Kolor, do którego zawsze Pani wraca

Proszę otworzyć swoją garderobę i przyjrzeć się szczerze temu, co rozmnożyło się w niej po cichu. Nie rzeczom kupionym na jedną okazję i założonym raz, lecz tym, które wciąż powracają w nieco odmiennych formach. Pewna zieleń, którą Pani posiada w czterech gramaturach. Znów ta sama ciepła ochra. Szarość tak precyzyjna, że Pani mogłaby dobrać ją z pamięci. To nie jest niezdecydowanie. To wierność, której większość z nas nigdy nie nazywa, a mówi ona o Pani naturze coś, co sięga głębiej niż gust.

Co Pani dłoń wybiera, zanim Pani zdąży pomyśleć

Kolor, do którego Pani wraca, to kolor, który Panią uspokaja. Pani przesuwa dłoń wzdłuż wieszaka, a palce lądują tam, gdzie zawsze, i wybór dokonuje się, zanim pojawi się myśl. Temu instynktowi warto zaufać, bo jest stary. Na długo przed modą kolor był sposobem, w jaki ludzie umiejscawiali się w obracającym się roku, a każdy z nas skłania się ku jednemu z jego zakrętów.

Jednych przyciąga niezmiennie chłodna jasność błękitu i niemal czerni, odcienie głębokiej wody i długiego zimowego światła. Ten powrót często należy do natury głębi i powściągliwości, która zachowuje własne zdanie i najpierw zdradza swoje zmęczenie miękkością pod oczami, policzkami, które zapadają się, gdy brakuje odpoczynku. Inni żyją w zieleni, w każdej jej niespokojnej odmianie, nieustannie dążąc do kolejnej gramatury czy tonu, jak pora roku dąży ku górze. To przyciąganie wiosny w człowieku, pęd, który ujawnia się wzdłuż skroni, w pewnym blasku, jaki nosi skóra, gdy rytm nigdy nie zwalnia.

Są też ci, którzy wracają do czerwieni, koralowca, wszystkiego, co niesie ciepło, których cała obecność rozświetla pomieszczenie i których kolor najszybciej wypływa na powierzchnię — na czoło, na szczyt policzka. I ci, którzy sezon po sezonie sięgają po odcienie ciepłe i osadzone: terakotę, miód i kamień, tony roku w jego pełni, utrzymując przez środek twarzy tę samą spokojną stałość, którą noszą w sobie.

Odcień, który raczej wysubtelnia, niż wybucha

Jest jeszcze jeden powrót, najbardziej zdyscyplinowany ze wszystkich. Niektóre dłonie idą niezawodnie ku bieli, popielowi, najbledszej szarości i najczystszej kości słoniowej. Nic krzykliwego. Wszystko przemyślane. To wyrafinowanie jako pierwszy język, jesienny odcień natury, która ceni precyzję i redaguje instynktownie, a która zwykle wymaga więcej od skóry wzdłuż linii żuchwy i drobnych, wymagających linii, które się tam rysują — tam, gdzie suchość pojawia się najpierw i gdzie pielęgnacja odczuwana jest najżywiej.

Proszę zauważyć, że żaden z tych odcieni nie jest lepszy. Garderoba w niemal czerni nie jest głębsza niż garderoba w ochrze — jest inna u korzenia. Ważne jest to, że wzór należy do Pani, jest stały i w dużej mierze nieświadomy, a właśnie dlatego można go odczytać. Kolor, do którego nieustannie Pani wraca, to jeden z kilku szczerych sygnałów, jakie daje ciało, i sam w sobie jedynie wskazuje. Nachyla. Sugeruje kierunek, nie nazywając miejsca.

Aby nazwać miejsce precyzyjnie, kolor nie wystarczy. Pani instynkt ku odcieniowi to jedna nić; pora roku, w której Pani przyszła na świat, sposób, w jaki Pani skóra zachowuje się w ciągu roku, część twarzy, która mówi najgłośniej — to kolejne, i są one splecione, nie ułożone warstwami. Odczytanie, które je łączy, zaczyna się od czegoś o nieoczekiwanej prostocie: od daty Pani narodzin, która wyznacza żywioł, ku któremu Pani ubiera się od zawsze, nie mając na to słowa.

Zatem zanim następnym razem Pani stanie przed tą otwartą garderobą, zastanów się, co Pani wierność próbowała Pani powiedzieć. Odcień jest szczery. Wzór należy do Pani. Jedyne, czego brakuje, to jego nazwa.