Kolor, który Pan nosi najczęściej

Proszę otworzyć garderobę i pozwolić spojrzeniu odpocząć. Poza rzeczami kupionymi na jedną okazję i nigdy więcej niezałożonymi jest kolor, po który Pana dłoń sięga w zwykłe poranki, te bez publiczności. Rzadko jest to odcień, który Pan wymieniłby, gdyby ktoś zapytał o Pana ulubiony. Jest od tego subtelniejszy i szczerszy: ton, który znajduje Pana ręka, gdy o niczym Pan nie decyduje, gdy po prostu się Pan ubiera.

Stara stylistyczna obserwacja sprawdza się tu doskonale. Nawet szafa pełna różnorodności ma tendencję do przechylania się w jedną stronę i to przechylenie jest znakiem. Specjaliści od koloru od dawna zauważają, że odcienie, które wybieramy, niosą przekaz, zanim jeszcze przemówimy, i że odczytujemy je u innych bez zastanowienia. Warto dodać do tego myśl starszą, która leży u podstaw tej współczesnej: że upodobanie do koloru to nie tylko nastrój czy moda, lecz temperament uczyniony widzialnym — ta sama dyspozycja, którą widać w Pana gestach, apetycie i w tym, jak zachowuje się Pana skóra.

Jak ubiera się każda natura

W dawnej lekturze pięciu żywiołów każdy temperament miał swój kolor i każdy nosił go z powodu, który nie miał nic wspólnego z gustem, a wszystko z osobą.

Natura Drzewa skłania się ku zieleniom i głębokim błękitom lasu o zmierzchu, ku kolorom, w których jest pęd. To dyspozycja impulsu i skłonności do ruchu naprzód, ta, której energia zbiera się na skroniach i objawia się pewnym blaskiem w ciągu dnia. Drzewo ubiera się, by iść do przodu.

Natura Ognia ciągnie ku górze, ku ciepłu, koralom, czerwieniom, rumieńcowi pięknego wieczoru, choć równie często wybierze stonowanie tego ciepła powściągliwością. Ogień żyje w czole i otwartej twarzy; jego sygnaturą jest promieniowanie i skłonność do łatwego nabierania koloru. Gdy Ogień nosi swój odcień, pokój to zauważa.

Natura Ziemi osiada w ochrach, miodzie, ciepłych neutralnych tonach gliny i ziarna. To natura spokojna, skupiona, temperament, który daje, zanim weźmie. Ziemia objawia się w środkowej części twarzy, wokół nosa, i woli tkaniny, które wydają się oswojone, niezawodne — ten sam sweter przez sto spokojnych dni.

Natura Metalu trzyma się bieli, szarości i tonów bladych, czystych, i nosi je z precyzją. Wytworność to cała gramatyka Metalu: linia wyprasowana, brzeg zadbany. Swój charakter nosi w szczęce i wzdłuż kości policzkowej, w skórze skłonnej do delikatności i suchości, i nie znosi zagracenia w kolorze tak samo jak w pomieszczeniu.

Natura Wody idzie ku najgłębszej skali: indygo, antracyt, prawie-czerń, kolory głębi, w którą można by wpaść. To natura refleksyjna, nieruchoma, przyciągana przez spokój i noc. Wodę odczytuje się w dolnej części twarzy, na policzkach i pod oczami, gdzie jej głębia potrafi cieniować. Czerń noszona przez Wodę nie jest surowością. To dom.

Odczytać własne skłonności

Proszę zauważyć, że żaden kolor nie należy wyłącznie do jednej osoby. Pan może sięgać po leśną zieleń Drzewa w poranki, gdy Pan potrzebuje pędu, i po antracyt Wody wieczorami, gdy Pan chce się trochę wycofać. To nie sprzeczność. Każdy z nas jest klimatem kilku żywiołów — jeden na czele, drugi tuż za nim — a garderoba zapisuje cały system, nie pojedynczą nutę.

Poświęć więc tydzień na obserwowanie własnej ręki, a nie lustra. Po jaki kolor Pan sięga odruchowo, gdy Pan jest zmęczony i wybiera szybko? Którego Pan unika całkowicie — ten odcień, który nigdy nie wydawał się Panu Panem? Unikanie mówi tyle samo, co przyciąganie; natura, która ucieka przed bijącym ciepłem, i natura, która nie może się bez niego obejść, opisują się nawzajem przez przeciwne drzwi.

Kolor to próg, nie odpowiedź. Podaje Panu temat, a zatrzymuje imię — jak zapach przywołuje pokój, którego Pan nie potrafi do końca umiejscowić. Pana żywioł zapisany jest nie tylko w tkaninie, lecz w tłustości lub suchości Pana skóry, w miejscach, gdzie się rumieni, i tych, gdzie ciemnieje, w rytmie, który Pan utrzymuje, i w potrawach, których Pan pragnie. Garderoba to tylko pierwsza strona, i to ta najbardziej publiczna.

Kolor nie powie Panu, który z pięciu naprawdę należy do Pana ani w jakiej kolejności pozostałe ustawiają się za nim. To wymaga uważniejszej lektury, czerpanej nie z szafy, lecz z dnia, w którym się Pan zaczął.