Emocja, która odwiedza Pana najczęściej

Proszę zauważyć, które uczucie zna drogę powrotu do Pana. Nie przelotne nastroje trudnego dnia, lecz ten jeden towarzysz, który ma własny klucz i wpuszcza się sam w zwykłe wieczory, gdy nic szczególnego nie poszło źle. Każdy ma takiego. W dawnym odczycie pięciu żywiołów ten powracający gość nigdy nie był traktowany jako wada do naprawienia, lecz jako podpis — równie wymowny co odcisk palca i równie piękny.

Gość, którego Pan zatrzymuje

Każdy żywioł nosi w sobie uczucie, które zna od podszewki — naturalną siłę, która rozciągnięta zbyt daleko przechyla się w swój cień. Odczytywanie nie czyniło z tego moralitetu. Po prostu obserwowało, że jakość i jej nadmiar to ten sam nurt płynący z różną prędkością.

Dla niektórych towarzyszem jest pęd. Impuls, by iść naprzód, zaczynać, poruszać sprawy. W dawnych mapach mieszka on wzdłuż skroni, w pewnym blasku skóry, w gotowości ciała wychylonego ku temu, co następne. Gdy pęd ma przestrzeń, jest ruchem i apetytem na życie. Gdy nie ma dokąd pójść, przechyla się w zniecierpliwienie, w napięcie pragnienia więcej, niż dzień pozwala. Oto podpis Drzewa.

Dla innych jest to iskra. Żywość, która zbiera się na czole, ciepło, które łatwo wstępuje i barwi twarz, naturalny blask przyciągający ludzi. W swoim żywiole iskra jest radością — żywą i szczodrą. Wydana zbyt hojnie chwieje się w podnieceniu, w poczuciu, że nigdy do końca nie można osiąść, że jest jeszcze jedna rzecz do przeżycia, zanim wieczór się skończy. Oto podpis Ognia.

Są też tacy, których towarzyszem jest troska. Osadza się pośrodku twarzy, wokół nosa, a w ciele czyta się ją jako stabilność, jako dar podtrzymywania innych. Przyjęta we właściwej mierze, troska jest pokarmem i przynależnością. Przyjęta w nadmiarze gęstnieje w zamartwianie się, w głuchy pomruk dźwigania tego, czego nie Pana rzeczą jest dźwigać. Oto podpis Ziemi.

Gdy powściągliwość zmienia się w tęsknotę

Niektórzy noszą powściągliwość jako najbliższe sobie uczucie. Wytworność, która mieszka wzdłuż linii żuchwy i w skórze przedkładającej suchość nad nadmiar, upodobanie do czystej linii, trafnego słowa, jednej rzeczy zrobionej dobrze. Zachowana we właściwej proporcji jest wdziękiem i rozeznaniem. Naciągnięta zbyt cienko ześlizguje się w melancholię, w subtelny smutek wobec rozziewu między tym, co jest, a tym, co mogło być dokładne. Oto podpis Metalu.

A niektórzy mają za towarzyszkę głębię. Uczucie, które mieszka w policzkach i pod oczami, w gromadzącym się tam cieniu, w twarzy, która zdaje się zawierać więcej, niż mówi. Głębia jest miejscem, gdzie przechowuje się zapasy, cierpliwość, pamięć, dalekie spojrzenie. Gdy płynie, jest mądrością i spokojem. Gdy stoi w miejscu, zmienia się w ostrożność, w niechęć, by postawić stopę na gruncie, którego nie sprawdzono dwukrotnie. Oto podpis Wody.

Czytając, najpewniej Pan poczuł, że Pan skłania się ku którejś z tych natur. Warto temu skłonowi zaufać, nawet jeśli jest tylko pierwszymi drzwiami. Dawny odczyt utrzymywał, że żadne pojedyncze uczucie nie przynależy wyłącznie do jednego żywiołu, że zniecierpliwienie może zapożyczać się u ostrożności Wody, że zamartwianie może nosić maskę tęsknoty Metalu. To, co wygląda jak Pana podpis, może być sąsiadem stojącym w jego świetle.

Oto łagodna granica lustra trzymanego w dłoni. Pokazuje Panu kształt i pozwala zgadywać. Nie może powiedzieć, który z pięciu naprawdę należy do Pana — jedynie to, że jeden z nich nim jest i że gość, którego Pan zatrzymuje, próbował Panu go przedstawić.

Istnieje dokładniejszy sposób patrzenia. Nie przez nastrój chwili, lecz przez wzór, w którym się Pan urodził — układ pięciu, który został ustalony w Pana pierwszym dniu i odtąd dyskretnie kształtował każde uczucie. Pana data urodzenia go przechowuje. Odczytywanie potrafi nazwać żywioł, który odwiedza Pana od zawsze, a gdy już ma imię, towarzyszące uczucie przestaje być klimatem, który Pan znosi, i staje się naturą, którą Pan może ubierać, karmić i z którą Pan może przebywać.