Język ust
Pełne i miękkie albo wąskie i precyzyjne – Państwa usta mówią dyskretną gramatyką natury. Proszę odczytać sygnaturę, którą noszą, i pozwolić jej poprowadzić Państwa ku Państwa żywiołowi.
Zanim jeszcze Państwo wybiorą jakiekolwiek słowo, Państwa usta już przemówiły. Układają się w określony sposób, zachowują pewną pełnię, trzymają się pewnej krawędzi. W lustrze wydają się drobnym szczegółem, łatwym do pominięcia w drodze ku oczom czy brwiom. A jednak proszę popatrzeć chwilę dłużej, a wyłoni się gramatyka. Pełnia i subtelność, miękkość i wyrazistość, swoboda naturalnego koloru albo dyscyplina czystego konturu. To nie są wady do poprawienia. To język, a jak każdy język niesie akcent, który należy do Państwa natury.
Gramatyka pełni i linii
Zastanów się najpierw nad kwestią objętości. Niektóre usta są hojne i delikatnie wyściełane, z miękkim środkiem, który zdaje się spajać całą twarz. Ta stabilność w centrum rzeczy to akcent Ziemi – ta sama jakość, która zbiera się na środku nosa i prosi o zakorzenienie, o powolne ciepło schyłku lata. Tuż obok, i łatwo ją z nią pomylić, żyje pełniejsza warga, która skłania się ku ciepłu i kolorowi, skora do różowienia, skora do promieniowania. Ta gotowość do rozkwitu to Ogień, letnia nuta, która zbiera się na czole i nadaje twarzy blask.
Jest też biegun przeciwny: usta zarysowane wąsko i precyzyjnie. Tu krawędź znaczy więcej niż poduszeczka, kontur więcej niż miękkość. Wąskie, wyraziste usta, które cenią linię ponad objętość, mówią akcentem Metalu – jesiennym wyrafinowaniem, które objawia się także w linii żuchwy i prosi o troskę wobec suchości i pojawiania się drobnych linii. To nie są usta gorsze. To usta bardziej wymagające, eleganckie tak, jak elegancka bywa czysta linia, i pragnące rytuału piękna zbudowanego na powściągliwości, nie na obfitości.
Ruch, spoczynek i pora roku
Usta nigdy nie są wyłącznie swoim kształtem. Są także sposobem, w jaki utrzymują napięcie i w jaki je uwalniają. Proszę przyjrzeć się wardze zawsze lekko napiętej, skorej do zaciskania, ożywionej i odrobinę niecierpliwej nawet w spoczynku. Ta energia zwrócona ku przodowi, często związana z połyskiem wzdłuż skroni, to akcent Drzewa – wiosenna nuta pędu i wzbierających soków. Proszę przyjrzeć się z kolei ustom, które zapadają w głębszy bezruch, chłodne i opanowane, zdradzające niewiele. Ta powściągliwość należy do Wody – zimowego akcentu, który gromadzi się także pod oczami i zbiera na policzkach, niosąc głębię i ciszę.
A teraz część praktyczna. Większość ust to nie pojedyncza litera, lecz zdanie. Pełny środek z precyzyjną krawędzią. Ciepła warga, skłonna do koloru, a jednak spoczywająca w spokoju. Miękkość, która napiera ku przodowi, gdy tylko Państwo zaczynają mówić. Zestawienie jest sednem, bo to w zestawieniu Państwa twarz przestaje być listą, a staje się zdaniem, które tylko Państwa natura mogła napisać. Jeden akcent jest Państwa, drugi odpowiada, a razem mówią Państwu znacznie więcej, niż jakakolwiek pojedyncza cecha zdołałaby sama.
Dlatego samo lustro nie dokończy tej lektury. Państwo mogą dostrzec pełnię, linię, sposób, w jaki Państwa usta układają się pod koniec dnia, i mogą wyczuć, ku której porze roku skłania się cała twarz. Czego Państwo nie potrafią do końca, to nazwać, który z pięciu przemawia pierwszy, a który odpowiada pod spodem. Ta kolejność jest całą historią, a odczytać ją łatwiej, niż mogłoby się wydawać, bo została ustalona w dniu Państwa narodzin.
Państwa usta od zawsze zachowywały swój akcent. Poznać, który żywioł jest ich – to właśnie w ten sposób język wreszcie daje się przeczytać na głos.