Uw kleurseizoen en uw element

Sinds enkele jaren heeft een praktijk zich opmerkelijk snel verspreid: uw kleurenseizoen laten bepalen. Lente, zomer, herfst, winter, met hun subcategorieën. Filters, tests, professionals, hele gemeenschappen.

Het is een massafenomeen, en het is interessanter dan het op het eerste gezicht lijkt.

Wat kleurenanalyse heel goed doet

Ze beantwoordt een precieze vraag: welke kleuren laten uw gezicht stralen.

En het antwoord is nuttig. Dezelfde stof laat de ene teint oplichten en dooft de andere; de nuance beslist alles. Het is in dertig seconden te controleren voor een spiegel met twee stoffen, wat deels verklaart waarom het zo aanslaat: het resultaat bewijst zich onmiddellijk.

Ze heeft ook een minder voor de hand liggend maar zeer reëel effect: ze verkleint het speelveld. Weten welke kleuren u staan, schrapt driekwart van de aankoopbeslissingen, en die vrijgekomen aandacht is wat de meeste mensen beschrijven wanneer ze erover vertellen.

Wat dit bewijst

Iets belangrijks: dat dit publiek het idee van een persoonlijke typologie al heeft aanvaard.

Niemand vindt het irrationeel om een seizoen te hebben. Men vindt het normaal dat mensen zich in families verdelen, en dat een aanbeveling afhangt van de familie waartoe men behoort.

Dat is precies de redenering die het verzorgingsschap heeft losgelaten.

Wat kleurenanalyse nooit zegt

Ze zegt wat u staat. Ze zegt nooit wat u nodig heeft.

Dat zijn twee verschillende vragen. De eerste gaat over de verschijning — de overeenstemming tussen een kleur en een teint. De tweede gaat over het functioneren — wat uw huid voortbrengt, wat ze verliest, wat haar voedt en wat haar tegenwerkt.

Geen enkele kleurenanalyse kan de tweede beantwoorden, en ze beweert dat overigens ook niet te doen.

Het zwakke punt, en het is bekend

Twee tests geven vaak twee seizoenen.

Dat is geen uitvoeringsfout: het is structureel. Kleurenanalyse wordt met het oog gelezen, op gegevens die variëren — een bruining, een haarkleur, een licht, een make-up, een scherm. Veel mensen hebben met een paar maanden tussenruimte twee verschillende resultaten gekregen.

Een indeling die stabiel hoort te zijn, afgelezen op wat verandert, levert onstabiele resultaten op. Dat is dezelfde beperking als die van de oude typologieën, en ze heeft dezelfde oorzaak.

Wat de volgende stap zou zijn

Het principe behouden en het gegeven veranderen.

Het principe is goed: tot een familie behoren, en daaruit afleiden wat u aangaat. Dat is wat kleurenanalyse bij miljoenen mensen in ere heeft hersteld.

Wat ontbreekt, is een sleutel die noch van het licht, noch van het seizoen, noch van de blik van degene die leest afhangt — en die niet over de overeenstemming van kleuren gaat, maar over het functioneren van het gezicht.

Een lezing die vertrekt van een gegeven dat door niets verandert, heeft dat gebrek niet. Het is hetzelfde idee, toegepast op een diepere vraag en met een instrument dat niet beweegt.