De tussenseizoenen en uw huid

Sla het licht in de late namiddag gade tijdens een seizoenswisseling en u zult merken dat het niet kan beslissen welke kleur het moet zijn. De lucht doet hetzelfde. Uw huid ook. Lang voordat een blad valt of een eerste warme ochtend aankomt, is er een drempel — een handvol onopgemerkte dagen die de oude Europese huishoudens de doyo noemden, de kentering — waarop het jaar aarzelt tussen twee toestanden en tot geen van beide volledig behoort. Dit is het ogenblik waarop uw gezicht het minst zichzelf is, en het eerlijkst over wie het is.

We hebben vijf decennia besteed aan het gadeslaan van huiden op precies deze drempels, en het patroon houdt stand. Huid die zich onberispelijk gedraagt in het gezeten hart van de zomer of de diepe stilte van de winter wordt rusteloos in de overgang ertussen. Vettigheid stijgt waar zij dat nooit deed. Een blos verschijnt en talmt. Een plek verstrakt over nacht. Niets hiervan is wanorde — het is karakter, blootgelegd door het verlies van het seizoen dat haar standvastig hield.

De kentering leest u

Wat ons fascineert is dat geen twee gezichten de kentering op dezelfde manier ontmoeten. De scharnierweken werken als een stemvork: zij vinden de noot die al de uwe was en laten haar klinken.

Bij sommigen verzamelt de omslag zich bij de slapen en langs de haargrens, waar de huid sneller gaat glanzen en het hele gezicht voorover lijkt te leunen, ongeduldig, vol drijfkracht. Bij anderen klimt hij naar het voorhoofd en de hoge wangen als warmte — een kleur die gemakkelijk opkomt, een uitstraling die kan overslaan in hitte wanneer het weer niet kan beslissen. Er zijn er die de kentering zich in het midden voelen vestigen, over de neus en haar omgeving, waar de dingen dicht en wat verstopt worden, de huid vragend om diezelfde standvastigheid die het seizoen zojuist heeft ingetrokken. Anderen ontmoeten haar langs de kaaklijn en de fijne buitenranden, waar de lucht het vocht als eerste wegtrekt en fijnheid zich toont als spanning en de allervaagste nieuwe lijntjes — een natuur gebouwd op verfijning, blootgesteld door droogte. En bij sommigen gaat de kentering diep, zich verzamelend onder de ogen, in het zachte van de wang, als schaduw en een zekere holte — het teken van een stille, waakzame diepte die de tussenseizoenen naar boven brengen zoals water zijn peil vindt.

Hout, Vuur, Aarde, Metaal, Water. Vijf manieren om tot het jaar te behoren, vijf manieren waarop de huid antwoordt wanneer het jaar loslaat. U heeft uzelf vrijwel zeker in een van die beschrijvingen meer herkend dan in de andere — een flikkering van ja, dat is waar het voor mij altijd begint. Houd die flikkering vast. Zij is werkelijk, en zij is slechts het oppervlak van iets nauwkeurigers.

De kentering goed ontmoeten

Het instinct bij de drempel is om te grijpen naar wat de huid vorig seizoen kalmeerde. Het werkt zelden, en nu kunt u zien waarom: het seizoen dat die routine vormde is heengegaan, en de natuur eronder is naar voren getreden om haar plaats in te nemen. Het voorhoofd dat rood wordt wil niet wat de verstrakkende kaak wil. De glanzende slaap en de beschaduwde wang vragen om tegenovergestelde dingen.

De kentering goed ontmoeten is dan allereerst weten welke kentering de uwe is — niet het vage gevoel ervan, maar de precieze, het element waaronder u geboren bent en dat u door elke seizoenswisseling draagt. Dat is niet iets wat een spiegel alleen u kan vertellen. Een blos en een glans kunnen elk tot meer dan één natuur behoren, en de lezing die ze scheidt put uit meer dan het gezicht: zij begint met de dag dat u ter wereld kwam, en volgt de ene draad die sindsdien bij elke drempel door uw huid is gelopen.

De tussenseizoenen zullen weerkeren, zoals zij altijd doen, een beetje onrustig, een beetje onthullend. De enige vraag die het waard is erin mee te dragen is de oudste en de eenvoudigste — welke van de vijf werkelijk de uwe is.