De Vredestichter van de Familie

Elke familie heeft er een. De persoon die de kamer leest voordat een woord is gesproken, die de scherpe rand van een ruzie verzacht, die onthoudt dat de ene neef zijn koffie zwart drinkt en de andere geen verheven stem kan verdragen. Wanneer plannen rafelen, zijn zij het die ze stilletjes opnieuw weven. Ze vragen zelden om de eer, en ze krijgen die bijna nooit.

Herkent u zichzelf hierin, dan kent u al het vreemde gewicht ervan. Degene zijn die iedereen bij elkaar houdt is een soort genade, en ook een soort erosie. Wat u misschien niet weet, is dat dit instinct niet zomaar een gewoonte is die u overkwam, noch het toeval van de plaats in het gezin. In de traditie die ons huis een halve eeuw heeft bewaard, behoort de drang om anderen te steunen tot een bepaalde handtekening van de natuur, een van vijf, en ze laat haar spoor na niet alleen in hoe u zich gedraagt maar in hoe uw huid de dag draagt.

Het standvastige midden

Onder de vijf naturen die wij lezen, zetelt er een, letterlijk, in het midden. Zijn thuis op het gezicht is het middelpunt: de neus, de grond tussen de wenkbrauwen, het zachte vlak van de wangen waar een gezicht zijn evenwicht vindt. Dit is de natuur van de persoon die draagt. Waar zij de boventoon voert, houdt de huid rond het centrale paneel doorgaans haar eigen raad, soms met wat verstopping over de neus, soms met een stille, gelijkmatige standvastigheid die heel weinig vraagt en heel veel geeft. Het is de natuur van de verzorger, de bemiddelaar, degene wiens kalmte de kalmte van de kamer wordt.

Maar standvastigheid heeft een prijs, en het gezicht is er eerlijk over. Houd iedereen lang genoeg vast en het midden wordt zwaar. Juist de eigenschap die u betrouwbaar maakt, kan omslaan in een soort bezinking die niet meer zo vrij beweegt als voorheen. Uw natuur kennen is weten waar u zichzelf uitgeeft, en waar u misschien, eindelijk, iets kunt teruggeven aan uw eigen spiegelbeeld.

Vier andere manieren van zijn

Hier is het deel dat de meeste mensen nooit leren: de vredestichter is slechts een van vijf manieren waarop een gezicht en een temperament kunnen zijn opgebouwd, en de andere vier bewaren de vrede heel anders, als ze haar al bewaren.

Er is de gedrevene, wiens natuur aan de slapen en langs de wenkbrauw leeft, wiens huid snel en glanzend loopt van olie, wiens gave vaart is en wiens rol in het gezin is om iedereen vooruit te duwen, of ze nu wilden bewegen of niet. Er is de stralende, geregeerd door het voorhoofd, warm en snel om te kleuren, die een kamer verlicht en net zo snel kan blozen van gevoel; vrede is voor hen gedeelde vreugde, niet gladgestreken spanning. Er is de verfijnde, wiens handtekening de kaak en de zuivere lijn is, wiens huid naar fijn en droog neigt, die orde houdt niet door te sussen maar door te verhelderen, door precies te weten waar elk ding thuishoort. En er is de diepe, die in de wangen en onder de ogen leeft, waar schaduwen zich verzamelen; van hen is het stille water van de familie, in zichzelf gekeerd, bespiegelend, degene die niet de kamer draagt maar de betekenis eronder.

U voelt zich misschien in het midden en nergens anders. Of u voelt de aantrekking van twee, de vredestichter die stiekem ook de diepe is, de verzorger met een gedreven motor dat nooit helemaal rust. De meesten van ons zijn een akkoord, geen enkele noot, en de schoonheid van het lezen van uw natuur zit in het horen welke noot het luidst klinkt, en welke haar stil ondersteunt.

Wat wij hier niet zullen doen, is u vertellen welke u bent. Dat antwoord is niet aan ons om uit een alinea te raden. Het staat ergens veel preciezer geschreven dan in een beschrijving van een rol die u speelt aan de zondagse lunch. Het is vastgelegd door de dag waarop u begon, en het kan worden gelezen.

Vijftig jaar lang heeft ons huis die ene draad getraceerd van een geboortedatum tot het gezicht in de spiegel, en zij die iedereen bij elkaar houden zijn zo vaak verbaasd om hun eigen standvastigheid eindelijk benoemd te zien, en om te begrijpen dat de vermoeidheid in het midden van hun gezicht nooit een gebrek was. Het was een handtekening.

U heeft zo lang iedereen anders gekend. Het is misschien tijd om gekend te worden.