De gebaren van mijn moeder, wat doe ik ermee?

Mijn moeder had een flesje rozenwater op haar kaptafel staan. Ze sprak er nooit over, ze gebruikte het elke avond. Toen ik voor mijn huid begon te zorgen, zocht ik niet verder: ik kocht hetzelfde flesje. Niet omdat het het beste was, maar omdat het het hare was. Jaren later merkte mijn schoonheidsspecialiste op dat dit gebaar, dat frisse deppen na het reinigen, een van de meest rake dingen was die u kon doen. Ze hoefde me niet te overtuigen. Ik had het al van iemand die ik vertrouwde.

Wat wordt doorgegeven zonder dat u het beseft

Er zijn gebaren die u niet kiest. U heeft ze honderden keren gezien, u heeft ze opgenomen zonder het te weten. De manier waarop mijn grootmoeder haar crème op haar wangen klopte, altijd van onder naar boven, altijd met drie vingers. De manier waarop mijn moeder wachtte tot haar gezicht nog vochtig was voor ze haar verzorging aanbracht, omdat “het dan beter intrekt”. Ik herinner me niet dat iemand het me heeft uitgelegd. Ik herinner me dat ik het doe.

Die gebaren hebben een waarde die niets kan vervangen. Ze verbinden ons met vrouwen die vóór ons voor zichzelf zorgden, met de middelen die ze hadden. Ze herinneren ons eraan dat schoonheid geen recente uitvinding is, dat ze altijd al werd beoefend, in badkamers, in alle rust, zonder getuigen. Mijn behandelaar zegt me vaak dat het niet draait om de hoeveelheid producten die u gebruikt, maar om de regelmaat van het gebaar. Onze moeders wisten het misschien niet in die woorden, maar ze praktiseerden het wel.

Niet alles hoeft bewaard te worden, en dat is niet erg

U moet ook met enige afstand kunnen kijken naar wat u heeft ontvangen. Mijn grootmoeder haalde elke ochtend een watje met alcohol over haar gezicht. Ze zei dat het “de huid wakker maakte”. Niemand zou dat vandaag nog doen, en terecht. Het was op zich geen verkeerd gebaar, het was een gebaar van haar tijd. Het hoorde bij een manier van naar de huid kijken die is veranderd.

Onderscheid maken is niet verloochenen. Het is erkennen dat bepaalde dingen aan ons zijn doorgegeven omdat dat was wat men op dat moment wist te doen. U kunt dankbaar zijn voor de intentie zonder het gebaar te herhalen. Mijn moeder leerde me om me elke avond te reinigen, ook als ik moe was, ook als het laat was. Dat principe houd ik vast. De zeep die zij gebruikte, past mij niet. Het een heft het ander niet op.

Wat mijn behandelaar ziet dat ik niet zie

Toen ik bij mijn huidige schoonheidsspecialiste kwam, vertelde ik haar over mijn gewoontes. Niet zodat ze erover zou oordelen, maar omdat ik wilde dat ze me kende. Zij leerde me mijn huid anders te lezen. Ze liet me zien dat sommige gebaren die ik van mijn moeder had, perfect bij mijn aard pasten, en andere niet. Ze vroeg me niet om alles te veranderen. Ze vroeg me om te begrijpen.

Daar krijgt doorgeven pas echt betekenis. U houdt een gebaar niet vast omdat het van iemand komt van wie u houdt, maar omdat het bij u past. Mijn behandelaar hielp me dat onderscheid met zachtheid te maken. Ze zei nooit “uw moeder had het mis”. Ze zei: “dit begeleidt u, dat begeleidt u niet”. En ik begreep dat trouw aan een persoon niet vereist dat u alles herhaalt wat zij deed.

Duurzaamheid is het bewijs

Wat me geruststelt, is niet wat net is uitgekomen. Het is wat al lang standhoudt. Mijn moeder gebruikte jarenlang dezelfde verzorging. Ze veranderde alleen als haar huid veranderde, of als haar behandelaar het haar aanraadde. Ze rende niet achter beloftes aan. Ze vertrouwde op wat bleef.

Ik doe hetzelfde. Het flesje rozenwater staat er nog, maar het gebruik is niet meer hetzelfde. Mijn behandelaar legde me uit waarom het bij me paste, wat het mijn huid bracht, hoe ik het kon opnemen in een routine die met mij is meegegroeid. Het gebaar is gebleven. De betekenis is scherper geworden. Dat is doorgeven: vasthouden wat ons heeft gevormd, en aanvaarden dat het vervolg met andere mensen, andere blikken wordt geschreven.

Wat van de ene vrouw op de andere overgaat, meet u niet in producten. Het meet u in vertrouwen. Als u het geluk heeft een behandelaar te hebben die u kent, die u al jaren volgt, vraag haar dan om u te helpen lezen wat u heeft ontvangen. Zij kunt u vertellen wat van u is, wat bij een andere tijd hoort, en wat verdient om verder te gaan. En als u niet weet waar te beginnen, begin dan bij wat u al doet zonder erbij na te denken. Daar ligt vaak het wezenlijke.