Zapach, po który sięga Pani dłoń

Proszę stanąć przed dowolną ladą z perfumami i obserwować własną dłoń. Zanim pojawi się nazwa, zanim cena, zanim wydrukowana na karcie piramida zapachowa, coś w Pani pochyla się ku jednemu flakonowi i odsuwa od innego. Pani nazywa to gustem. My nazwalibyśmy to rozpoznaniem. Zapach, po który Pani dłoń sięga rok po roku, prawie nigdy nie jest przypadkiem. To Pani natura, która wypowiada się w jedynym języku starszym niż słowa: w zapachu.

Co Pani dłoń już wie

Rodzina zapachowa to temperament. Akordy zielone, tryskające sokiem, zmiętym liściem i przeciętą łodygą, pierwszym łagodnym porankiem wiosny, należą do tych, które idą naprzód, których skóra rozgrzewa się i lekko lśni na skroniach, które czują się najbardziej sobą, gdy coś się zaczyna. To podpis Drzewa, a na twarzy czyta się go jako pęd i pewną żywość w uniesieniu brwi.

Inne przechodzą poza zieleń ku czemuś, co płonie: świetliste, promienne, niemal gorące serce bergamotki albo korzennej róży w pełnym słońcu. Twarz rozświetlona od czoła, skłonna do rumieńców, jasna, gdy jest szczęśliwa, przygaszona, gdy zmęczona. To rejestr lata, puls Ognia, a nos, który go kocha, podąża za własnym podobieństwem.

Są też zapachy pudrowe, kojące, te, które przywołują ciepłą skórę i prasowany ryż, akordy, które osiadają, zamiast się zapowiadać. Skupiają się w centrum, łagodząc nos i policzek w pewną stałość, i należą do końca lata, do Ziemi, do temperamentu, który trzyma pomieszczenie razem po prostu pozostając spokojnym w środku. Jeśli Pani ulubiony zapach to ten, którego nikt nie zauważa, ale bez którego nigdy Pani nie mogłaby się obejść, proszę przeczytać to uważnie.

Dym, Woda i przestrzeń między nimi

Obróć koło dalej, a charakter się wyostrza. Niektóre dłonie idą wprost ku zapachom suchym, wyrafinowanym, mineralnym — kadzidło, irys, czysty cedr, nuty o krawędziach i nieco powściągliwej świeżości. To podpis jesieni, Metalu, i objawia się wzdłuż linii żuchwy oraz w drobnych, precyzyjnych rysach twarzy, która ceni jasność bardziej niż obfitość. Precyzja nie jest chłodem. To forma elegancji, i ma swój własny zapach.

A niektóre idą zawsze ku głębi: akordy wodne, morskie, niskie nuty soli i kamienia albo ciemne żywice, które zdają się nie mieć dna. To zapachy zimy, te, które strzegą ciszy i tajemnicy. Należą do Wody, która mieszka w policzkach i pod oczami, w cieniu i zagłębieniu, w spokojnym, refleksyjnym temperamencie, który zachowuje dystans i czuje się najbardziej żywy w miesiącach ciemnych i świetlistych.

Pięcioro drzwi, pięć pór, pięć sposobów bycia przyciąganą. Większość z nas wraca do jednego, z drugim, po który sięgamy w pewnych porach roku albo nastrojach. Przyciąganie jest stałe, ponieważ to, co przyciąga, jest również tym, co jest przyciągane. To, co Pani odczuwa jako przyjemność, Pani natura rejestruje jako dom.

Oto moment, przy którym warto się zatrzymać. Czytając to, niemal na pewno Pani poczuła, jak Pani dłoń idzie ku jednemu akapitowi i na nim spoczywa. Ta skłonność jest prawdziwa i jest informacją, ale nie jest jeszcze odpowiedzią. Preferencję można zapożyczyć, nauczyć się jej od matki, zatrzymać z dawnej siebie, którą już Pani przerosła. Pani żywioł nie jest nastrojem. Wpisuje się wcześniej — od samego dnia, w którym się Pani zaczęła — i nie zmienia się, gdy zmienia się pora roku.

Uczciwe pytanie nie brzmi więc: jaki zapach Pani lubi dzisiaj. Brzmi: do którego żywiołu należy ta miłość i czy zapach, który Pani dłoń zawsze znajduje, to Pani prawdziwa natura, która się wypowiada, czy stary nawyk noszący jej perfumy. To jedyna rzecz, której lada nie może Pani powiedzieć — i jedyna, którą warto wiedzieć, zanim Pani wybierze następny.