U houdt van sandelhout: welk element zou het uwe kunnen zijn

Merk op wat sandelhout doet met een onrustige geest. Een kamer kan vol kleine urgenties zitten, vol gedachten die zichzelf steeds weer omkeren, en dan komt dit warme, romige hout binnen en gaat er iets in u zitten. Het draaien vertraagt. De schouders zakken een graad. Sandelhout komt niet op u af zoals een citrusnoot of een groene geur dat zou doen. Het nestelt zich, laag en zonder haast, en vraagt u zich met hem neer te zetten. Als juist die kalmte is wat u er het meest in waardeert, verdient dat uw aandacht, want misschien vertelt het u iets over het element dat het uwe is.

Degene die zich tot diep, stil hout wendt

Sandelhout spreekt doorgaans het helderst tot een Aarde-natuur. Aarde is het stabiele middelpunt, de persoon op wie anderen steunen, nieuwsgierig en geduldig en traag in beroering. Het is ook de natuur die, onder druk, rond dezelfde zorg blijft cirkelen, niet in staat die neer te leggen. Op de huid verzamelt Aarde zich vaak bij de neus en in het midden van het gezicht, waar de poriën wijder kunnen lijken en het oppervlak vol en wat onrustig aanvoelt. Voor een natuur die is gebouwd rond het anker-zijn, kan een geur die u op zijn beurt verankert als een opluchting voelen. Sandelhout is die noot die wortelt. Voor Aarde kan het zijn wat u, aan het einde van een lange dag waarin u alles bijeenhield, zachtjes terugbrengt naar uw midden en het draaien laat stoppen.

Het is niet het sandelhout dat op uw huid werkt. Het is het sandelhout dat een natuur ontmoet die al gericht is op gewicht, stabiliteit en terugkeer. De olie is een spiegel, meer dan een middel. Wat u erin liefhebt, is vaak een vorm die u al draagt.

Of is het een ander element dat zich meldt

Let echter op, want de aantrekkingskracht die u voelt, zou kunnen toebehoren aan een ander element, gekleed in de kleren van Aarde. Iemand met een Water-natuur voelt zich ook tot diepte aangetrokken, maar haar huid vertelt een ander verhaal: de uitgeholde lucht op de wangen, de droogte en de schaduw onder de ogen, een gezicht dat zelfs uitgerust vermoeid oogt. Voor Water zou een diep hout minder als aarding kunnen voelen dan als gezelschap in de stilte. En een Vuur-natuur komt vanuit de volstrekt tegenovergestelde richting naar sandelhout toe, zich wendend tot zijn koelte wanneer de warmte naar het voorhoofd stijgt als roodheid of als opwelling, op zoek naar bedaring eerder dan naar gewicht.

De vraag is dus niet alleen of u van sandelhout houdt. De vraag is waaróm u ervan houdt. Wie gestabiliseerd wil worden, wiens gedachten in cirkels rennen en wiens huid zich in het midden verzamelt, leest waarschijnlijk Aarde. Wie gezelschap zoekt in de diepten, is misschien Water. Wie wil dat de warmte tot rust komt, is misschien Vuur.

Van sandelhout houden is zelden een kwestie van smaak alleen. Meestal is het een natuur die zichzelf benoemt, zachtjes, in de taal van de geur. Als het Aarde is die de uwe is, dan is het Aarde die vraagt gestabiliseerd te worden en, daarin, gekend te worden.