U houdt van de roos: wat zou uw element kunnen zijn
Van de roos houden is zelden toevallig: voor een Hout-natuur kan zij de noot zijn die ergens antwoord op geeft, en die aantrekkingskracht is een aanwijzing die u moet leren lezen.
De roos is die bloem waarvan u denkt dat u haar al kent, totdat u haar inademt en de zekerheid wijkt. Zij opent zich in lagen, de ene vouwt zich in de volgende, honingachtig en groen en zwak harsig, draaiend onder de neus zonder zich ooit vast te leggen. De meeste parfums kondigen zich aan, en dat is het dan. De roos gaat door. Die afwezigheid van een einde is het hele geheim: de mensen die zich er het sterkst aan hechten, zoeken doorgaans iets dat beweegt.
Wie zich tot de roos wendt
Meestal is het een Hout-natuur die hier blijft hangen. Hout is de aandrang, de beweging voorwaarts, de wil om te beginnen, het vertrouwen dat een project de wereld in draagt. Wanneer die stroom vloeit, is hij prachtig. Wanneer hij blokkeert, knoopt hij zich vast, en de knoop laat zich lezen als prikkelbaarheid, ongeduld, die haast van iemand wiens energie nergens heen kan. De huid houdt haar eigen register bij: een glans die zich bij de slapen verzamelt, kleine zwarte puntjes langs dezelfde lijn, een glim die na elke reiniging terugkeert. Als dit patroon het uwe is, is uw aantrekkingskracht tot de roos geen kwestie van toevallige smaak. Voor een Hout-natuur zou dit parfum kunnen aanvoelen als een wijd open raam in een bedompte kamer, en het gevoel op de huid heeft vaak meer weg van gemak dan van inspanning, een versoepeling daar waar de dingen gespannen en gehaast waren geworden. Niets wordt hier beloofd. Het is eenvoudigweg zo dat een stroom die stilstaat, geneigd is te herkennen wat hem weer laat draaien, en de roos, in lagen en zonder haast, zou precies die herkenning kunnen zijn.
Maar lees eerst uw eigen huid
De aantrekkingskracht tot een parfum is oprecht, en toch kan zij de kleren van een ander element aantrekken; het is daarom nuttig te controleren wat uw gezicht werkelijk zegt. Als toeloop en warmte uw voorhoofd bewonen, als de kleur snel opkomt en de huid reactief wordt, is dat de handtekening van Vuur, en de roos zou zich voor u heel anders neerzetten. Als het eerder uw wangen zijn en de tere bodem onder uw ogen die het verhaal vertellen, een uitgedroogde afwerking, schaduwen, een uitstraling die uitgeput leest hoeveel rust u ook neemt, dan is het Water dat spreekt, en dezelfde bloem zou op een heel andere vraag antwoorden. En als de droogte zich langs uw kaaklijn verzamelt, een dofheid, de eerste fijne lijntjes die zich daar aftekenen, dan is het Metaal dat in het spel is. Geen van hen is minder. Het zijn eenvoudigweg andere deuren, en het parfum dat de uwe opent, is datgene waarnaar uw natuur blijft terugkeren.
Let dus op wat er gebeurt wanneer de roos bij u in de buurt is. Let op of u vertraagt, of de schouders zakken, of iets ingehoudens in u aanvaardt te bewegen. Een liefde die zo precies is, is zelden eenvoudig een kwestie van een bloem. Meestal is het het Hout, dat zachtjes vraagt gekend te worden.