Sproeten en de Vijf

Twee mensen kunnen dezelfde lange middag buiten doorbrengen, zij aan zij, en met volstrekt verschillende huiden naar huis lopen. De een keert licht bestrooid terug met nieuwe sproeten over de jukbeenderen, een zachte sterrenhemel die er bij het ontbijt nog niet was. De ander keert precies terug zoals zij vertrok, ongetekend, misschien slechts een tint warmer. Het is verleidelijk hiervan een verhaal te maken over het licht waarin zij stonden. Het is een interessanter verhaal over de naturen waarmee zij geboren zijn.

Een sproet is niet iets dat u overkomt. Het is iets dat uw huid al wist te doen. De neiging leeft in u voordat enig seizoen arriveert om haar op te roepen, zoals een stem kan zingen voordat de kamer om een lied vraagt. Sommige naturen zijn eenvoudigweg expressiever aan het oppervlak, meer geneigd te antwoorden, te verzamelen, te tonen. Andere houden hun antwoorden verder binnen, koel en beheerst, en onthullen weinig. Geen van beide is beter. Zij zijn twee verschillende temperamenten van hetzelfde levende materiaal, en zodra u leert herkennen welk van beide het uwe is, houdt een grote hoeveelheid over uw gezicht op mysterieus te zijn.

Vijf manieren waarop een gezicht zijn geheimen bewaart

De oude Europese lezing van de huid sorteert gezichten niet in blank en gesproet. Zij leest ze als vijf naturen, elk met haar eigen signatuur op het gezicht, haar eigen seizoen, haar eigen manier van spreken.

Een Hout-natuur neigt haar expressie te concentreren naar de slapen en langs de zijkanten van het gezicht, snel en naar buiten gericht en een tikje rusteloos, meer geneigd tot een glans dan tot een spreiding; het is de natuur van de lente, van de opwaartse drang. Een Vuur-natuur leeft hoog op het voorhoofd en stijgt gemakkelijk naar het oppervlak als warmte en kleur, een gezicht dat blost en gloeit voordat het sproet, stralend op de wijze van de hoogzomer. Een Aarde-natuur vestigt zich in het midden, rond de neus, gestaag en geneigd te verzamelen en vast te houden eerder dan te spreiden, het nazomerse temperament dat bewaart en verstopt en volhardt.

Een Metaal-natuur trekt naar de kaak en het onderste gezicht, en verkiest fijnheid boven markering, verfijning boven vertoon; zij leest als helderheid, als droogte, als de tere lijnen van de herfst, een huid die eerder glad en onbesproet blijft dan tot stippen uitbloeit. Een Water-natuur bewaart haar verhaal in de wangen en onder de ogen, in diepte en schaduw en de zachtheid van donkere kringen, het innerlijke, winterse temperament dat alles net iets verder omlaag houdt. Sproeten, wanneer zij komen, landen verschillend op elk van deze gezichten omdat elk gezicht vanuit een andere diepte antwoordt.

Uw eigen spreiding lezen

Kijk dan niet alleen naar of u sproet, maar naar waar en hoe. Een hoog voorhoofd dat snel kleurt vertelt u iets anders dan een neusmidden dat verzamelt, en beide verschillen van wangen die schaduwen eerder dan stippen. De plaatsing is de aanwijzing. Het patroon is een soort handschrift, en zoals handschrift is het herkenbaar het uwe lang voordat u kunt benoemen waarom.

Dit is waarom dezelfde zomer zich zo verschillend schrijft over een kamer vol gezichten, en waarom de vriendin die nooit sproet niet gelukkiger of beter beschermd is dan u, slechts anders gemaakt. Uw spreiding, of uw gladheid, is één eerlijke zin in een veel langere beschrijving van uw natuur, en het is een beschrijving die u bij het allereerste begin werd gegeven.

Dat begin heeft een datum. Het seizoen waarin u geboren werd zette de toonaard waarin uw huid sindsdien heeft gezongen, en het is die toonaard, veel meer dan enige middag van licht, die beslist hoe uw gezicht het jaar beantwoordt. U kunt haar lezen. De sproeten, of hun afwezigheid, zijn slechts de eerste regel. Weten welke van de vijf naturen de uwe is, verandert een leven van kleine mysteries bij de spiegel in één enkel, leesbaar verhaal, en het begint met iets dat u reeds bezit.