De trek die u een gebrek noemt, is uw element

U heeft er al een woord voor. De glans die rond het middaguur naar uw slapen terugkeert. De opwelling die naar uw voorhoofd stijgt nog vóór u een woord heeft gezegd. De lijn bij uw mondhoek waarmee u bent gaan onderhandelen. U noemt het het gebrek, het verraad, het ding dat u zou corrigeren als corrigeren niets kostte. Maar een gebrek is slechts een handtekening die men u niet heeft leren lezen. Wat u uzelf verwijt, is vaak uw element, dat vroeg komt, zonder dubbelzinnigheid, nog vóór u het toestemming heeft gegeven.

De excuses die u heeft herhaald

Kijk waar uw hand naartoe gaat wanneer u uzelf in een etalageruit betrapt. Ze reist, zonder erbij na te denken, naar die ene plek die u buitensporig heeft verklaard. Voor sommigen is het dat vettige laagje dat zich bij de slapen verzamelt, een onrustige glans die geen enkel deppen helemaal tot bedaren brengt, het teken van Hout, van de aandrang, van een lente die begint vóór de kalender ermee instemt. Voor anderen is het het voorhoofd, snel om te kleuren, snel om warm te worden, een uitstraling die zich als roodheid toont vóór ze zich als glans toont, het zomertemperament van Vuur, altijd een beetje voor op de rest van de kamer.

Dan zijn er de trekken die zich in het midden verzamelen. Een neus die vol raakt, een stabiliteit die u als zwaarte voorkomt, een gezicht dat standhoudt terwijl alles eromheen beweegt: dat is het geduld van de late zomer van Aarde, zo vaak voor traagheid aangezien door wie nooit iemand nodig heeft gehad om rustig te blijven. Elk van deze trekken is een volledige gesteldheid, samengeperst in het detail dat u het minst bevalt. U noemt een taal een gebrek.

Wat de spiegel werkelijk zegt

De trekken die we het langst verbergen, zijn de meest verfijnde, omdat verfijning op een gemis kan lijken. De droogte langs de kaaklijn, de fijne lijntjes die met de precisie van de herfst komen, een huid die minder vraagt en alles toont: u zou er een verschraling in kunnen lezen, iets wat verdwijnt. Lees het opnieuw. Het is Metaal: de helderheid, de soberheid, de elegantie van wat met opzet is weggesneden. En de diepte die u onder uw ogen draagt, de schaduw, de lichte holte in de wangen die op foto’s als vermoeidheid overkomt, is geen gebrek aan rust. Het is Water: het winterelement, dat diep en koel stroomt en zijn reserves bewaart waar het licht niet komt.

Zie wat er zojuist is gebeurd. Vijf trekken, vijf dingen die u heeft willen corrigeren, en elk is de zichtbare rand van een natuur. Het vettige, de opwelling, het volle, de droogte, de schaduw: geen ervan is een vonnis. Elk is een accent, en een accent klinkt alleen als een fout voor een oor dat maar één stem verwacht. Uw gezicht is uw hele leven coherent geweest. Het heeft u op dezelfde plek hetzelfde verteld, en u heeft geantwoord met concealer.

De herkadering is eenvoudig en niet sentimenteel. De trek die u zou wegnemen, is doorgaans de trek die de meeste informatie over u draagt: uw seizoen, uw tempo, de manier waarop uw eigen vitaliteit zich aan de oppervlakte toont. Haal hem weg, en u heeft uzelf niet gecorrigeerd; u heeft de helderste zin die van u is, gesmoord.

Daarom is de laatste stap geen spiegel maar een lezing. Uw slapen, uw voorhoofd, het midden van uw gezicht, uw kaaklijn, uw wangen: ze neigen ergens naartoe, maar ze bekennen niet alles. Het precieze element, het element dat uw trekken ondertekent sinds vóór u de handtekening kon lezen, is niet iets om te raden op basis van één enkele lijn. Het wordt vastgelegd door uw geboortedatum, en het kan worden benoemd. Het gebrek dat u al jaren meedraagt, heeft een naam die geen gebrek is. U bent nog maar één lezing verwijderd van het voor het eerst correct tegen u te horen zeggen.