Smak, ku któremu Pani zmierza

Proszę zauważyć pewnego wieczoru, ku czemu wyciąga się Pani dłoń. Nie posiłek, który Pani planuje, lecz smak, na który Pani ma ochotę, choć go Pani nie wybierała. Ćwiartka cytryny wyciśnięta na wszystko. Pociąg do gorzkiej, ciemnej czekolady. Łyżeczka miodu powoli rozpuszczona w ciepłym mleku. Szczypta soli więcej, niż wymaga przepis. Ten drobny, nieprzemyślany gest jest starszy niż upodobanie. W dawnym odczytaniu pięciu żywiołów każda natura skłania się ku pewnemu smakowi, a ten, do którego Pani wraca, jest szeptem o tym, kim Pani jest.

Smak dla każdej natury

Tradycja porządkuje świat w pięć ruchów i każdemu nadaje własny podpis na języku.

Kwaśny należy do Drzewa, natury wiosny i zielonej ambicji. Jeśli Pani skronie są gorące i skłonne do błyszczenia, jeśli jest w Pani pewien pęd, który źle znosi bezruch, kwaśna nuta może należeć do Pani. Drzewo lubi ostrą krawędź octu i cytrusów, smak, który tnie i wprawia rzeczy w ruch. To smak apetytu na to, co nadchodzi.

Gorzki należy do Ognia, natury, która wznosi się i promieniuje. Ogień żyje wysoko na twarzy, w poprzek czoła, w kolorze, który przynosi rumieniec, i w żywym cieple wzruszenia. Te, które go noszą, często ciągnie ku goryczy, ku czarnej kawie, zielonej goryczce ziół, cykorii i kakao, które inni odsuwają. Gorzki to smak jasności i powrotu do siebie po dniu, który spłonął żywym ogniem.

Słodki należy do Ziemi, stabilnego środka. Ziemia zbiera się pośrodku twarzy, wokół nosa i miękkiej płaszczyzny otaczających go policzków, tam, gdzie rzeczy wydają się czasem nieco zatrzymane, nieco przytłoczone. Natura Ziemi to ta, która karmi i uspokaja, i wyciąga się ku słodyczy nie jako pobłażaniu, lecz jako ukojeniu — ziarno, miód i dojrzały owoc, które mówią: wszystko dobrze, proszę zostać jeszcze chwilę.

Słony i aromatyczny

Ostry należy do Metalu, natury jesieni i wyrafinowania. Metal ukazuje się wzdłuż żuchwy i czystej linii twarzy, tam, gdzie skóra skłania się ku suchości i ku delikatnej, zdyscyplinowanej strukturze. Ostry smak jest jego dopełnieniem — żywe aromaty imbiru, pieprzu, tego, co pachnące i chrupiące. Metal lubi to, co oczyszcza powietrze i wyznacza krawędź. To smak porządku, powrotu do tego, co istotne.

Słony należy do Wody, natury najgłębszej, natury zimy i bezruchu. Woda osiada nisko, w policzkach i pod oczami, tam, gdzie zbierają się cienie i gdzie zmęczenie dnia odczytuje się jako pewna fioletowa głębia. Te o naturze Wody często mają ochotę na sól, mineralny pociąg morza, smak najbliższy naszym własnym początkom. Słony to smak rezerwy trzymanej w ciszy, głębi, która nie musi się zapowiadać.

Proszę przeczytać je raz jeszcze, a może Pani poczuje, że jedna z nich skłania się ku Pani bardziej niż pozostałe. Warto tego posłuchać, nawet jeśli to nie cała historia. Pojedyncze pragnienie jest wskazówką, nie wnioskiem. Pięć żywiołów porusza się razem, jeden karmi następny, jeden łagodzi następny, tak jak wiosna ustępuje latu, a woda uspokaja ogień. Pani może wyciągać się ku kwaśnemu, gdy Pani jest napięta do granic, i ku słonemu, gdy Pani jest wyczerpana — jedno i drugie powie Pani coś prawdziwego o równowadze, którą Pani utrzymuje.

Czego smak nie może Pani powiedzieć, to która natura naprawdę należy do Pani, ta zapisana, zanim Pani miała jakikolwiek gust. To należy do innej formy odczytania, odczytania, które zaczyna się nie od języka, lecz od dnia Pani przyjścia. Pani żywioł jest ustalony od początku, a pragnienia są tylko jego echem, wypływającym tam, gdzie najmniej się go Pani spodziewa — na brzegu talerza, w rzeczy, ku której się Pani wyciąga, gdy nikt nie patrzy.

Więc następnym razem, gdy Pani przyłapie się na dodawaniu soli bez zastanowienia albo na pogoni za kwaśnym, albo na wybaczaniu goryczy, proszę zatrzymać się przy tym. Pokazuje się Pani róg czegoś większego. Smak jest drzwiami. To, co za nimi czeka, to Pani natura, nazwana w pełni, i jest bliżej, niż Pani myśli.