Het Verraad van de Eerste Afspraak

De ober is weg. De wijn is ingeschonken. Hij is een beetje laat, of u bent een beetje vroeg, en in die kleine, opgeschorte minuut doet uw gezicht iets waarvoor u geen toestemming gaf. Dit is het verraad. Lang voordat het gesprek warmloopt, heeft uw huid al gesproken in een taal die u nooit leerde maar waarin u vloeiend geboren werd. Een eerste afspraak is eenvoudig goed licht op een oude gewoonte: kaarslicht is meedogenloos en gul tegelijk, en het toont u precies hoe u een moment ontmoet dat u niet in de hand heeft.

Wij hebben vijf decennia besteed aan het gadeslaan van gezichten die dit doen. Niet om iemand te betrappen, maar omdat de manier waarop een gezicht zich gedraagt wanneer het een tikje nerveus is een van de waarste handtekeningen is die een mens draagt. Iedereen heeft er een. De uwe heeft een naam, en ze behoort tot een van vijf elementen.

Wat uw gezicht bekent voordat u spreekt

Merk op waar de hitte het eerst heen gaat. Sommige mensen blozen hoog, een warmte die het voorhoofd beklimt en binnen enkele seconden na het ontmoeten van iemand het hele gezicht een verlichte, stralende blik verleent. Die snelle stijging, die bereidheid om te gloeien en zichzelf weg te geven, is de handtekening van Vuur: expressief, warm, een tikje theatraal, kleur die eerder aankomt dan woorden.

Anderen antwoorden via de slapen en de T van de wenkbrauw, waar de dag zich verzamelt als een vage glans. Dit is de rusteloze, voorovergeleunde, de persoon die de tweede afspraak al half plant terwijl de eerste nog wordt ingeschonken. Hout draagt gedrevenheid in de kaak en energie aan de slapen, een olieachtigheid die werkelijk niet meer is dan vaart die aan het oppervlak verschijnt.

Dan is er het gezicht dat stil en centraal wordt. Niets bloost, maar de neus en de omgeving lijken de spanning vast te houden, een verstopte standvastigheid, alsof de hele persoon besloten heeft te blijven en af te wachten. Aarde is de gegronde aan tafel, zonder haast, betrouwbaar, de laatste die van slag raakt en de laatste die vertrekt.

Kijk ook naar de kaak en de fijne randen van het gezicht. Sommige huid beantwoordt nervositeit door zich te spannen en zich terug te trekken, het onderste gezicht dat koel en droog wordt, gecomponeerd tot aan terughoudendheid. Dit is Metaal: precies, verfijnd, een tikje op zijn hoede, elegantie gedragen als een harnas. En sommige gezichten trekken zich geheel naar binnen terug, de kleur wegtrekkend naar de wangen, een schaduw die zich onder de ogen verdiept zodat de blik plotseling verder weg lijkt. Water is de diepe, in zichzelf gekeerd en bespiegelend, met oceanen die het niet zal morsen bij een eerste ontmoeting.

Nervositeit is eerlijk

De reden dat een eerste afspraak zo helder leest, is dat de gevatheid is weggegleden, net een beetje, en wat overblijft is de reflex eronder. In een bestuurskamer speelt u toneel. Aan een tafel bij kaarslicht, met iemand die u graag zou willen dat u mag, wordt het toneel dunner en treedt het element naar voren. Degene die niet kan ophouden zijn slapen aan te raken. Degene die kleurt bij een compliment. Degene die volmaakt stil zit terwijl de kamer om hen heen beweegt. Degene wiens kaak zich spant wanneer de vragen dichterbij komen. Degene wiens ogen zacht en ver worden wanneer het gesprek echt wordt.

Geen van deze is beter. Elk is een manier van levend zijn tegenover een ander mens, en elk vraagt om een andere soort zorg naderhand, wanneer u thuis bent en het gezicht weer van u is. De stralende en de terughoudende willen niet dezelfde avondroutine, evenmin als ze hetzelfde gesprek willen. Weten welke u bent is geen ijdelheid. Het is het begin van het werken met uw eigen natuur in plaats van ertegen.

U vermoedt de uwe misschien al. Wellicht herkende u de blos, of de stilte, of de stille terugtocht achter de ogen, en zei iets in u ja, die. Maar een handtekening is gemakkelijk verkeerd te lezen van binnenuit, in een spiegel, op een avond waarop u moe was. Het patroon is ouder dan één enkele avond. Het werd vastgelegd aan het allereerste begin, op de dag waarop u aankwam, en het houdt sindsdien zijn dagboek bij.

Uw element heeft een naam. Uw geboortedatum kent hem. En de lezing vraagt slechts het ene ding dat u sinds uw eerste ademtocht heeft gedragen.