U houdt van patchouli: wat uw element zou kunnen onthullen
Als de donkere, bosachtige zachtheid van patchouli degene is die u bijblijft, zou dat een discreet teken kunnen zijn dat Aarde uw natuur is.
Patchouli kondigt zich niet aan. Het nestelt zich. Die diepe, vochtige zachtheid van de bosbodem, van bladeren die aarde zijn geworden, van iets warms dat in de schaduw rust — het hecht zich aan wol en huid en blijft lang nadat lichtere geuren zijn vervlogen. Sommigen vinden het te zwaar. U bent niet een van hen. U vindt het geruststellend, als een gewicht op de schouders aan het einde van een lange dag.
Die voorkeur zegt iets.
Waarom een Aarde-natuur zich er vaak toe aangetrokken voelt
In onze lezing van de vijf elementen steunt ieder van ons op één ervan, dat de toon aangeeft. Aarde is het stabiele centrum — degene bij wie anderen aarding komen zoeken, nieuwsgierig en geduldig, traag om van slag te raken. Het is ook de natuur die, te lang aangesproken, zich vult met gedachten en steeds weer dezelfde zorg rondwentelt. Op de huid neigt diezelfde kwaliteit ertoe zich te verzamelen rond de neus en het midden van het gezicht: poriën die wijder worden, een indruk van volheid, een zekere traagheid van de teint, alsof ook die meer dan zijn deel draagt.
Als dat uw constitutie is, is de zwaarte van patchouli niet iets wat u verdraagt. Het is iets wat u herkent. Voor een Aarde-natuur zou deze noot eerder kalmerend dan verdovend kunnen aanvoelen, een anker dat men verwelkomt; op sommige dagen zou het juist een centrum dat traag aanvoelt kunnen verlichten, zonder ooit te duwen. Dat is het paradoxale van geur voor u — het zou u tegelijk kunnen aarden en ontlasten, afhankelijk van wat de dag vraagt.
Maar lees eerst uw eigen huid
De aantrekkingskracht van patchouli is een aanwijzing, geen vonnis, en andere naturen dragen hun signatuur elders. Als een teveel aan talg steeds weer opduikt bij de slapen, met hier en daar een mee-eter, is dat het kenmerk van Hout, en de impuls die daarbij hoort — en voor een Hout-natuur zou diezelfde olie iets heel anders betekenen. Als u daarentegen merkt dat er droogte intreedt langs de kaaklijn, een dofheid, de eerste fijne lijntjes die daar getekend staan, is dat de discrete signatuur van Metaal, de natuur van verfijning en terughoudendheid. Aarde spreekt zachter en meer vanuit het midden, bij de neus, in het hart van de dingen.
Let dus op waar uw huid om aandacht vraagt, en let ook op waar uw hand zonder nadenken naartoe gaat. De geur waar u steeds weer naar terugkeert, is zelden toeval. Hij neigt ertoe te antwoorden op iets in de natuur die eraan ten grondslag ligt — een roep en een antwoord die u nooit echt heeft geregisseerd.
Een liefde voor patchouli zou dus de Aarde kunnen zijn die discreet vraagt om erkend te worden.