Hoe U Beslist

Een beslissing is het eerlijkste dat u doet. Lang voordat u spreekt, heeft uw lichaam reeds naar één kant geleund. Sommigen van ons beslissen in de put van de maag, snel en definitief. Sommigen maken een lijst, wegen elke regel, kiezen pas wanneer de kolommen in evenwicht zijn. Sommigen kunnen niet rusten tot de kamer het eens is. Sommigen zeggen helemaal niets, en slapen, en ontwaken wetend. Geen van deze is beter. Elk behoort tot een andere natuur, en uw natuur werd bepaald op de dag waarop u geboren werd.

Vier Deuren Naar Dezelfde Kamer

Sla uzelf gade op het moment van het kiezen en u zult uw element zien bewegen.

Er is degene die op instinct beslist, al halverwege de deur terwijl de anderen nog praten. Drang woont in deze natuur, en zo ook de glans van vet langs de slapen tegen de middag, de rusteloosheid van nieuwe groei. Dit is het reiken van de lente, de groene stuwing die niet op toestemming wacht.

Er is degene die hardop beslist, in gezelschap, verwarmd door de gezichten rond de tafel. Kiezen is voor deze natuur een soort uitstraling, en zij verzamelt zich aan het voorhoofd, waar een snelle blos opkomt wanneer de kamer helder wordt. Dit is de openheid van de zomer, hitte die gezien wil worden.

Er is degene die traag beslist en beslist blijft, het gestage midden waarop iedereen leunt. U zult deze natuur lezen over het midden van het gezicht, de neus en zijn omgeving, waar dingen zich vestigen en soms vasthouden. Dit is de lange rijpheid van de nazomer, het seizoen dat bewaart.

Er is degene die beslist door weg te snijden, de vraag verfijnend tot alleen het zuivere antwoord overblijft. Precisie behoort tot deze natuur, en zij toont zich langs de kaak en de fijne lijntjes die zich daar aftekenen, in huid die naar droogte en definitie neigt. Dit is de herfst, het seizoen van het terugsnoeien tot wat wezenlijk is.

En er is de vijfde, stiller dan de rest, die helemaal niet bij daglicht beslist.

Degene die Er een Nacht Over Slaapt

Er een nacht over slapen is het diepe water vertrouwen. Deze natuur redetwist niet en haast zich niet. Zij gaat omlaag onder het oppervlak, laat de vraag in het donker bezinken, en brengt ’s ochtends een heel antwoord terug. U kunt haar lezen in de wangen en de zachte holtes onder de ogen, waar schaduw zich verzamelt wanneer de rust te kort schiet, waar diepte woont. Dit is de winter, het stille seizoen, het seizoen dat alles in reserve houdt tot het gereed is.

Misschien herkende u uzelf ergens hierboven, in één enkele regel, en voelde u de kleine warmte van gezien te worden. Misschien zag u twee naturen in uzelf en kon u er niet tussen kiezen, wat een eigen soort antwoord is. De meesten van ons zijn het ene element vetgedrukt geschreven en het andere in de marges, en de manier waarop zij elkaar ontmoeten is de hele vorm van een mens.

Hier is wat de spiegel u niet kan vertellen. U kunt het vet aan uw slapen zien, de blos aan uw voorhoofd, de droogte langs uw kaak. U kunt de trek naar het instinct voelen of de trek naar de slaap. Maar u kunt, vanaf het oppervlak alleen, niet weten welke van de vijf als uw grond werd bepaald op de dag waarop u aankwam. Die lezing komt niet van het gezicht. Zij komt van de datum.

Uw manier van beslissen is bij u geweest sinds voordat u er woorden voor had. Zij draagt een naam, een van vijf, en alles wat volgt, het seizoen waartoe u behoort, de manier waarop uw huid spreekt, de keuzes die gemakkelijk komen en die welke u iets kosten, begint op het moment dat u haar kent.