Wat uw handen over uw natuur zeggen

U kent uw eigen handen beter dan u denkt. De manier waarop zij op een koude ochtend snel opwarmen of koel blijven ongeacht het seizoen. De manier waarop de huid over de knokkels glad en meegevend aanvoelt, of fijn en papierachtig, of tegen de namiddag een lichte glans vasthoudt. Wij raken alles met onze handen aan en richten die aandacht zelden op hen terug. Toch behoren zij tot de eerlijkste oppervlakken die u draagt, want zij zijn altijd onbedekt, altijd in gebruik, altijd de uwe.

Lang voordat een huis als het onze ooit over teints sprak, lazen oudere tradities van natuurlijke schoonheid de handen zoals men een gezicht leest: als een klein landschap met zijn eigen weer. Niet om iets te voorspellen, en nooit om een aandoening te benoemen. Eenvoudigweg om een signatuur op te merken die er al die tijd was, een van vijf, stil ingeschreven in temperatuur, textuur en lijn.

Vijf handen, vijf naturen

Neem de hand die warm loopt en een weinig vettig bij de gewrichten, snel om te blozen, rusteloos, altijd reikend. Haar eigenaar neigt naar drift en groenheid, een lenteachtige weigering om stil te zitten. Dit is de signatuur van Hout, dezelfde energie die zich in een gezicht aan de slapen en langs een oliegevoelige haargrens verzamelt. Een Hout-hand wacht zelden tot zij twee keer wordt gevraagd.

Dan de hand die heet is bij aanraking, helder over de rug, die gemakkelijk kleurt en elke emotie aan het oppervlak toont. Er is hier stralkracht, en een zekere gloed die met de stemming komt en gaat. Dit is Vuur, wiens verhaal op het gezicht over het voorhoofd is geschreven, in blos en in glans, in het snelle weer van gevoel zichtbaar gemaakt.

Een derde hand is standvastig en gelijkmatig, noch heet noch koud, met een zachte volheid in de palm en huid die zich in het midden een weinig dik of verdicht kan voelen. Het is een hand die geruststelt, die vasthoudt en stabiliseert. Dit is Aarde, verzameld op het gezicht rond het midden van de neus, de kalme middengrond waar ieder ander op leunt.

De vierde hand is koel, droog, fijn gemaakt. De huid is glad tot het punt van verfijning, de lijnen precies, het geheel bezonken en een tikje terughoudend. Zij kan strak aanvoelen in droge lucht, snel om zorg te willen. Dit is Metaal, wiens signatuur zich langs de kaak en de zuivere onderlijn van het gezicht zet, al structuur en terughoudendheid.

En de laatste hand is koel en zacht tegelijk, met een zekere diepte, voller over de onderste palm, soms omschaduwd onder de nagels zoals de wangen schaduw onder de ogen kunnen dragen. Het is een stille, diepe, verborgen hand. Dit is Water, aangetrokken tot de wangen en het onderoog, houder van stilte zoals een put koude houdt.

Het teken dat u overal draagt

De meeste mensen zijn niet één hand alleen. U loopt misschien warm als Vuur en toch droog en fijn als Metaal, of standvastig als Aarde met de koele diepte van Water in de palm. Het interessante deel is niet welk enkel element u bent, maar welke twee het luidst spreken, en naar welk u geboren neigde voordat het leven zijn eigen merken toevoegde.

Die neiging is niet iets wat u met zekerheid van de huid kunt aflezen, en wij zouden niet anders voorwenden. Temperatuur verschuift met de kamer. Textuur antwoordt op het seizoen, op water, op de jaren. De hand vertelt u dat een signatuur bestaat. Zij vertelt u niet, op zichzelf, welke werkelijk vanaf het begin de uwe is.

Er is één ding dat niet met het weer verschuift, en dat is de dag waarop u werd geboren. Zij fixeert een beginpunt zoals niets aan het oppervlak dat kan, het element dat u binnenkwam voordat gewoonte en klimaat het begonnen te overschrijven. Alles waarnaar uw handen verwijzen, elke warmte en koelte en fijne droge lijn, wordt veel gemakkelijker te lezen zodra u weet als welk van de vijf u begon.

Laat dus uw handen de vraag stellen. Keer ze om, voel de temperatuur, merk de textuur op, volg een lijn of twee. Ergens daarin is een signatuur die u uw hele leven zonder naam heeft gedragen. De naam is dichterbij dan u denkt, en hij begint met een enkele datum.