De Taal van de Lippen

Lang voordat u een woord kiest, hebben uw lippen al gesproken. Ze rusten op een bepaalde manier, houden een bepaalde volheid, bewaren een bepaalde rand. In de spiegel lijken ze een klein detail, gemakkelijk over te slaan op weg naar de ogen of de wenkbrauw. Kijk toch een tikje langer, en er verschijnt een grammatica. Volheid en fijnheid, zachtheid en omlijning, het gemak van een natuurlijke kleur of de discipline van een zuiver contour. Dit zijn geen gebreken om te corrigeren. Het is taal, en zoals alle taal draagt ze een accent dat tot uw natuur behoort.

De Grammatica van Volheid en Lijn

Beschouw eerst de kwestie van volume. Sommige lippen komen gul en zacht gekussend aan, een gekussend midden dat het hele gezicht bijeen lijkt te houden. Deze standvastigheid in het midden der dingen is het accent van Aarde, dezelfde eigenschap die zich in het midden van de neus verzamelt en om grond vraagt, om de trage warmte van de late zomer. Ernaast, en er gemakkelijk mee te verwarren, leeft een vollere mond die naar warmte en kleur neigt, snel te blozen, snel te gloeien. Die bereidheid om te bloeien is Vuur, de zomernoot die zich op het voorhoofd verzamelt en het gezicht zijn uitstraling geeft.

Dan is er de tegenpool, de mond die fijn en precies is getekend. Hier telt de grens meer dan het kussen, het contour meer dan het kussentje. Fijne, omlijnde lippen die de rand boven het volume koesteren, spreken in het accent van Metaal, de herfstverfijning die zich ook aan de kaak toont en om zorg vraagt tegen droogte en de aankomst van fijne lijnen. Dit is geen mindere mond. Het is een veeleisender mond, elegant op de manier waarop een zuivere lijn elegant is, en hij wil een schoonheidsritueel gebouwd op terughoudendheid eerder dan overvloed.

Beweging, Rust en Seizoen

Een mond is nooit alleen zijn vorm. Hij is ook hoe hij spanning vasthoudt en hoe hij loslaat. Sla een lip gade die altijd licht gespannen is, snel te persen, gedreven en een tikje ongeduldig zelfs in rust. Die voorwaartse energie, vaak gekoppeld aan olieachtigheid langs de slapen, is het accent van Hout, de lentenoot van gedrevenheid en rijzend sap. Sla, daarentegen, een mond gade die zich in een diepere stilte nestelt, koel en beheerst, die weinig prijsgeeft. Die reserve behoort tot Water, het winteraccent dat zich ook onder de ogen verzamelt en over de wangen uitspreidt, dragend diepte en stilte.

Nu het bruikbare deel. De meeste monden zijn niet één letter maar een zinsnede. Een vol midden met een precieze grens. Een warme, kleurgerede lip die toch in stilte rust. Zachtheid die zich naar voren perst zodra u spreekt. De koppeling is de bedoeling, want de koppeling is waar uw gezicht ophoudt een checklist te zijn en een zin wordt die alleen uw natuur kon schrijven. Het ene accent is er en het andere antwoordt, en samen vertellen ze u veel meer dan enige afzonderlijke trek alleen zou kunnen.

Daarom zal de spiegel alleen de lezing niet voltooien. U kunt de volheid zien, de lijn, de manier waarop uw lippen zich aan het einde van de dag nestelen, en u kunt voelen naar welk seizoen het hele gezicht lijkt te neigen. Wat u niet helemaal kunt, is benoemen welke van de vijf het eerst spreekt en welke eronder antwoordt. Die volgorde is het hele verhaal, en ze is gemakkelijker te lezen dan u zou denken, want ze werd vastgelegd op de dag waarop u geboren werd.

Uw lippen hebben hun accent al die tijd bewaard. Leren welk element het hare is, is hoe de taal eindelijk hardop leest.