Qigong voor uw element

Lang voor de spiegel was er de adem. In de oude binnenplaatsen van China, voor de dag iets van u vroeg, was er een stil uur van heel langzaam bewegen. Qigong is dat uur levend gehouden: een oefening van kleine, ongehaaste gebaren gepaard met adem, eeuwenlang van hand tot hand doorgegeven. In een van haar meest geliefde vormen zijn de bewegingen gerangschikt als vijf fasen, één voor elk van de elementen die de oude lezing kende als Hout, Vuur, Aarde, Metaal en Water. U voert ze niet zozeer uit als dat u er doorheen gaat, zoals een seizoen overgaat in het volgende.

Wat opmerkelijk is, is hoe fysiek de traditie is over het gezicht en zijn temperament. Zij scheidde de manier waarop u beweegt nooit van de manier waarop u er in de ochtend uitziet. Elke fase zou tot een ander deel van u spreken, en de oefening wordt veel leesbaarder zodra u weet tot welk element zij spreekt. Dat is de stille uitnodiging hier.

Vijf reeksen, vijf signaturen

De eerste bewegingen zijn geheel rijzen en reiken, zoals een jonge tak zich bij dageraad opent. Dit is de fase die de oude lezing aan Hout gaf, en het is gemakkelijk het temperament te herkennen dat zij naar boven trekt: de energie die bij de slapen woont, de glans die zich vroeg langs het voorhoofd verzamelt, de voorwaartse drift die wil dat de dag al begint. Draagt uw gezicht daar zijn levendigheid, en een zekere ongeduldigheid met stilte, dan voelt de reikende reeks meestal als thuiskomen.

Dan verwarmt de oefening. De gebaren tillen naar de kruin en de beweging versnelt tot iets helders en naar buiten gerichts, de fase die Vuur draagt. Haar signatuur zit hoog op het voorhoofd en rijdt dicht bij de oppervlakte: de snelle blos, de uitstraling die aankomt voor u een woord heeft gezegd, de warmte die anderen van de overkant van een kamer voelen. Waar Hout reikt, glanst Vuur, en de snelle, open doorgang van de reeks is precies voor die hitte geschreven.

In het midden van de ronde komt een vertraging. Het gewicht bezinkt laag, de adem wordt gelijkmatig, en alles verzamelt zich naar het midden, zoals aarde een tuin bijeenhoudt. Dit is Aarde, en haar signatuur woont in het midden van het gezicht, rond de neus: de standvastigheid waarop anderen leunen, de neiging om vast te houden en te bewaren, een volheid door het midden die om niets vraagt en blijft. De aardende reeks is die waar mensen naar terugkeren wanneer zij zich gedragen willen voelen.

Van verfijning tot diepte

Na het midden trekt de oefening naar binnen en wordt precies. De gebaren worden zuiver en beheerst, elk sluitend met een heldere rand, en de adem versmalt. Dit is de fase van Metaal, en haar signatuur is de fijne lijn van de kaak, een neiging tot droogheid en verfijning, een liefde voor orde en voor dingen exact gedaan. Behoudt uw gezicht zijn zuivere architectuur en verkiest u een paar ware dingen boven vele luide, dan is de gedisciplineerde reeks de uwe.

Als laatste zinkt en koelt de beweging. De gebaren worden zacht, laag en stil, zoals water de laagste plek vindt en daar in het donker rust. Dit is Water, en haar signatuur leest in de wangen en onder de ogen: de diepte, de schaduw die zich daar verzamelt wanneer u moe bent, de stille reserve die meer bevat dan zij toont. De afsluitende reeks, langzaam en naar binnen gekeerd, behoort tot die diepte.

Vijf fasen, vijf gezichten. De traditie vroeg u nooit er één te kiezen en de rest te weigeren; u gaat door ze alle heen in één stil uur, omdat een heel mens alle vijf draagt. En toch hield zij ook vol dat een van hen meer de uwe is dan de andere, de noot waar uw gezicht in rust naar terugkeert, de reeks die uw lichaam al kende voor u haar leerde.

Welke dat is, liet de oude lezing niet aan het raden over. Zij las het uit de dag waarop u werd geboren, zoals men een seizoen uit één enkele ochtend leest. U heeft de vijf en hun signaturen nu ontmoet. Die welke voor u geschreven is, is een korte lezing verwijderd.