U Houdt van Kamille: Wat Uw Element Zou Kunnen Zijn

De bloem is klein en eenvoudig, een wit madeliefje op een dunne steel, licht over het hoofd te zien aan de rand van een zomerveld. Haar geur is allesbehalve eenvoudig: warm, appelzoet, een noot van honing laag en dichtbij gehouden. Het is de geur van een kopje dat naar een stoel wordt gedragen aan het slot van een lange dag, wanneer het licht eindelijk verzacht. Sommige mensen ademen haar in en voelen niets in het bijzonder. Anderen worden stil. Dat verschil is de aandacht waard, want wie keer op keer naar kamille grijpt vertelt u vaak iets over zijn eigen natuur.

Wie Naar de Warme, Stille Bloem Grijpt

Kamille neigt een Vuur-natuur aan te trekken. Vuur is uitstraling en warmte, de mens die een kamer verlicht en warmte vrijelijk geeft — en die, wanneer bedrongen, niet koud wordt maar snel: agitatie, rusteloosheid, een opkomen dat ergens heen wil. U kunt Vuur vaak lezen aan het voorhoofd, waar de huid opbloost en roodt en snel reageert, waar couperose haar fijne lijntjes trekt en hitte aan de oppervlakte komt voordat beheersing haar kan inhalen. Voor een natuur gebouwd op helderheid heeft de trek naar kamille een soort zin. Haar geur is zacht waar Vuur scherp loopt; zij is de lage, stillende noot die een al te snelle schittering ontmoet met iets zachts eerder dan met meer vonk. Voor een Vuur-mens zou kamille minder als een geur kunnen voelen en meer als een uitademing — dezelfde verlichting als het gaan zitten na te lang staan.

En wat die zachtheid de huid biedt, biedt zij enkel als een mogelijkheid, en enkel voor deze natuur. Waar een Vuur-teint geneigd is warm te lopen en snel te kleuren aan het voorhoofd, zou een zachte, stillende geur gehouden in een dagelijks gebaar kunnen voelen als een aardend gezelschap — geen belofte, eenvoudigweg de noot die bij u past. De liefde komt eerst. De rest is hoe iets welpassends doorgaans voelt zodra het gekozen is.

Een Aanwijzing, Geen Vonnis

Het is de moeite waard op te merken dat niet iedereen op deze wijze geroerd wordt, en zij die dat niet worden, worden vaak elders getrokken. Iemand wiens huid aan de wangen spreekt — uitdroging, donkere kringen, een uitgeholde, beschaduwde aanblik — vindt misschien dat een warme zoetheid niet helemaal is waar hij naar hunkert; zijn natuur is Water, aangetrokken tot diepte en stilte eerder dan tot verzachting. Een ander, die volheid en verstopping draagt doorheen de neus en het midden van het gezicht, bestendig en geneigd tot zorg wanneer bedrongen, leest in plaats daarvan als Aarde. Dezelfde bloem, een ander antwoord. De geur is niet veranderd; de mens die haar ontmoet wel.

Laat de trek dus een vraag zijn eerder dan een besluit. Als kamille degene is waar u naar terugkeert — de warme, appel-honingstilte die u aan het eind van een dag dicht bij u wilt — dan kan het Vuur in u zijn dat vraagt zacht ontmoet te worden, en, in dat vragen, zich stil bij naam noemt. Een liefde zo bijzonder gaat zelden enkel over de bloem. Vaker is het het element dat het uwe is, dat zich kenbaar maakt.