Miód, po który sięga Pani dłoń

Jest taki krótki moment, przy straganie na targu albo przy śniadaniowym stole, kiedy Pani dłoń waha się nad słoikami. Jeden jest jasny jak poranek, niemal przejrzysty, chwyta światło jak płynne szkło. Drugi jest głęboki, brąz tak gęsty, że zdaje się mieścić w sobie własny cień. Pani nie zastanawia się. Po prostu Pani sięga — znów — po ten, po który Pani sięga zawsze. Ten gest mówi więcej, niż Pani mogłaby przypuszczać.

Miód pamięta swoje kwiaty. Jasny, kwiatowy akacjowy utkany jest z jednego rozkwitu i pozostaje złocisty, wolno gęstnieje, bogaty w cukier, który utrzymuje go płynnym i klarownym. Ciemny miód gryczany jest przeciwnie — niemal nieprzejrzysty, ziemisty, na łyżce niemal zamyślony. Między nimi rozpościera się całe spektrum barw i charakterów, a każdy słoik to wierny zapis miejsc, przez które przeszły pszczoły. To, co Pani wybiera bez namysłu, jest upodobaniem do pewnego rodzaju słodyczy — a upodobanie to małe wyznanie.

Jasny, kwiatowy albo głęboki

Proszę przyjrzeć się, jak smak osiada w Pani. Jeśli ciągnie Panią do miodów jasnych, aromatycznych, tych, które czyta się niemal jak perfumy, być może Pani należy do osób żyjących blisko powierzchni skóry, tam, gdzie rzeczy ukazują się szybko i wyraźnie. Dawni czytelnicy pięciu żywiołów mówili o jakości żywej, wznoszącej — czoło, które się rumieni i oddaje ciepło, cera, która promienieje i niczego nie ukrywa. Kwiatowa słodycz, która unosi, zamiast się zatrzymywać, zdaje się należeć do tego samego temperamentu.

Inne omijają jasne słoiki i sięgają po miody głębokie, ciemne, te o smaku słodu i zmierzchu, które zostają w Pani na dłużej. W tym wyborze jest pewna powaga. W tradycyjnym ujęciu głębie były domeną bezruchu i powściągliwości — jakości, którą można dostrzec na policzkach i pod oczami, gdzie pewien cień mówi o naturze trzymającej swoje zapasy głęboko pod powierzchnią. Jeśli Pani lubi to, co gęste, powolne i odrobinę tajemnicze, być może już Pani wie, który rejestr należy do Pani.

Jest też droga środkowa — miody ani żywe, ani zamyślone, po prostu stabilizujące: bursztynowe, zakorzenione, te, które Pani trzyma w szafce, bo nigdy nie zawodzą. Ta stałość ma własny podpis — spokojne centrum twarzy, nos i policzki, temperament, który nie domaga się widowiska, lecz niezawodności, dzień po dniu.

W filiżance albo na skórze

Wskazówka nie kończy się na smaku. Proszę pomyśleć, jak miód zachowuje się wobec ciepła. Zamieszane w herbacie jedne miody natychmiast rozpływają się w gorącu, skore i szybkie; inne stawiają opór, oblepiają łyżkę, proszą o cierpliwość. Na skórze, w długiej tradycji rytuałów piękna, miód od zawsze ceniono za jego powolną, kojącą konsystencję — za to, że otula, zamiast naciskać. Która z tych cech Pani odpowiada — skwapliwość czy cierpliwość — jest kolejnym drobnym znakiem.

Proszę zauważyć też, że surowy miód z czasem zmienia się w miękki kryształ i nie jest to wada, lecz znak rzeczy pozostawionej uczciwie i w całości. Niektóre z nas pociąga ta ziarnista, niewygładzona prawda; inne pragną klarownej, rafinowanej strużki. Pragnienie wyrafinowania, ostrej krawędzi i suchego, precyzyjnego wykończenia od dawna wiązano z rzeźbionymi liniami twarzy, z linią żuchwy i z temperamentem, który ceni elegancję i powściągliwość bardziej niż obfitość.

A potem jest ta, która sięga po miód tak, jak inni sięgają po kawę — żwawo, w drodze ku czemuś innemu. Szybka słodycz przed pełnym dniem. Ten pęd, ten zielony, wznoszący pośpiech należy w dawnej lekturze do skroni i łuku brwiowego, do natury, która porusza się, zanim pomyśli, która chce słodyczy, a potem pracy.

Upodobanie, które warto odczytać

Nic z tego nie jest nakazem. To tylko uwaga — ta sama, którą europejski dom o półwiecznej tradycji zawsze poświęcał drobnym, odkrywczym przyzwyczajeniom zmysłów. To, czego Pani pragnie w słoiku miodu — jasnego czy ciemnego, szybkiego czy powolnego, rafinowanego czy surowego — jest dyskretnym portretem Pani własnej natury, nakreślonym w języku starszym niż jakakolwiek etykieta.

Już Pani przechyla się w jedną stronę. Pani mogła to poczuć przed chwilą, decydując, który słoik Pani zabrałaby do domu. Ta skłonność nosi imię w najstarszej lekturze pięciu żywiołów, a Pani data urodzenia trzyma nić, która łączy Pani szczególną słodycz z Pani szczególną naturą. Miód, po który sięga Pani dłoń, jest tylko pierwszą wskazówką. Reszta czeka na odczytanie.