U Houdt van Venkel: Wat Uw Element Zou Kunnen Zijn
Een warme zoet-anijsadem langs de wegkant, en de stille aanwijzing die zij draagt over uw Aarde-natuur.
Stel u het vederachtige kruid voor aan de rand van een landweggetje, zijn schermen wiegend, zijn warme zoet-anijsadem oprijzend in de namiddagzon. Sommige mensen lopen eraan voorbij. U vertraagt. U buigt u ernaartoe. Die kleine, onwillekeurige pauze vertelt ons iets voordat een enkel woord is gesproken.
Zij Die Venkel Roept
Onder de vijf naturen zijn het het vaakst de Aarde-mensen die tot deze warme, ronde, vaag broodachtige zoetheid worden aangetrokken. Aarde is het bestendige midden, degene op wie anderen leunen, nieuwsgierig en geduldig van temperament. Toch, wanneer Aarde bedrongen wordt, wordt dat midden zwaar: gedachten cirkelen om dezelfde zorg zonder te landen, en de dag begint traag te dragen te voelen. De huid houdt hiervan haar eigen verslag bij. Op een Aarde-natuur neigen de poriën zich te verwijden over de neus en het midden van het gezicht, en kan het midden er een beetje verstopt uitzien, een beetje dicht, alsof ook het meer vasthield dan het nodig had.
Voor een natuur als deze is venkel vaak de noot die als thuiskomen voelt. Zij zou gezellig kunnen zitten bij een Aarde-natuur, een warmte die verankert eerder dan verscherpt, en op een zware dag zou zij kunnen voelen alsof zij een traag midden oplicht zonder het ooit te forceren. Wij zeggen zou, en wij menen het: dit is een kwestie van verwantschap en gewaarwording, van een geur die u lijkt te kennen, niet van iets wat de olie zich voorneemt te doen. De trek die u ernaar voelt is het interessante deel. Het is uw eigen natuur die een verwantschap herkent.
Wanneer de Aanwijzing Elders Wijst
Verwantschap is persoonlijk, en venkel betekent niet hetzelfde voor iedereen die ernaar grijpt. Als uw huid een ander verhaal vertelt, lees het dan zorgvuldig. Zou de vettigheid steeds terugkeren bij uw slapen, met hier en daar een meemeter die zich daar nestelt, dan is dat de signatuur van Hout, en zou venkel een heel andere plaats in uw ritueel innemen, een die gevormd is door drift en vaart eerder dan door aarding. Als het daarentegen uw wangen en de tere huid onder de ogen zijn die om aandacht vragen, uitgedroogd ogend, beschaduwd, tegen de avond een tikje hol, dan is Water misschien de natuur die de uwe is, met haar diepte en haar diepe reserve, en haar eigen verlangen naar rust.
Deze tekens zijn geen vonnissen. Zij zijn eenvoudigweg de taal die uw gezicht gebruikt, en elk element schrijft in een andere hand over een andere streek. Aarde spreekt in het midden; Hout aan de slapen; Water op de wangen. Weten welk schrift het uwe is verandert wat elke geur wordt in uw handen.
Merk dus op wat u met venkel deed. U verdroeg haar niet slechts of vond haar aangenaam. U werd aangetrokken, en het aangetrokken worden is de boodschap. Een liefde voor deze warme, aardende zoetheid kan Aarde zelf zijn, die stil vraagt om gekend te worden.