, είναι το σημείο όπου ο πλούτος συγκεντρώνεται και η άνεση εγκαθίσταται, είναι η ριζωμένη όρεξη της Γης, πάντα σε αναζήτηση τροφής. Ένα σαγόνι και ένα μάγουλο που γίνονται λεπτά και χάρτινα, σφίγγοντας προς μια εκλεπτυσμένη ξηρότητα, θυμίζουν το Μέταλλο και την αγάπη του για τη διαύγεια και την καθαρή γραμμή. Και τα μάγουλα που βαθαίνουν στη σκιά, που πίνουν και πίνουν και μένουν σιωπηλά διψασμένα — αυτά ανήκουν στο Νερό.

Η έλξη προς το αβοκάντο ίσως επιβεβαιώνει την τελευταία από αυτές τις φύσεις, ή ίσως η επιδερμίδα σας δανείζεται ένα έλαιο που απαλύνει μια πείνα ενώ ένα βαθύτερο στοιχείο ορίζει τους κανόνες. Η ίδια έλξη μπορεί να ειπωθεί με πέντε τρόπους, και μόνο ένας είναι δικός σας. Αυτό που σας ελκύει είναι ένα στοιχείο-ένδειξη. Δεν είναι ακόμα η απάντηση.

Το στοιχείο σας δεν επιλέγεται από ένα ράφι. Είναι γραμμένο μέσα σας — καθορισμένο την ημέρα της γέννησής σας, αναγνώσιμο στο πρόσωπο που φοράτε από τότε, περιμένοντας λιγότερο να αποφασιστεί και περισσότερο να αναγνωριστεί. Από τη στιγμή που ξέρετε ποιο από τα πέντε σας διαπερνά, τα έλαια που ήδη αγαπούσατε παύουν να είναι θέμα γούστου και αρχίζουν να διαβάζονται σαν υπογραφή. Η δίψα που απαλύνει το αβοκάντο, το μάγουλο που κρατά τη σκιά του, η ορμή προς το βάθος αντί για τη λάμψη — δεν είναι προτιμήσεις. Είναι τα ίχνη κάτι ήδη αληθινού μέσα σας, και πιο κοντά στο να ονομαστεί απ’ όσο νομίζετε.